Introductie

Mensen die zich verdiept hebben in de zakelijke aspecten van Nintendo, weten wat het inhoudt als Nintendo naar een studio toestapt en zegt: Weet je wat (SEGA), laat ons die game maar uitbrengen. Voor de mensen die bovenstaande niet hebben gedaan: Dit betekent dat Nintendo vindt dat het een uitstekende game is. Waarom zou het bedrijf anders zijn reputatie op het spel zetten, waar Mario, Link, Samus en Pikachu samen met hun vrienden zo hard aan hebben gewerkt. Nintendo denkt dus dat deze ritme-game veel in zijn (drum-)mars heeft. Maar heeft deze game genoeg in zich om de reputatie van Nintendo hoog te houden, of heeft deze ritmedief net zoveel ritme als een Amish op een Dubstep-feest ?

Rhythm Thief & the Emperor’s Treasure vertelt het verhaal van Raphael, alias Phantom R., een dief die op het ritme van muziek diverse kunstwerken steelt uit Franse musea. Vergezeld door zijn trouwe viervoeter Fondue, probeert Raphael achter het geheim te komen van een symbool dat zijn vader voor hem achterliet toen hij nog klein was. Dit geheim is echter groter dan in de eerste instantie verwacht, waardoor de ritmische kunstdief door heel Parijs moet zoeken naar antwoorden. Onderweg wordt hij geholpen door een aantal mensen, terwijl hij door nog meer mensen wordt tegengewerkt. Aan de speler de taak om op dezelfde ritmische manier Raphael dichter bij het antwoord te brengen.

Gameplay

Rhythm Thief & the Emperor’s Treasure bestaat uit vijftig unieke ritmische minispellen, die gescheiden worden door video’s, gesprekken en interactieve omgevingen bekend van de games uit de Professor Layton en Phoenix Wright-series. Eigenlijk kun je de game als een soort spin-off van de Layton-games zien. Het enige grote verschil, naast andere personages, is natuurlijk dat je in deze game een ritmisch minispel voltooit, in plaats van een uitdagende puzzel of een uitdagend raadsel.

De minispellen zijn opgedeeld in twee manieren van besturen: Sommige minispellen maken simpelweg gebruik van de fysieke knoppen op het apparaat, terwijl de speler bij andere minispellen gebruikt dient te maken van de stylus en het aanraakscherm. De besturing in deze games werkt erg goed, waardoor je na het verliezen van een minispel aan niets anders de schuld kan geven dan aan je eigen talenten of het gebrek daaraan. Er zijn echter ook enkele uitzonderingen waarbij de speler gebruik dient te maken van de bewegingssensor van het apparaat. Hoewel de sensor van het apparaat uitstekend werkt, evident door games van Nintendo zelf, voelt dit toch niet geheel lekker aan. Het grootste probleem is hier natuurlijk dat het 3D-effect dan moeilijk bewaard blijft, aangezien je in een rap tempo je 3DS alle kanten op beweegt. Ook fluctueert de moeilijkheidsgraad van de minispellen soms aanzienlijk, waardoor je weer even een tandje bij moet zetten.

Tussen de minispellen door beweeg je je over een kaart heen, waarop veel locaties aanwezig zijn. Hier kun je gesprekken voeren met personages, geluiden zoeken die je helpen verder te komen, en simpelweg genieten van de manier waarop Parijs in tekenstijl is weergegeven. Het zoeken van geluiden houdt bijvoorbeeld in dat je het geluid van een hond op moet nemen op een andere locatie, zodat je bij je bestemming een politie agent, die ontzettend bang is van de trouwe viervoeters, weg kunt jagen. In het begin is dit leuk, maar na een tijdje begint dit erg repetitief aan te voelen. Je wordt dan namelijk van locatie naar locatie gestuurd, zodat je telkens heen en weer aan het rennen bent door Frankrijk.

