In Bodycount neem je de identiteit aan van een naamloos personage. Je werkt voor een instantie welke onder de naam ‘The Network’ de wereldvrede moet garanderen en handhaven. Het verhaal begint 36 uur nadat vredesonderhandelingen gestopt zijn bij een conflict in Afrika. Je wordt op missie gestuurd en valt zo met de neus in de boter, of beter geschreven: midden in het conflict tussen de plaatselijke milita en het leger.

Bulletstorm 2.0?

Dat er twee organisaties vechten in het gebied is mooi meegenomen. Je kunt tijdens shootouts kijken welke partij het overwicht krijgt en nadat deze een groot gedeelte van de tegenstand heeft weggewerkt kun je zelf beginnen aan de opschoning door resterend verzet op stijlvolle manier om te leggen. Een beetje afgekeken van het recent uitgekomen Bulletstorm kun je namelijk op verschillende manieren je tegenstanders omleggen d.m.v. skillkills. Enkele skillkills zijn bijvoorbeeld een headshot of een kill van achteren. Combineer je deze twee in één kill dan krijg je een headshot van achteren en telt deze als zodanig mee in de (eind)score van het level. Je kunt hier naar hartenlust experimenteren voor combinaties.

Eenmaal overleden laten tegenstanders orbs achter welke je kunt verzamelen, je orbmeter loopt hierdoor vol waarna je OSB extra’s kunt vrijspelen (Operative Support Buttons). Hiermee kun je je uithoudingsvermogen voor bepaalde tijd verhogen, tegenstanders zichtbaar maken, grote schade door je munitie aanbrengen en zelfs een bombardement aanvragen. Zolang de lichamen opstapelen en de orbs tijdens een support aanvraag worden verzameld is de actie actief. Helaas heb je zelf geen invloed in het vrijspelen van de OSB’s. De game geeft ze op gezette tijden vrij en voor de updates is ook door de game vooraf bepaald wanneer je ze krijgt.

Wapens zijn op vaste plekken in de levels te wisselen en zijn breed in assortiment, van (silenced) handwapens, shotguns tot (semi) automatisch. Je kunt altijd maar twee wapens met je mee slepen en onderweg oppikken van dode tegenstanders is (helaas) niet mogelijk. Het is dus vooraf goed inschatten in welke omgeving je je gaat bevinden, alvorens je wapens te kiezen.

Destruction 2.0?

Één van Codemasters paradepaartjes was de vernietigbaarheid van de omgevingen. Je krijgt in ieder geval een rijk arsenaal aan wapens tot je beschikking om vernietiging te zaaien, maar niet in alle gevallen zul je oogsten. Naast handgranaten krijg je ook de beschikking over mijnen, welke aanzienlijk schade toebrengen aan tegenstanders en ramen/deuren en muur/kozijnen, echter het skelet van het gebouw blijft staan. Op sommige momenten kun je handig een muur wegblazen om zo een kortere (sluip)weg te maken, maar in veel gevallen blijven de muren nét in zo’n staat dat je er niet door kunt.

Dit verandert ook niet wanneer je plots van omgeving verandert en je in een soort van TRON omgeving terecht komt. Deze basis is van ‘Target’ en geeft naast een totaal in contrast staande omgeving een extra dimensie aan het verhaal. (een verhaal welke trouwens meer door info schermen en in game communicatie tot je komt dan door cut-scenes). Maar of je binnen of buiten loopt, één element blijft overeind: er zijn véél coverplekken waarvanuit je tactisch overzicht hebt, blijf echter onopgemerkt anders is je plekje in no-time weggeblazen via destruction 1.5.

