Indien je de vraag zou krijgen een collectie horror-titels op te noemen die zijn uitgekomen voor de huidige console-generatie, dan kom je er snel achter, dat deze opsomming snel zal stoppen. Waar in het PlayStation 2 tijdperk de (survival)-horror titels je om de oren vlogen (zie hier voor een overzicht van meer dan 70 titels!) zo blijft het maar erg beperkt op de Xbox 360, PC en PS3. Wat was het daarom een verademing dat er een game met de meisjesnaam AMY zou komen, grafisch er bovengemiddeld zou uitzien en de horrorfeeling helemaal terug zou brengen via een concept, waarbij je een jong meisje steeds moet beschermen uit de handen van al het verschrikkelijks dat op je pad komt terwijl er een hels plot zich ontvouwd. Al dit moois zou via het PSN digitaal verkocht gaan worden en je horror-honger weer eens stillen na al de semi-horror-actie die we normaal gesproken voorgeschoteld krijgen. Op de verspreiding via de PlayStation Store na zul je zien dat het toch wel een teleurstelling gaat worden.

De gameplay in Amy is kort en krachtig gezegd matig! Het spel start qua sfeer niet eens zo verkeerd. Er gaat van alles mis terwijl je in een trein zit en als alles tot stilstand is gekomen ben je Amy, je doof-stomme dochter, kwijt en ga je op ontdekkingstocht. Eerst doet één en ander je heel erg denken aan de besturing, looks and feels van een Silent Hill game, maar snel kom je erachter dat het geheel toch iets stroever en schever is uitgewerkt. Soms zelfs zo scheef dat het eerder een lach-game wordt dan een horror game. Zo gebeurt er niets als je een ijzeren staaf tegen iets anders dan een vijand aan slaat. Geen geluid, maar ook geen aanraking met bijvoorbeeld een muur, je slaat er zo doorheen en daar sta je dan met je armen in een muur. Als je vervolgens wegloopt is er niets aan de hand. Verder is het lopen, rennen en vechten erg stroef. Je zou nog kunnen denken dat dit bijdraagt aan de hulpeloosheid van de speler, maar het is eigenlijk gewoonweg niet goed genoeg uitgewerkt. Maar hier stopt het niet. Het spel saved je voortgang niet automatisch indien je een bepaald checkpoint passeert maar alleen als je een hoofdstuk afsluit. Dat betekent dus dat indien je het één en ander niet zonder dood te gaan doorloopt, je alle vaak frustrerende handelingen opnieuw moet doorlopen. Na de start van een nieuw hoofdstuk verlies je overigens al je wapens en verzamelde health-packs, terwijl het verhaal via een tussenfilmpje absoluut niet laat verklaren waarom dit gebeurd.

En dan is er nog de issue van doodgaan. Helaas ga je vaak genoeg dood door iets wat je niet ziet aankomen. Monsters verschijnen soms ineens en vallen je aan. Dat zou helemaal niet zo erg zijn, ware het niet, dat de camera zo unfair ingezet wordt, dat het moment onspeelbaar wordt. En soms hoor je simpelweg BAM en lig je dood op de grond. Grrrr, kan ik WEER opnieuw beginnen in dat hoofdstuk. Resultaat: het wordt een trail-and-error-sessie in plaats van een goed gebalanceerde horror-ervaring. En waar het beschermen van Amy een centraal gesteld gameplay-element zou zijn, zo voelt het meer als een toevoeging of excuus om af en toe een puzzel op te lossen. Wat ook opvalt is het level-design. Waar het eerste level nog enigszins aanvoelt als oké, zo zijn alle levels erna precies hetzelfde opgebouwd, te weten: Amy is kwijt, zoek haar. Gevonden, dan nu een puzzel oplossen. De actie begint en versla de monster(s) en vervolgens komt er een puzzel waarbij je Amy MOET gebruiken en de cyclus zich herhaald zich weer. Onvergeeflijk saai na level 3.

Voor een downloadable game van 9,99 euro is Amy absoluut geen lelijke game. Wat wel tegenvalt is hoe donker alles eruit ziet, al doet dat juist aan de sfeer toevoegen. Toch doet het geheel erg ouderwets aan. Voor een game waarbij een kleine hype rondom werd gegenereerd via filmmateriaal, zoals het filmpje hieronder, valt het toch wel wat tegen. Naast de graphics laat ook de framerate te wensen over, je hebt de hele tijd het gevoel alsof het spel maar net vloeiend genoeg loopt om ermee door te kunnen. Daar had nog wel wat optimalisatie in gezeten.

Qua geluid valt er een opmerking te maken over de wat overdreven ingesproken stemmen en de afwezigheid van geluiden die Amy zou moeten maken, al is ze doof-stom. Desalniettemin doen de effecten hun werk en een incidenteel schrikmoment wordt door een luide klap prima ondersteund.

Eerlijk is eerlijk, als we zouden beweren dat je Amy nog een tweede of derde keer wilt herbeleven, dan heb je het mis. Er is geen multiplayer-element, niet online of offline. Dat hoeft ook niet, mits het singleplayer element te gek is uitgewerkt. En dat is simpelweg niet het geval. Voor doorgewinterde puzzle/horrorfans is Amy zeker een korte probeersessie waard, maar voor herspeelbaarheid zijn zelfs de trophies niet genoeg.

Wat een absoluut meesterwerkje had kunnen worden, strand in de fase van leuke concepten en slechte uitvoering. Amy is geen horror-game geworden. Nee, het is een matige trail-and-error-puzzle-game geworden met matig uitgewerkte gameplay en controls, matig verhaal en frustrerende checkpoints. Tel de framerate-issues, de clipping-errors en herhalende levels bij op en je snapt dat dit wellicht iets is wat je aan je voorbij moet laten gaan.