Twee jaar geleden heeft Rocksteady Studios bewezen dat een licentie-game helemaal niet per definitie slecht hoeft te zijn. Met Batman: Arkham Asylum wisten ze vriend en vijand te verbazen. Een vervolg op de succesformule kon natuurlijk niet uitblijven en dat wist uitgever Warner Bros. die er waarschijnlijk flink wat geld voor heeft neergelegd om een vervolg uit te kunnen brengen. Batman: Arkham Asylum werd namelijk uitgebracht door Eidos die opereert onder de vlag van Square Enix. We gaan jullie nu alvast verklappen dat Rocksteady Studios zichzelf heeft overtroffen met Batman: Arkham City.

Batman: Arkham City gaat verder waar Batman: Arkham Asylum stopt. Directeur van het gesticht, Quincy Sharp, heeft alle eer toegekend gekregen vanwege zijn rol en handelend optreden om The Joker een halt toe te roepen. Hij is zelfs bekroond tot burgemeester van Gotham City. Omdat Arkham Asylum en Blackgate Prison niet in een toestand zijn om ook maar enige gevangene te huisvesten heeft hij het ludieke plan bedacht om de achterbuurten van Gotham City samen te gooien tot één grote gevangenis, genaamd ‘Arkham City’. Onder toezicht van ‘Tyger private military contractors’ kunnen gevangenen in deze mega-gevangenis doen waar ze zin in hebben. Afpersing, moord, handel, het maakt niet uit. Zolang ze maar niet ontsnappen. Om er echt een succes van te maken heeft Quincy Sharp voor alle zekerheid psychiater Hugo Strange ingehuurd voor de nodige ‘geestelijke’ bijstand. That’s when the shit hits the fan.

Zonder ook maar iets van het verhaal te verklappen ontdekt Batman een complot waar hij zelf bij betrokken lijkt te zijn. De bekende en iconische criminelen als The Penguin, The Riddler, en natuurlijk The Joker met side-kick Harley Quinn volgen allemaal hun eigen agenda en geheime plannetjes terwijl ze hun eigen bendes hebben om elkaar het leven zuur te maken. Maar hun snode plannen zijn wel degelijk op één of andere manier aan elkaar gelinkt. Aan jou om als doorgewinterde detective dit complot te ontrafelen terwijl je gelijkertijd de smerige raadsels van The Riddler oplost, onschuldige mensen redt, en andere Side Missions volgt. Rocksteady Studios heeft echt haar best gedaan om van Batman: Arkham City in allen opzichten een betere game te maken dan het origineel al was.

In Batman: Arkham Asylum wist Rocksteady Studios een Batman neer te zetten zoals het hoort. Donker, de vertrouwde ‘grapnel gun’, detective-mechanics en een vechtsysteem die Batman in ieder opzicht eer aan doet zonder ergens in te moeten boeten. Wat kon er dan nog verbeterd worden? Wel, ten eerste is de omgeving waarin alles zich afspeelt vijf keer zo groot in vergelijking met de eerste. Logisch, want het beperkt zich niet langer tot Arkham Asylum, maar een groot gedeelte van Gotham City. En je kunt ook vrijwel direct overal in de stad naar toe, en dat is mooi want er valt genoeg te ontdekken en te doen.

Naast dat je de Story Mode volgt zijn er ook een hoop Side Missions te doen. Deze Side Missions vertalen zich in het vinden van alle Riddler Trophies (welke overigens soms pas te verkrijgen zijn na het oplossen van puzzels), het redden van onschuldige mensen die ergens tegen hun wil worden vastgehouden, als detective verschillende moorden oplossen, en andere opdrachten (buiten de hoofdlijn van de Story Mode om) die je krijgt van onder andere The Joker, The Riddler of Dr. Sasz (ja, die ja, die gek uit Batman: Arkham Asylum). Soms lijkt het wel alsof je een lijst met prioriteiten moet maken, want terwijl je onderweg was naar een locatie om verder in het verhaal te komen, wordt je onderweg afgeleid door een hulpkreet van een politieke gevangene die wordt afgetuigd. Terwijl je dan ‘even tussendoor’ die groep gangbangers in elkaar kickt, hoor je ergens in de verte een telefoon overgaan waarbij je het dringende gevoel krijgt om die op te nemen. Maar voordat je kunt opnemen wordt je opnieuw aangevallen door andere gangbangers die nodig een trap onder hun hol moeten krijgen. In ons geval waren we zomaar twee á drie uur bezig met Side Missions terwijl we eigenlijk op weg waren om Cobblepot a.k.a. The Penquin een bezoekje te brengen.

In tegenstelling tot Batman: Arkham Asylum krijgen we nu van meet af aan zo goed als alle gadgets die we nodig hebben. Uiteraard kunnen we gaandeweg meer gadgets, armor, combat moves en andere upgrades vrijspelen door het verzamelen van XP. Deze zul je nodig hebben om bijvoorbeeld verder te komen in bepaalde gedeelten van Arkham City of een specifieke locatie. Anderzijds heb je de gadgets ook nodig om de vele raadsels en Trophies van The Riddler op te lossen en te bemachtigen. Alsof dat nog niet genoeg is kun je ook deze keer weer het merendeel van je gadgets gebruiken bij het uitschakelen van gangbangers.

