Zo nu en dan verschijnt er opeens een titel waar je nog niet veel over hebt gehoord maar het concept je wel aanspreekt, zo ook bij NeverDead. De game is ontwikkeld door Rebellion, verantwoordelijk voor bijvoorbeeld Rogue Warrior. Het idee voor de game kwam van Shinta Nojiri, die eerder werkte aan de Metal Gear Solid serie met Kojima Productions. Het idee is in feite erg simpel, de hoofdpersoon is 500 jaar geleden vervloekt en is daardoor onsterfelijk geworden..

Het verhaal start dus 500 jaar geleden toen de hoofdpersoon, Bryce Boltzmann met zijn vrouw de uitdaging aan ging om de demon king te verslaan. Dit pakte anders uit dan gehoopt, Bryce verloor niet alleen het gevecht maar ook zijn vrouw en daar bovenop werd hij ook nog eens vervloekt tot het eeuwige leven door de demon king.

Bryce wordt 500 jaar later gevraagd door de overheid om te helpen met het oplossen van vreemde incidenten waarbij demonen aan de basis staan. Samen met zijn vrouwelijke partner, Agent Arcadia Maximille, gaat Bryce de strijd aan met de nieuwe dreiging van demonen. Onder leiding van NADA (National Anti Demon Agency) proberen ze de gevechten geheim te houden en hebben als uiteindelijke doel om de demon king te verslaan.

Het spel begint met een introductie waar je leert om te gaan met de meest basic moves van Bryce namelijk het richten, schieten en ontwijken. Bryce bezit twee wapens die je tegelijkertijd kunt gebruiken, ook wel dual-wield genaamd. Naarmate het spel vordert zijn er nieuwe en krachtigere wapens te vinden zoals shotguns, assault rifles en uzi’s. Het secundaire wapen van Bryce is een groot zwaard, de Butterfly Blade, hiermee kan je onder andere kettingen doorhakken en schakelaars omzetten. Deze wapens kunnen allemaal krachtiger en preciezer worden gemaakt door middel van het upgrade systeem. Door het doden van vijanden, omgevingen slopen en XP boosts te vinden verzamel je de benodigde XP voor een heel uitgebreid scala aan upgrades. Zodra een update is aangeschaft dient deze te worden toegekend aan Bryce en daar zijn maar een bepaald aantal plaatsen (slots) voor beschikbaar. Je begint met tien slots en er kunnen slots worden bijgekocht tot een maximum van zestien. Het is dus een zaak om hier verstandig mee om te gaan. Niet alleen wapens beschikken over upgrades, ook Bryce kan sterker en beweeglijker worden gemaakt. Beter springen, richten of sneller sprinten zijn hier een paar voorbeelden van. Echter gebruiken deze dezelfde upgrade slots dus de keuze blijft wat beperkt als je zowel wapens als Bryce wilt upgraden.

Eenmaal klaar voor de strijd is het je taak om met Bryce, en soms met hulp van Arcadia, je een weg door de levels te banen. Hierbij kom je demonen tegen die verschillen in soorten en maten, maar ook verschillen de zwakke punten per soort. De meest voorkomende zijn een soort van honden die het makkelijkst te verslaan zijn, maar ook demonen die alleen gevoelig zijn voor de Butterfly Blade of demonen met een bepaalde zwakke plek die je moet aanvallen. De vijanden doen er alles aan om Bryce het leven zuur te maken en het komt dus ook zeer veelvuldig voor dat je opeens een arm of been kwijt bent. Geen nood! Middels een Combat Roll kan je deze ledematen weer oppikken en ben je weer als vanouds. Het kan zelfs zo ver gaan dat je ook je romp verliest en alleen met je hoofd overblijft. Rol je hoofd terug naar je levenloze lichaam en je kan er weer vol tegenaan, doe dit wel snel want er zijn demonen die je hoofd kunnen opzuigen en als je niet op tijd jezelf bevrijd zit je voor eeuwig in hun maag en moet je opnieuw beginnen vanaf het checkpoint.

Het idee van ledematen verliezen en die weer op te pikken met een onsterfelijk hoofdpersoon lijkt erg leuk, maar dit is ook gelijk het zwakke punt van de game. Het lijkt erop alsof er bijna niets voor nodig is om je ledematen te verliezen en ben je tijdens gevechten de meeste tijd kwijt aan het zoeken naar je ledematen. Je hoofd vliegt ook regelmatig met een bloedgang van je lichaam wat het er niet makkelijker op maakt om je te oriënteren. Door al het puin van de instortende omgevingen wil het wel eens gebeuren dat je bijna onmogelijk met je hoofd naar je lichaam toe kan rollen of door het zwakke camerawerk je lichaam niet eens kan vinden. De oplossing die hiervoor is dat na het verstrijken van een bepaalde tijd, je je lichaam kan herbouwen. Echter is het dus zo simpel om ledematen te verliezen dat je regelmatig in een soort van vicieuze cirkel zit van herbouwen, uit elkaar gerukt worden en weer herbouwen. Gevechten met grote groepen vijanden kunnen hierdoor zeer frustrerend worden.