Als laatste moeten de controls nog wel even genoemd worden. Anders dan bij andere shooters wordt er gekozen voor een hide-and-peek layout, dit juist door de cover gameplay. Dit betekend dat de linker trigger eenmaal ingedrukt er voor zorgt dat je wel richt, maar vervolgens niet 360° kunt bewegen maar alleen links en rechts kunt leunen. Richten gaat trouwens ook niet op de ‘vertrouwde’ manier. In Bodycount kijk je langs de loop en een grote crosshair wordt gebruikt om te mikken. De controls kunnen hierbij niet aangepast worden.

Lights, Camera…. Action

Nadat we de schijf in de PlayStation®3 plaatsten kregen we eerst een verplichte update te verduren. Zo’n 78MB later brengt de game ons op versie 1.01 en we vragen ons af of dit de beloofde update is om de game grafisch nog wat op te poetsen. Om het vergelijk te maken spelen we de demo nog even snel om deze conclusie te kunnen trekken. Helaas…de demo geeft de grafische weergave natuurgetrouw weer zoals deze ook in de release is gekomen. Grafisch zijn de levels redelijk goed uitgewerkt en moet de game het voornamelijk hebben van de vele explosies en activiteit op het scherm. Sterfanimaties van eindbazen zijn weer hilarisch slecht, terwijl impactshots goed geplaatst een redelijk realistisch beeld geven. Ook qua omgevingen in het gebrek aan afwisseling: de game brengt je naar Afrika en later naar Azië, pak daar de TRON-achtige levels bij en er zijn drie soorten omgevingen die je de gehele game bezoekt.

De explosies en wapens klinken wat ons betreft prima, hoewel er waarschijnlijk geen uitgebreide wapenstudies zijn gedaan naar echtheid. De soundtrack klinkt niet irritant op de achtergrond en er is voldoende omgevingsgeluid. Alleen wanneer de soundtrack een paar bpm omhoog gaat, door aanwezigheid van weerstand, blijft deze hoog tot de laatste tegenstander is omgelegd. Hierdoor is het moment soms als lang voorbij, maar door een verdwaalde opponent (en dit is vaker het geval dan je lief is, de AI is niet van een hoog niveau) blijft de adrenaline stromen.

Opgeblazen melkkoe?!?

Na de singleplayer kun je aan de slag met de multiplayer. Nou ja aan de slag…de game kent de modi Deathmatch, Team Deatmatch, Co-op en Private Match. Gedurende onze review was het erg rustig op de servers en merkten we vaak dat de game moeite had om clients te vinden waardoor je zelf tot host wordt gekozen. Enkele minuten later mochten we dan de eerste tegenspeler verwelkomen voor een potje één-op-één deathmatch. Team Deathmatch is al geen haar beter. Op welk tijdstip je ook probeert een groepje bij elkaar te krijgen (max 12; 6 vs 6) het is hier nóg langer wachten voor je 2 vs 2 kunt spelen.

Ook de afwisseling van omgevingen uit de singleplayer speelt hier parten: er zijn maar vier mappen beschikbaar om online te spelen. Of Codemasters hier in de toekomst een goudmijn ziet om los, via DLC, mappen uit te brengen? Wie weet. De game nodigt ook niet uit om de single player voor een tweede maal te spelen omdat er totaal geen collectibles, intel, logs of wat dan ook te verzamelen is.

Gemengd gevoel van binnen

Bodycount voelt tweeledig aan: aan de ene kant wil de game het genre uitbreiden en er iets nieuws mee doen (skillkills, TRON-achtige levels, verwoesting), aan de andere kant zien we zo veel standaardzaken nét niet goed uitgewerkt (AI, coversysteem, controls, storytelling). Daarnaast daagt de multiplayer niet uit tot vele uurtjes online plezier en is het behoorlijk karig gesteld met het aantal beschikbare mappen. Gamers die eens wat nieuws willen proberen en aan Bulletstorm veel plezier hebben beleefd mogen Bodycount in overweging nemen, de andere FPS liefhebber wacht toch beter op de ‘grote twee’ eind van dit jaar.

We hebben Bodycount gespeeld op de PlayStation®3.