Introductie

Tot de tanden bewapend met futuristische zwaartekracht-controlerende wapens welke in deze game de naam GravLink dragen, overrompelen de Lutadore al snel de complete stad. Samen met deze invasie duiken ook talloze mysterieuze zwaartekracht anomalieën op. Verschillende regio’s in de omgeving vertonen een verandering van zwaartekracht, waardoor er totale gewichtsloosheid heerst of je bijvoorbeeld de mogelijkheid zal geven om op de muren te lopen. Neem de rol aan van Davis Russel of Leo Delgado (enkel in coöperatieve gameplay), Davis’ buurman en beleef een third-person actie shooter in de door oorlog en zwaartekracht getekende straten van hun stad en daarbuiten in je zoektocht naar Davis’ vermiste dochtertje. Dit is inVersion.

Gameplay

David Russel is een naam die we in slechte actie-films tegen kunnen komen en niet lang met ons mee zullen dragen. Zo ook in inVersion. David weet in het eerste hoofdstuk van de game een goede indruk achter te laten, maar niet veel later is dit een persoon waar niet veel emotie uit te halen is en gewoon ‘zijn ding doet’. Het begin van de game deed ons erg denken aan Gears of War 3. Fragmenten uit een verleden met korte stukken gameplay waarin je eigenlijk geen invloed hebt op de werkelijke game. Emotie en aandacht aan het gezin komt dan ook prima naar voren. De gameplay zelf daarentegen…

Zodra je de besturing krijgt over David Russel merken we dat niet enkel de introductie gameplay overeen komt met Gears of War 3, maar ook de rest van de gameplay. Manier van lopen, rennen, schuilen en ook de wapens en vijanden lijken regelrecht uit Gears of War te komen. Dit hoeft natuurlijk niet direct een slecht punt te zijn en geven de game eerlijke kans. In het eerste hoofdstuk ben je als speler in bezit van alle krachten die in de game te vinden zijn. De Gravlink, waarmee je zwaartekracht kunt beïnvloeden, en een vuurwapen. Meer heb je niet nodig in inVersion. De stad is, zoals eerder aangegeven, overspoelt door de Lutadore en jij wilt niets minder dan jouw familie terugvinden. Het moment dat je voor het eerst schuil moet zoeken omdat je onder vuur wordt genomen komt indrukwekkend over. Zeker op het moment dat ook voor jou het punt van zwaartekracht wordt veranderd naar de muur van het gebouw naast je. Echter, voor het gevoel maakt het helemaal niets uit waar je op loopt. Vloer, muur, plafond, qua gameplay is het allemaal hetzelfde en heeft geen toegevoegde waarde. Dit is erg jammer gezien inVersion juist draait om het spelen met zwaartekracht.

Zoals in vele doorsnee actie-games wordt na het eerste hoodstuk alles afgenomen. Wapens, krachten en in dit geval ook het verhaal. Vanaf het tweede hoofdstuk wordt het verhaal al iets zwakker vormgegeven en lijkt de naam David Russel ook al te vervagen. Steeds meer wordt het een standaard held van wie niemand de naam ooit zal herinneren. Het verhaal begint opnieuw maar zonder krachten of wapens. Je staat in een flatgebouw welke stukje bij beetje op instorten staat. Zwaartekracht wordt vanuit elke hoek een andere richting in geduwd waarbij we eigenlijk zouden denken om zo snel mogelijk het gebouw te verlaten. David heeft echter een keuze gemaakt om zo hoog mogelijk het gebouw in te gaan. Even later wordt je gevangen genomen door de Lutadore en komt in een cel terecht waar de gevangenen moeten werken om in leven te blijven. Ook hier is ons direct iets opgevallen als het gaat om logisch inzicht. Je bent een superieur ras met buitenaardse technologie om zwaartekracht te beïnvloeden, en wat doen je? Je geeft dit aan gevangenen en laat hen allen met deze technologie om te gaan ‘werken’. Dit ‘werken’ resulteert natuurlijk in een ontsnapping met de mogelijkheid om de tegenstanders de lucht in te werpen met de Gravlink.

