De Driver-reeks werd altijd goed ontvangen totdat het steeds meer begon te lijken op een goedkope kloon van GTA. Hoewel dat op zich niet verkeerd was, deed het Driver als game juist de das om. Men zat niet te wachten op GTA-achtige praktijken. Men wilde juist Driver zoals ze Driver hebben leren kennen. Met Driver: San Francisco lijkt Ubisoft weer op het juiste pad te zijn zonder te blijven hangen in ouderwetse gameplay.

Driver: San Francisco opent met een filmpje waardoor je even met je ogen moet knipperen om er zeker van te zijn dat het niet echt is. De CG is echt goed gedaan. Maar dat is niet het enige. De scène die zich ontvouwt zorgt ervoor dat je direct wordt meegezogen in het verhaal. Onze bekende (en vertrouwde) chauffeur van dienst, John Tanner, moet nog even een oogje in het zeil houden wanneer topcrimineel Charles Jericho wordt getransporteerd. Net wanneer het allemaal koek en ei lijkt te zijn is er stront aan de knikker. Op een wijze zoals ze dat alleen in de serie 24 doen ontsnapt ons boefje en moet jij als speler direct aan de bak.

Na een korte achtervolging moet je uiteindelijk het onderspit delven. Jericho geeft je een duwtje in de rug met zijn ontsnappingstruck. Niet gevaarlijk, maar de vrachtwagen die op volle snelheid in je zijkant beukt wel. Nu wordt het allemaal wat vreemd en begint het verhaal (en de game) pas echt. Het ene moment lig je halfdood op straat en kort daarna op een brancard, het andere moment is er niets aan de hand en kom je er kennelijk met de schrik vanaf. In deze laatste situatie krijg je ineens je ‘outer body experience’, ook wel ‘Shift’ genoemd. Je Shift uit je lichaam, zweeft als een roofvogel boven de stad en kunt vervolgens shiften naar een andere autobestuurder. Het verhaal wordt ineens een stuk interessanter, maar hoe het nu precies in elkaar verweven zit … Dat moet je zelf maar ontdekken.

Terwijl je het verhaal volgt kom je er niet onderuit om missies te voltooien. Nu kun je je beperken tot alleen de broodnodige missies, maar je zult bemerken dat er veel meer plezier te behalen valt door ook enkele, zo niet alle, zij-missies te spelen. De zij-missies zijn gevarieerd; race van A naar B, haal gekke stunts uit binnen een bepaalde tijd, missies waarbij je de burgers van San Francisco moet helpen zoals voor taxi spelen, de politie helpen in een achtervolging of juist de criminelen die in een getaway car zitten. Al deze zij-missies zorgen voor ‘Will Power’ of WP, wat vrij vertaald geld betekent waarmee je nieuwe auto’s, upgrades en zelfs heuse garages kunt aanschaffen (die tevens ook weer voor inkomsten zorgen). De zij-missies zijn naast de Tanner-misses (het hoofdverhaal zeg maar) een welkome aanvulling op het geheel. We zijn van mening dat als de zij-missies er inderdaad niet hadden ingezeten, het geheel wat kaal zou aanvoelen.

De besturing is eigenlijk best lekker. Geen serieuze shit zoals bijvoorbeeld een Forza of Gran Turismo. Gewoon lekker arcade met een besturing en handling die verschilt per auto. Wil je lekker strak op de weg racen, neem dan vooral de Japanner of Europese auto. Ga je meer voor muscle power en wil je lekker driften, schroom dan niet om zo’n dikke Amerikaan te berijden. Het is natuurlijk een beetje afhankelijk van welke missie je speelt. De ene missies vereist namelijk een specifieke auto terwijl de andere misschien naar een auto verwijst waarmee je lekker kan driften maar je evengoed de vrije keus geeft. Natuurlijk kun je ook gewoon cruisen door de straten van San Francisco. De open wereld is groot genoeg om wat rubber te doen slijten. Uitdagingen zijn er dan alleen niet, daarvoor moet je toch de missies gaan spelen. Als je dan toch een reden wilt hebben om te cruisen, door heel San Francisco heen liggen collectibles verspreidt, collectibles waar je tijdens een race over het algemeen geen tijd voor hebt om ze te pakken (de locaties ervan zijn niet altijd even makkelijk te bereiken).