Doordat Bryce wel tegen een stootje kan wordt hij ook regelmatig ingezet om deuren te openen die onder stroom staan, zich van grote hoogtes te laten vallen om verder te komen of zichelf in brand te steken om een pad in het donker te vinden. Het komt ook voor dat er helemaal geen deuren of ramen zijn en de enige doorgang een luchtschacht is. Hier heeft Bryce geen enkele moeite mee, met een simpele handeling rukt hij zijn hoofd van zijn romp om verder te kunnen. Werp je hoofd een luchtschacht in, rol met je hoofd over obstakels heen en zodra je aan de andere kant bent herbouw je je lichaam om je weg te vervolgen. Ook dit klinkt als een leuk idee en is op zich goed verwerkt in de game, maar het wordt al snel saai en langdradig.

Boss battles in NeverDead zijn goed te doen al moet je soms even uitvogelen hoe je een bepaalde vijand moet aanpakken maar over het algemeen is het idee hetzelfde, zoek het gloeiende gedeelte op het lichaam en val die aan. De bosses maken ook gebruik van technieken als het steeds weer opnieuw aanvullen van hun gezondheid, zeer snel heen en weer bewegen en het op je afsturen van hordes demonen die je aanvallen. Dit in combinatie met het zwakke camerawerk, het gemak waarmee je tot alleen je hoofd bent gereduceerd en de vicieuze cirkel van ledematen verliezen en herbouwen, maken de boss battles frustrerend en langdradig.

Er is ook een online gedeelte in de game waarin je dertien challenges kan spelen verdeeld over zes verschillende maps en vier speltypes. Twee coöperatieve speltypes en twee competitie gerichte challenges. De twee coöperatieve speltypes zijn Onslaught en Search and Rescue. Het idee van Onslaught is simpel, versla samen met andere gamers een bepaald aantal waves aan vijanden. In Search and Rescue ga je met je medespelers op zoek naar burgers om deze vervolgens naar een veilige plek te loodsen. Teamwork is bij deze twee challenges een must. De andere twee speltypes zijn Egg Hunt en Fragile Allience en dit zijn twee speltypes waarbij competitie de hoofdrol speelt. In Egg Hunt moet je op zoek naar eieren en die naar je doel brengen voordat andere spelers je overhoop knallen en je eieren stelen, dit kan je natuurlijk ook bij hen doen. Het doel van Fragile Allience is om zo snel mogelijk van checkpoint naar checkpoint te racen. Ieder checkpoint is in handen van demonen die eerst verslagen moeten worden voordat je het checkpoint kan claimen.

De graphics van NeverDead zijn geen straf om naar te kijken, maar is ook geen pareltje waar je met open mond naar zal zitten kijken. De levels zien er goed uit met genoeg variatie tussen donker en licht en de kleuren zijn goed helder en opvallend waardoor er mooie fantasierijke omgevingen ontstaan. Het lijkt er wel op dat Rebellion iets te veel elementen tegelijk heeft gebruikt in de levels, zo komt het voor dat vijanden half door een muur steken of dat door de enorme hoeveelheid aan instortende objecten er gedeeltes van zo’n object in de lucht lijken te hangen. De tussenfimpjes daarentegen zijn van een goede kwaliteit waar ook niets op valt aan te merken.

De soundtrack met onder andere de titelsong Neverdead van Megadeth past heel goed bij deze game en zorgt voor een spannende sfeer en tijdens gevechten gaat de adrenaline flink stromen. Geluidseffecten van het zwaaien met je zwaard, leegpompen van je wapens en het instorten van objecten zijn goed verwerkt en geven het gevoel van spanning met veel actie goed weer. De stemmen zijn van duidelijk mindere kwaliteit en er spreekt weinig emotie uit. Dit maakt het lastig om een goede band met de hoofdpersoon te creëren en had echt beter gemoeten.

Het verhaal is uitgespeeld na een uur of tien maar om daar te komen heb je veel geduld nodig. In de eerste levels zijn de demonen en manieren om te vechten nog leuk en nieuw, maar na een paar levels heb je het eigenlijk wel gezien en mist NeverDead de nodige variatie. Eenmaal over de helft worden de levels er wel een stuk beter op maar blijven de vijanden grotendeels hetzelfde en ook het verhaal moet zijn best doen om te blijven boeien. Ook NeverDead spoort je aan om collectibles te zoeken die verrassend lastig te vinden zijn en je nog best even bezig bent als je ervoor gaat om ze allemaal te vinden. Nadat je de game hebt uitgespeeld kan je ervoor kiezen om de game op een hoger niveau te spelen met je behaalde upgrades van je eerste playthrough.

Het online gedeelte van de game is met dertien verschillende challenges minder uitgebreid dan het lijkt, je kan namelijk niet zelf bepalen welke challenge je op welke map wilt spelen. Met acht coöperatieve challenges en vijf competitie gedreven challenges ben je hier ook vrij snel op uitgekeken.

Het idee voor NeverDead is erg leuk en origineel, het is helaas zonde dat Rebellion het niet helemaal waar heeft kunnen maken. Het wordt na verloop van tijd een saaie game en teveel herhaling. Het verhaal van Bryce Boltzmann weet niet goed genoeg te boeien en de vijanden hadden meer variatie mogen bieden. Het geheel voelt aan als een middelmatige B-film waarbij de afwerking het zwakke punt is geweest.