Introductie

Ongeveer zeven jaar geleden bracht Kim Swift samen met wat medestudenten de game Narbacular Drop uit. De game was oorspronkelijk bedoeld als een simpel project voor haar studie, maar dit pakte veel groter uit dan ze dacht. Na een korte demonstratie waar Gabe Newell van Valve aanwezig was, werden Swift en haar team aangenomen bij Valve om hun game om te bouwen naar een Source-engine game in het Half Life universum. De gameplay bleef erg vergelijkbaar, maar de rest van de game werd totaal veranderd. Dit project leverde de award-winnende game Portal op.

In 2009 stapte Swift op bij Valve om bij Airtight Games te gaan werken. Bij deze studio zou ze, naar eigen zeggen, aan games kunnen werken die een veel breder publiek aan zouden spreken. Nu, drie jaar later, verschijnt Swift’s eerste echte eigen game bij Airtight Games; Quantum Conundrum.

In Quantum Conundrum neem je de rol aan van een twaalf jaar oud jongetje dat een middagje bij zijn oom gedumpt wordt. De oom is echter niet zomaar iemand, maar de geniale professor Fitz QuadWrangle. Fitz woont in een gigantische villa die aangedreven wordt met allerlei moderne snufjes.

Al gauw gaat het mis.Terwijl je nog op zoek bent naar je oom, die je instructies geeft via de intercom, vindt er een grote explosie plaats. Je oom wordt naar een mysterieuze donkere ruimte geteleporteerd en loopt daarbij korte termijn geheugenverlies op. Aan jou de taak om je oom te redden en het huis weer normaal te laten functioneren.

Gameplay

Hier begint je avontuur. In het spel ga je van kamer naar kamer om zo een aantal gigantische generatoren weer aan het werk te zetten. Iedere kamer heeft een speciaal beveiligingsmechanisme om indringers buiten te houden. Dit mechanisme is een puzzel en wanneer het doel van deze puzzel wordt bereikt, gaat de deur naar de volgende kamer open.

Gelukkig sta je er in je avontuur niet alleen voor, je krijgt namelijk al snel een handschoen waarmee je kunt wisselen tussen verschillende dimensies. Bij het wisselen van dimensie verandert alles in de omgeving. Zelf blijf je even sterk, snel en zwaar.

Aan het begin van de game zul je de toegang krijgen tot slechts één dimensie, maar gedurende de game speel je nog drie andere dimensies vrij. De dimensies waar het om gaat zijn de fluffy-, heavy-, slow- en reverse gravity dimensies. In de fluffy dimensie is alles zo licht als pluche knuffels, in de heavy dimensie is alles zo zwaar als staal, in de slow dimensie beweegt alles in slow motion en in de reverse gravity dimension vallen objecten omhoog in plaats van naar beneden.

In de game ga je van kamer naar kamer. Iedere kamer bevat weer een eigen puzzel die op te lossen is door het toepassen van één of meer dimensies. Als twaalfjarig jochie kun je niet zomaar een kluis op tillen, dus zul je moeten wissel naar de fluffy dimensie. Opeens is de kluis vederlicht en kan deze gemakkelijk rond gedragen of gegooid worden.

Tijdens het oplossen van de verschillende puzzels zul je al snel merken dat de opzet van de puzzels veel weg heeft van de puzzels in Portal. Zo is het in Quantum Conundrum vaak de bedoeling om een kubus (meestal een kluis) naar een bepaalde knop te brengen. Niet gek natuurlijk aangezien Kim Swift in beide games een belangrijke rol heeft gespeeld. First Person Puzzel games zijn haar ding en als je hier goed in bent zou het natuurlijk vreemd zijn om daar niets mee te doen.

Graphics / Sound

De grafische stijl van Quantum Conundrum is eenvoudig en een beetje cartoony. De objecten (stoelen, kluizen, tafels, etc.) zijn niet erg gedetailleerd maar dat maakt de presentatie net wat strakker. De levels bevatten meestal niet bar veel objecten, maar wát er aanwezig is ziet er gewoon goed uit en past goed binnen het cartoony stijltje van de game.

Het geluid van de game is ook erg goed uitgewerkt. Alle geluidseffecten in de game passen goed bij de stijl van de game en de muziek zorgt af en toe ook voor de nodige spanningsopbouw. De opmerkening van je oom, die in de game de rol van voice-over op zich neemt, voegen ook een extra laag aan de game toe. Je oom heeft constant kritiek op wat je doet, maakt grappen die hij zelf heel grappig vindt en hij vertelt over de voorgeschiedenis van je ietwat maffe familie.

Het script zit vol woordgrappen die geheid een glimlach op je gezicht toveren. Zo zijn er bijvoorbeeld een aantal uitvindingen met namen als Freezy Ray Vaughan (vriesstraal), Joan the Jett pack (een jetpack) en Everyday I’m shovelin’ (een graafmachine).

Lifespan

Quantum Conundrum is een game die alleen een single player modus bevat. De storymode zal je ongeveer acht tot tien uur bezig houden. Het is daarna nog sterk aan te raden om de game nog een keer door te spelen en ditmaal goed op de verschillende grapjes en eastereggs te letten. Een multiplayer modus is helaas afwezig. Wie niet genoeg kan krijgen van de game kan binnenkort wel uit de voeten met nieuwe puzzels die via DLC-pakketten aangeboden zullen worden.

Conclusie

Quantum Conundrum is weer een echte Kim Swift game. De game leunt niet volledig op de unieke en vernieuwende gameplay, humor is minstens net zo belangrijk. Als je de tijd neemt om alle grappen en easter eggs te zien en aan te horen, dan haal je echt het maximale uit de game. Het verhaal is misschien niet heel sterk, maar dat is ook geen gemis. De game ziet er mooi uit en het geluid van de game, en met name de voice acting, is erg goed uitgewerkt.

Voor vijftien euro zal de game je op z’n minst zo’n acht tot tien uur vermaken. Prima deal toch? Vond je Portal helemaal geweldig? Dan verdient Quantum Conundrum zeker een plaatsje in je digitale collectie. Je hoeft echter geen fan van Portal te zijn om deze game te waarderen. Quantum Conundrum is anders dan Portal, maar zeker niet slechter.