Tot dusverre is de game nog aardig te noemen. Het verhaal weet te boeien en de gameplay is redelijk te noemen. Het concept met zwaartekracht en het wapen dat hiervoor gebruikt wordt is erg leuk bedacht en ook redelijk uitgewerkt. Een aantal momenten in de game krijgen we ook te maken met Zero-Gravity zones. Plekken waar helemaal geen zwaartekracht meer aanwezig is en we van het ene puinstuk naar het ander moeten zweven. Dit voelde erg aan als de Zero-Gravity gedeelten uit Dead Space, maar hier zonder gevoel dat er werkelijk geen zwaartekracht meer is.

Op het moment dat we hoofdstuk vijf naderen begint de game toch wat eentonig te worden en is er weinig vernieuwing te vinden. Verhaal is dusdanig verloren geraakt dat we David Russel gewoon van punt A naar punt B brengen zonder vragen te stellen. Samen met zijn teamgenoot zijn er ruim acht uur door te brengen in Vanguard City welke je alleen, of met een vriend kunt spelen in coöperatieve gameplay, welke een beetje à la Army of Two aan doet voelen.

Graphics / Sound

Grafisch is de game in de eerste paar minuten erg mooi. Het lijkt er echter op dat inVersion zijn best heeft gedaan om alles uit de kast te halen in deze periode. Later in de game lijken we erg veel last te hebben van pop-up graphics en bepaalde objecten die helemaal geen graphics meer krijgen, maar slechts één egale kleur lijken te behouden. Omgevingen zien er verder wel erg mooi uit als deze op afstand worden bekeken. Gebouwen die uiteen lijken te drijven door de zwaartekracht-manipulatie en brokstukken die overal lans lijken te zweven. Erg mooi in kaart gebracht.

Geluid is niet veel bijzonders en op sommige momenten misschien zelfs slecht te noemen. De gesprekken lijken op den duur emotie-loos en geluiden van de omgevingen zijn afwezig. Muziek is enkel te horen op momenten van een gevecht en hier wordt steeds weer dezelfde muziek gebruikt. Afwisseling had best op zijn plaats geweest. Is er geen gevecht en ben je bezig om jezelf te verplaatsen van A naar B? Dan heb je enkel het geluid van de stappen die je maakt en eventueel de korte conversaties tussen jou en je partner.

Lifespan

Voor de singleplayer kun je zes tot acht uur rekenen, mits je het uit weet te zitten. Het verhaal weet ons niet te boeien en lijkt op den duur helemaal niet meer aan bod te komen. De game zelf kent dertien hoofdstukken waarbij het verhaal na hoofdstuk vijf al verloren is geraakt. Het verhaal is draaglijker te maken door deze met een vriend of vriendin te spelen via online of lokale coöperatieve gameplay.

inVersion kent verder een behoorlijk uitgebreide online multiplayer. Echter lijkt deze totaal niet interessant voor de spelers. De game is inmiddels iets langer dan een week verkrijgbaar en wij hebben het voor elkaar weten te krijgen om slechts één multiplayer ronde te spelen. De speelsessie was geschikt voor totaal acht spelers waarbij we maar liefst één tegen één aan het spelen waren. Uren hebben we gewacht om een tweede ronde te kunnen vinden met meer spelers, maar dit is helaas niet gelukt. Wij kunnen dus niet oordelen over de levensduur van het online gedeelte. Maar als dit nu al niet gespeeld wordt, betwijfelen wij of dit nog zal komen.

Conclusie

inVersion heeft de plank om meerder plaatsen mis geslagen. Wat is begonnen met een leuk concept eindigt met een combinatie van verschillende games die willekeurig bij elkaar zijn geplaatst. Vanaf de eerste twee minuten is de game overduidelijk vergelijkbaar met Gears of War. Natuurlijk niet erg, mits goed uitgewerkt. Daarnaast komen er elementen van Army of Two naar boven en de momenten van Zero-Gravity deed ons erg denken aan Dead Space. Al met al lijken het sterke titels die hierin terug komen, maar komt niet tot zijn recht.

Het verhaal van inVersion begint goed, maar weet in chapter 5 al uit het oog verloren. Hierdoor hebben wij de game bij het spelen van chapter 6 eigenlijk al aan de kant willen leggen. Dit is niet al te best dus. Het concept is erg sterk, maar lijkt moeilijk om tot een goede game te vormen. Erg jammer, want de game ziet er toch best goed uit. Volgende keer beter?

inVersion is verkrijgbaar op de Xbox 360, PlayStation 3 en PC. Wij hebben de review mogen maken naar aanleiding van de PlayStation 3 versie van deze game.