Daarnaast moet de speler af en toe ook puzzels oplossen om verder te komen. Bijvoorbeeld het in de goede volgorde indrukken van knoppen. Deze puzzels zijn echter belachelijk makkelijk (het spel is voor twaalf jaar en ouder) en voelen daarom niet als uitdagingen maar vervelende obstakels.

Graphics / Sound

De game ziet er, net als de games uit bovengenoemde series, ongelooflijk goed uit. De omgevingen en de personages zijn prachtig getekend. Tijdens de vele prachtige tussenvideo’s die de game rijk is, merkten we ook nog eens dat het 3D-effect hier werkelijk iets aan toevoegt, waardoor deze video’s echt een genot zijn om naar te kijken.

Dit prachtige uiterlijk wordt aangevuld door de indrukwekkende, sfeervolle soundtrack. Deze weet op de goede momenten spanning op te bouwen, en ook tijdens de minispellen een duidelijk ritme aan te geven.

Dan komen we echter aan bij de stemmen van de personages, en die zijn niet altijd even goed. Toegegeven, het is leuk dat de Engelse stemmen een Frans accentje hebben (hoe stereotiep dit ook is), maar het Engelse acteerwerk kon toch wel een stuk beter. Zo komt er bijvoorbeeld een moment in het spel waarop de hoofdrol speler een bijna fatale val maakt, waarna een ander personage je naam ‘schreeuwt’. Dit klinkt echter zo slecht en emotieloos, dat je zonder het bijbehorende beeld zou denken dat de hoofdrolspeler samen met dat personage in een kleine kamer zat en een reukvermogen-afbrekende warmlauwe scheet liet.

Ook hadden wij graag een Japans stemgeluid geselecteerd, waardoor het hele Anime-sfeertje compleet zou zijn. Hoewel dit laatste natuurlijk puur gebaseerd is op persoonlijke smaak.

Lifespan

Als je het verhaal gewoon volgt en netjes van punt naar punt loopt zonder je teveel bezig te houden met de minder interessante inwoners van Parijs, zal je binnen zes tot zeven uur klaar zijn met de game die uit tien hoofdstukken bestaat. Dit is wat aan de korte kant.

Je kunt er natuurlijk voor kiezen om met elk mogelijk personage een dialoog te starten, maar de meeste secundaire, niet belangrijke personages hebben ongeveer even veel te melden als een voetbalhooligan op een ruimtevaart congres.

Het spel biedt echter nog drie bonus hoofdstukken, die meer diepgang bieden in het verleden van de belangrijke personages die je gaandeweg tegenkomt. Voor deze hoofdstukken moet er echter flink wat werk verricht worden. Voor één van de hoofdstukken moet je bijvoorbeeld een innovatief instrument bouwen, wat het Zwitserse zakmes op het gebied van audio zou moeten zijn. Dit doe je door verschillende geluiden door heel Parijs te zoeken, die door de uitvinder van het instrument met een cryptische aanwijzing aangegeven worden.

Voor een ander hoofdstuk moet je alle minispellen met de best mogelijke score afronden. Deze minigames zijn in het menu individueel opnieuw te spelen. Dit is echter geen simpele opgave. Sommige minispellen kunnen namelijk voor een flinke uitdaging zorgen. Als je dus alle hoofdstukken wilt spelen die het spel te bieden heeft, ben je een stuk langer bezig.

Conclusie

Rhythm Thief & the Emperor’s Treasure is een vermakelijke, verslavende en bovendien goede game. De gameplay is solide en wordt ondersteund door prachtige graphics en een passende soundtrack. De meeste minispellen zijn leuk en uitdagend, maar hier en daar zitten er wat rotte appels tussen. Ook zijn er, met uitzondering van een paar, bijster weinig minigames die bij ons de wens opriepen om deze nogmaals te spelen.

Aan het einde van het spel wordt er ook nog gehint naar een vervolg. Wij hopen dan ook dat dit vervolg er komt, met meer memorabele minispellen en meer uitdagende puzzels. De grootste prestatie die deze game echter bij ons behaald, is het nieuwsgierig maken naar 3DS-versies van Professor Layton en Phoenix Wright.