Maar de hele game zou in duigen vallen als Rocksteady Studios er niet zo’n geweldig vechtsysteem in had gebouwd. Er zijn eigenlijk twee soorten stijlen; Freeflow en Predator. In Freeflow neem je het op tegen gangbangers in een mooi georkestreerd vuistballet. Met simpelweg één knop om te counteren en de andere knoppen om klappen en take-downs uit te voeren. Wanneer je timing goed is, dan kun je ellenlange combo’s aan elkaar rijgen die je een gevoel van voldoening geven zonder in te boeten op een visueel spektakel. Rocksteady Studios weet dit feilloos te combineren met enkele memorabele ‘boss battles’. Predator pakt het juist weer anders aan; stealth. Hier moet je juist tactisch te werk gaan om die gangbangers één voor één uit te schakelen. Stilletjes vanachter besluipen en uitschakelen met een ‘silent takedown’, van bovenaf je slachtoffer omhoog takelen en lekker laten bungelen, bij een groepje eentje uitschakelen met ‘drop attack’, vervolgens een rookbom droppen en weer verdwijnen in de duisternis. Heerlijk!

Dit konden we natuurlijk al in de voorloper van Batman: Arkham City, maar Rocksteady Studios heeft er een aanzienlijk aantal combat moves en gadgets aan toegevoegd waardoor het nog leuker wordt. Doordat Arkham City ook nog eens ruim is opgezet wordt het toegelaten dat de gevechten ook veel grootser zijn. Denk rustig in een verdubbeling van het aantal gangbangers t.o.v. het eerste deel. Waar we de vorige keer tegen zo’n 15 man tegelijk moesten opboksen, wordt het aantal dit keer opgeschroefd naar wel 30 man tegelijk. En met het perfect uitgewerkte Freeflow is het alleen maar een genot om die combo’s uit onze vingers te laten rollen.

De graphics zien er weer net zo lekker uit als de vorige keer. Maar wat we nog het leukst vinden is de sfeer die wordt gecreëerd. Het valt misschien wat moeilijk uit te leggen, maar fans van de animatie-serie (jaren ’90), Tim Burton’s Batman en Batman Returns, alsook Batman Begins en The Dark Knight van Christopher Nolan weten precies welke sfeer er nodig is. Rocksteady Studios heeft die sfeer precies goed te pakken mede door de stijl die is gebruikt om de personages neer te zetten. Harley Quinn die in rood-zwart leer is gehuld, Two-Face die zo van de set van The Dark Knight is overgelopen, The Penquin die niet als een pinquin met drie vingers wordt neergezet, maar als een mafia-baas met de bodem van een Coca-Cola-flesje als monocle (oogglas). De algehele ‘gritty’ uitstraling doet het hem voor ons.

De bombastische en orkestrale soundtrack past er precies bij. Batman staat eigenlijk gelijk aan dit soort, bijna gotische, orkestmuziek. Dat Mark Hamill (The Joker) en Kevin Conroy (Batman) hun stemmen weer hebben verleend maken het af. In de animatie-series waren zij ook al de bekende stemmen achter de personages. Wat dat betreft komt het de game echt ten goede dat ze opnieuw gestrikt zijn om de stemmen in te spreken.

Geen multiplayer. En dat is maar goed ook. De singleplayer, de Story Mode zorgt voor meer dan genoeg plezier. Je hoeft namelijk de Side Missions niet te doen, maar voor de beste beleving raden we je aan die wel te volgen. Het maakt het geheel namelijk compleet. Goed voor zo’n 30 á 40 uur gameplay. Heb je je vermaakt met Batman: Arkham Asylum? Dan dagen we je uit om de game op Hard te spelen. Er is een mogelijkheid voor een ‘new game+’, dus om dan op Hard te spelen is echt een aanrader. De gevechten zijn misschien erg moeilijk, maar geloof ons als we zeggen dat de voldoening des te groter is.

Heb je het daarna gehad, dan is er nog de mogelijkheid om zogenaamde Riddler Challenges te spelen. Je moet dan een reeks Freeflow en Predator uitdagingen spelen waarbij ellenlange combo’s of de snelste tijd van essentieel belang is om de hoogst mogelijke score te behalen. Als je, net als ons, geen genoeg kunt krijgen van die gevechten in Batman, doe jezelf dan een plezier en speel deze Riddler Challenges. Heb je een pre-order lopen, dan krijg je als het goed is een code om Catwoman als speelbaar personage te downloaden. Niet alleen krijg je dan een aangepast setje Riddler Challenges, maar tevens kun je dan los gaan in de stad waar ook menig uitdaging klaarstaat speciaal voor wanneer je met Catwoman speelt. Ze heeft zelfs een eigen verhaallijn gekregen in Story Mode. Zeker de moeite waard dus. Heb je geen pre-order bonus, dan kun je Catwoman ook downloaden via PSN of XBL.

Batman: Arkham City is overduidelijk meer van hetzelfde in ieder aspect van de game. En dat is goed… heel goed. De gameplay steekt in alle opzichten goed in elkaar, de muziek, de graphics, de vele uitdagingen en Side Missions, alles klopt gewoon. En we zouden het bijna vergeten, maar voor de fortuinlijke onder ons, Batman: Arkham City kan in 3D gespeeld worden. We kunnen er nog lang en breed over door zagen, maar Batman: Arkham City is gewoon een rete-goede game. Wat Christopher Nolan heeft gedaan met The Dark Knight, heeft Rocksteady Studios met Batman: Arkham City gedaan. Een compliment als je het ons vraagt.

Ze zeggen dat een perfecte score niet mogelijk is. Zelfs op de redactie zijn we het er niet altijd met elkaar over eens. Maar als een game alle elementen perfect in balans heeft en het een plezier is om te spelen, dan krijgt het gewoon het hoogst haalbare cijfer. Als er één game is die je dit najaar moet kopen dan is dat deze!