Dare to Fly en Kite Fight review

kite fight and dare to fly

Twee games in één review? Absoluut! Dare to Fly en Kite Fight zijn van dusdanig formaat dat ze ook wel samen in één recensie passen, per slot van rekening zijn beiden games van dezelfde studio afkomstig. We kregen beide reviewcodes in hetzelfde e-mailtje geplakt en de games zijn even slecht. Nou ja, even slecht. Kite Fight is nog slechter. Oké, het is wat kort door de bocht om ze het keurmerk ‘slecht’ te geven, maar als redacteur en recensent heb je die verantwoordelijk naar je lezers toe om er een eerlijke en onderbouwde mening aan te geven. Ik ga jullie dus niet met een kluit in het riet sturen door ze alleen met ‘slecht’ te bestempelen, maar ik plak er ook een mooi verhaal aan vast.

Kite Fight

Om dan maar meteen met de slechtste van de twee te beginnen. Voordat ik mijn betoog houd, moet het mij van het hart dat ik slechte games doorgaans juist helemaal uitspeel, gewoon om er zeker van te zijn dat de games echt slecht zijn. Maar soms ontkom ik er niet aan om halverwege of eerder af te kappen. Dat is precies wat er gebeurd is met Kite Fight, overigens mede te danken aan die andere game, Dare to Fly. Als je al dagen achtereen Dare to Fly speelt, geen al te beste game dus, en daarna nog eens verplicht aan de Kite Fight moet, dan verdwijnt het plezier, de motivatie en vastberadenheid om iets goeds te vinden als sneeuw voor de zon. Maar goed, Kite Fight dus.

Kite Fight screenshots

Kite is Engels voor vlieger, voor de Hollanders die geen of slecht Engels spreken. In Nederland is het fenomeen vlieger vechten niet zo bekend, maar het wordt wel zeker gedaan. Hele clinics worden er gegeven, zodat je met jouw (zelfgemaakte) vlieger de strijd aan kan gaan met een andere vlieger met als doel die andere vlieger uit de lucht te snijden. Daar zijn verschillende technieken voor welke de revue passeren in Kite Fight. In de game leer je de kneepjes van het vak (ook al gaat het hier om virtueel vliegeren), neem je het op tegen andere vliegers en kun je punten scoren met verschillende uitdagingen.

Maar dan…

Het begint al met het feit dat je de PlayStation Move moet gebruiken. Gelukkig had die van mij nog één streepje toen ik de controller uit de kast trok. In een tutorial wordt je al spelend uitgelegd hoe je die vlieger moet besturen. Een beetje cirkeltjes draaien met je PlayStation Move blijkt al voldoende te zijn om de meest gekke capriolen uit te halen in de lucht. Even de T-button ingedrukt houden en dan een flinke ruk geven aan je denkbeeldig lijntje om die vlieger een boost te geven. Met rek-, ruk- en trekbewegingen kun je de vlieger laten hangen in de lucht, ballonnen kapot prikken en lijntjes doorsnijden van andere vliegers. Het klinkt allemaal erg spannend, maar dat is het absoluut niet.

Een beetje die vlieger besturen gaat nog wel, maar op het moment dat je de instructies volgt om snijbewegingen te maken met je vlieger gaat het faliekant mis. Het werkt voor geen meter. Ben ik te snel? Ben ik te langzaam met het maken van die bewegingen? Het blijft allemaal vrij onduidelijk en hoe vaak ik het ook probeer, die virtuele lijnen van andere vliegers gaan maar niet kapot. Ja, bij een toevalstreffer wel, maar dan mag je daarna meteen een nieuwe snijtechniek leren (er zijn dus meerdere technieken). Nadat ik eindeloos had geoefend kwam er nog steeds niets van terecht. Ik heb het opgegeven.

Kite Fight screenshots

Begrijp me niet verkeerd. Ik vind de PlayStation Move een prima apparaat. Wonderbook? Geweldig! Child of Eden of Heavy Rain met de PlayStation Move? Perfect! DanceStar Party? Bring it on! Maar Kite Fight? Nee, bedankt. Wat een boutgame. De achtergrond ziet er dan nog oké uit, maar daarvoor koop je geen game. Geef mij maar een échte vlieger, dat is veel leuker. Het hoeft niet zo’n semi-pro vechtende papieren vlieger te zijn, maar gewoon zo’n goedkoop Aldi-ding dat maar niet de lucht in wil. En als ‘ie per ongeluk toch de lucht in gaat maakt ‘ie alleen maar rondjes om uiteindelijk in de tuin van wildvreemden, de sloot of een boom te eindigen.

Dare to Fly

Op naar die andere slechte game. Gelukkig was dit de betere van de twee. Het voelde een beetje aan als een cross-over tussen een Madagascar videogame en een Ice Age. Waarschijnlijk heeft dit te maken met de setting. Je speelt met een vogel en al fladderend moet je over de vlakten van Afrika, ijsschotsen van de Arctic en nog een paar van die leeg uitziende levels vliegen. Een andere boze vogel heeft het gemunt op lieve schattige babyvogels. Maar in plaats van dat ‘ie ze aan stukken scheurt en opeet, bindt ‘ie ze vast aan ballonnen en dropt ‘ie ze over een soort van parcours die voor je wordt uitgestippeld. Terwijl je de verschillende vogeltjes probeert te redden (kwestie van die ballonnen slopen) kun je tussendoor wat gouden ringen verzamelen, gouden eieren oppikken, vissen bevrijden uit een luchtbel en reclameborden slopen omdat het over kippensoep gaat. Alles voor extra punten.