Het mooie aan Driver: San Francisco is toch wel Shift. Het maakt het niet alleen makkelijker om missies uit te kiezen vanwege de ‘birds eye view’ (alles van bovenaf kunnen overzien), maar ook omdat het daadwerkelijk iets toevoegt aan de gameplay. Zo zaten we middenin een race en was het tegelijkertijd veel te druk op de weg. Vlak voordat we onszelf tegen de gril van een vrachtwagen prakten gebruikten we Shift om over te gaan in een auto die er net naast reed. Niet de snelste auto, maar vlot genoeg om er nog even de vaart in te houden. Onze ‘eigen’ auto reed intussen verder (nadat ‘ie de gril van de vrachtwagen goed had bekeken) mee in de race, verbazingwekkend goed genoeg om al snel weer in de voorste linies mee te rijden. Toen ‘ie weer op gang was en in de goede richting reed, Shiftten we terug naar onze race-auto om zo de race tot een goed einde te kunnen brengen. Een andere keer moesten we een crimineel die op de vlucht was tot stoppen dwingen. Hoewel we in eerste instantie met één politiewagen er achteraan gingen, kwamen er al gauw meerdere politiewagens tevoorschijn. We bemerkten dat iedere keer een tik uitdelen niet voldoende zou zijn om een goede tijd neer te zetten. We gebruikten daarom Shift om zodra we in de zijkant beukten over te gaan in een andere politiewagen, direct een tactische manoeuvre uit te halen en ‘m klem te zetten. Wat dat betreft werkt Shift prima.

Ja, dat vonden wij dus ook…

Zoals gezegd is de CG van ongelooflijk goede kwaliteit. We zouden er rustig twee uur naar kunnen kijken als er met dezelfde kwaliteit een film mee wordt gemaakt. Tijdens de daadwerkelijke gameplay is het bijna altijd anders. Driver: San Francisco is geen uitzondering hierin. De CG is geweldig, maar de gameplay oogt in vergelijking minder mooi. Begrijp ons niet verkeerd, alles ziet er scherp uit. De randen van bepaalde objecten zien er alleen soms zo scherp uit dat we het eigenlijk weer te kartelig vonden. Tijdens het rijden/racen kregen we een soort van Ridge Racer-gevoel. We willen Driver: San Francisco er niet mee vergelijken, maar het lijkt van dezelfde kwaliteit. En die is zeker niet mis.

De stad San Francisco ziet er goed uit. Het is dat we zelf nog nooit in San Francisco zijn geweest. Anders hadden we kunnen controleren of de stad ook echt is nagemaakt. Maar veel van de gebouwen e.d. die we zien komen bekend voor. De stad bruist van het leven, overal lopen mensen rond en rijden auto’s, soms tot het vervelende aan als je midden in een car chase zit en je de politie probeert af te schudden (ook dat kan ja).

Note: Sommigen vinden het jammer, maar wij vinden het volledig moreel verantwoord dat je voetgangers niet á la Grand Theft Auto dood kunt rijden.

Het geluid is oké. We betwijfelen of we het echte motorgeronk horen van de bekende automerken, maar er zijn tenminste wezenlijke verschillen merkbaar. De voice-overs zijn goed gedaan. Het stemmenwerk klinkt authentiek en realistisch. Het zou zo in een film gebruikt kunnen worden. Wat we missen is een stevige en/of spannende soundtrack. Eerder gaven we in onze hands on aan dat we op een aantal momenten opzwepende of spannend makende muziek misten. Helaas heeft Ubisoft daar niet veel meer aan gesleuteld. Op bepaalde momenten ontbreekt een goed ondersteunende soundtrack echt om het geheel meeslepend, spannend of compleet te maken.

Driver: San Francisco bruist van de (zij-)missies. Er is altijd wel wat te doen om WP te verzamelen. Stunts, races rijden, opdrachten om de burgers van San Francisco een handje te helpen, collectibles, genoeg om je uren zoet te houden. Alsof dat nog niet genoeg was moest er ook nog een online multiplayer in. We hebben ons echt afgevraagd hoe Ubisoft dat zou aanpakken met het gebruik van Shift. Wel, wat je krijgt zijn niet je standaard races. Er zijn verschillende modi waarvan je er twee zelf kunt checken in de multiplayer demo die sinds vorige week beschikbaar is en gratis kunt downloaden.

Zo speel je bijvoorbeeld ouderwets tikkertje. In de groep is er een die het doelwit is. Zolang je het doelwit bent scoor je punten. Krijg je een tik van iemand anders (lees: een flinke beuk in je kofferbak) dan wordt de ander het doelwit. Om je doelwit bij te houden is het soms verstandig om Shift te gebruiken naar een snellere auto in de buurt van het doelwit. Hierdoor blijft de ‘race’ spannend tot het laatste moment. In andere modi wordt Shift uitstekend toegepast waardoor de online multiplayer leuk blijft, mede doordat je online kunt levelen. Al met al een geslaagde multiplayer en goed geïntegreerde Shift.

Wat ons betreft is het Ubisoft gelukt om Driver weer terug op de kaart te zetten. Misschien niet helemaal het ECHTE Driver gevoel, maar het komt wel verdraaid dicht in de buurt. Lekkere arcade races door een overvolle stad met leuke uitdagingen. Shift is een leuke feature die goed is verwerkt in de gameplay. Het rijden gaat prima en ook de graphics zien er gelikt uit. Het geluid, met name de soundtrack, had beter gemogen, maar daarentegen zijn de voice-overs en dialogen uitstekend. De multiplayer verlengt de houdbaarheid van de game aanzienlijk. Een geslaagde missie!