Dare to Fly screenshots

En meer zit er dan ook niet in. Je laat je lanceren met een katapult en vervolgens moet je zorgen dat je op de juiste hoogte blijft door te klappen met je vleugels. Door L1 en R1 tegelijkertijd in te drukken fladder je weer wat omhoog. Doe je niets, dan kun je als een ‘echte’ vogel in de lucht zweven. Helaas is dit altijd in een neerwaartse beweging waardoor je altijd weer wat moet bij slaan met de vleugels. Er is een trofee voor het 10.000 keer slaan met je vleugels. Deze kreeg ik toen ik de campagnemodus had uitgespeeld en inmiddels was begonnen met losse uitdagingen. Nooit gedacht dat ik in die paar uur tijd meer dan 10.000 keer met beiden wijsvingers op een knop zou drukken.

Sixaxis

De hoogte kun je dus op die manier regelen, maar je hebt geen invloed op snelheid waarmee je daalt. Daarvoor moet je weer L2 en R2 ingedrukt houden om zo een duikvlucht te nemen. Voor als je toch die babyvogel bijna mist. Sturen doe je door middel van de Sixaxis-besturing die in je controller zit gebouwd. Daarnaast zijn er nog een aantal power-ups waarmee je niet de hele tijd op die twee schouderknoppen hoeft te drukken. Zo is er een raket waarmee je sneller kunt vliegen, een vlieger waarmee je makkelijker omhoog en omlaag kan en nog enkele anderen die het leven als vogel veraangenamen.

Dare to Fly screenshot

Helaas heeft Dare to Fly weinig om het lijf. What you see is what you get. Slechts vliegen met een paar verschillende vogels (écht verschil tussen de soorten is er niet m.u.v. de Falcon King wiens uithoudingsmeter niet leegloopt), vooral veel op L1 en R1 drukken en als een vrouw die voor het eerste een game speelt die controller naar links en naar rechts bewegen alsof je daardoor sneller en verder komt. De uitdagingen die je nog kunt spelen nadat je klaar bent met de eigenlijke game is niet meer dan een herhaling van de oorspronkelijke levels. Het enige verschil is dat je nu in grote getalen ringen, vissen, borden of iets anders kunt pakken voor monsterscores. Net als Kite Fight, niets aan, maar het werkt in ieder geval een stuk beter.

Conclusie?

Volgens mij is dit de eerste keer dat ik het vermeld in een review, en dat is volgens mij heel wat, maar Kite Fight is écht geen bal aan. Koop liever een vlieger bij de speelgoedwinkel voor jezelf of voor je kind(eren), daar heb je veel meer plezier aan. Dare to Fly is uiteindelijk ook niet veel aan, maar ik kan me nog voorstellen dat jonge kinderen dit heel misschien nog wel leuk vinden. Een beetje op die knoppen rammen, draaibewegingen maken om te sturen en jij blij dat ze weer even zoet zijn. Vooral ook omdat de laadtijden tergend lang zijn, des te meer tijd heb je dus als ouder voor jezelf. Het eindcijfer geldt voor beide games, maar voor Dare to Fly mag je daar nog een punt bij optellen.

Pluspunten:

  • Dare to Fly speelt beter dan Kite Fight
  • Vliegeren in het echt toch best leuk is
  • Zoethouder voor je kinderen vanwege te lange laadtijden
  • Minpunten:

  • Alles
  • PlayStation Move-besturing werkt niet goed
  • Kite Fight niet zo spannend als in echt met een goedkope vlieger vliegeren
  • RSI in beiden wijsvingers
  • Beiden games niet uitdagend en bieden niet genoeg vertier
  • Kopen als:

  • je niet hebt opgelet
  • je je kinderen bezig wilt houden voor een paar euro
  • de vliegers waren uitverkocht
  • je per se het tegendeel wilt bewijzen
  • Gameplay:

    1

    Kite Fight zuigt enorm op dit gebied. De uitwerking van de bewegingen met de PlayStation Move zijn om te huilen. Dare to Fly werkt tenminste stukken beter, maar gaat helaas al snel vervelen.

    Graphics:

    12

    Om er toch nog een pluspunt aan te geven, het ziet er niet heel erg slecht uit. Maar veel andere games voor kinderen zien er beter uit.

    Sound:

    1

    Was er muziek of geluid dan? Oh ja, het repeterende liedje zodra je geland bent in Dare to Fly begint na drie levels te irriteren. Over Kite Fight wil ik het niet hebben.

    Lifespan:

    1

    Bij Kite Fight is de houdbaarheid 'goed'. Het duurt alleen al uren om door die tutorial te komen. Dare to Fly speel je onder de twee uur uit. Daarnaast zijn er nog enkele uitdagingen. Gelukkig verlengen de laadtijden de game aanzienlijk.

    Ons eindcijfer: 2.5

    4 Reacties op “Dare to Fly en Kite Fight review”

    1. Resureyu 25 juli 2013 om 07:20

      Lijkt wel alsof ik die review heb geschreven :-)

    2. Pete
      9 juni 2014 om 13:54

      Als ik de recensie zo lees, is de auteur wel degelijk gewend om in een paar uur tijd met beide wijsvingers meer dan 10.000 keer op een knop te drukken… Vervolgens is er dan deze recensie vol met spelfouten. Het zullen best slechte spellen zijn. De recensie past er prima bij!

      Nick

      Nick Reply:

      Wees gerust vrij om ons op onze spelfouten te wijzen en niet alleen te zeggen dat het er vol mee staat (wat mij overigens erg sterk lijkt) . Met dat soort geblaat kan ik namelijk helemaal niks.

      Stijn Reply:

      Jeetje, Back to the Future

    Laat een reactie achter

    You must be logged in to post a comment.