Introductie

Silent Hill: Downpour is inmiddels het achtste deel uit de Silent Hill-reeks welke ‘ooit’ in 1999 startte. Het concept binnen Silent Hill is voor nagenoeg alle delen hetzelfde: De games spelen zich af tussen twee verschillende dimensies, één is de werkelijke dimensie en één is een donkere dimensie genaamd “Otherworld”. “Otherworld” is een dimensie die verschillende vormen aanneemt waarvan één de mistige wereld van Silent Hill is. Hierin baant de speler zich een weg terug naar de realiteit. Telkens staat het verhaal centraal van een hoofdpersonage welke op zoek is naar een geliefde of familielid, waarbij de verschillende dimensies staan voor de menselijke gedachten en morele keuzes die gemaakt worden.

Destijds in ’99 maakten we kennis met Harry Mason, welke op zoek was naar zijn vermiste dochter, en in Downpour kruipen we in de huid van Murphy Pendleton. Murphy zit al enkele jaren achter de tralies voor het stelen van een politiewagen. Om zich te wraken voor een incident uit het verleden wordt er een deal gesloten met een bewaker en vergrijpt Murphy zich aan een medegevangene, met de dood van deze tot gevolg.

Even later wordt Murphy met enkele medegevangenen verplaatst naar een zwaarder beveiligde gevangenis en tijdens dit vervoer komt het transfer langs Silent Hill. Door een niet te vermijden ongeluk stranden Murphy en bewaarder Anne in het ó zo mistige stadje, op zoek naar een uitweg, terwijl Murphy het verdriet van zijn overleden zoon verwerkt.

Gameplay

Downpour betekent letterlijk regenbui of stortregen, een toepasselijke titel omdat deze Silent Hill een real time weersysteem kent, naast een ‘dynamisch’ weersysteem kent Downpour ook nog een dag en nacht cyclus. Wanneer je verrast wordt met een regenbui, zouden meteen alle alarmbellen af moeten gaan want dit betekent in dit nieuwe deel gevaar! Aan jou is vervolgens de keuze: Kies je er voor om het gevecht aan te gaan, dan maak je kennis met het vernieuwde vechtsysteem waarbij Murphy maximaal één vuurwapen en één mêlee-wapen met zich mee kan dragen, waarbij elk wapen een bepaalde mate van schade aan kan. Eenmaal de maximale schade behaald breekt deze en staat er ineens niets meer tussen jou en de verschillende vijanden. Gelukkig liggen de stalen pijpen, bijlen en (bak)stenen voor het oprapen, dus gebrek aan afweerwapens is er eigenlijk niet. Je kunt zelfs met deze wapens werpen, dus wanneer er voldoende afstand is hoef je niet eens schade op te lopen. En een tweede optie is natuurlijk om het op een rennen te zetten en je te verschansen in een nabijgelegen gebouw.

Om de gamer zo veel mogelijk zicht te geven is de HUD tot een minimum beperkt, maar de oplossing die gekozen is om je actuele levensbalk te bekijken is wel erg ouderwets. Je dient gebruik te maken van de statistieken welke bijgehouden worden in het startmenu. Gelukkig is aan de kleding van Murphy te zien hoe erg hij er aan toe is: Hoe meer schade, des te meer bloed door de kleding heen te zien is. Je inventaris is gemakkelijk te benaderen door gebruik te maken van de vierpuntsdruktoets en gedurende de game komen steeds meer functionaliteiten onder de L3-knop te zitten. Je krijgt bijvoorbeeld naast de zaklamp ook een uv-lamp waarmee ‘verborgen’ hints zichtbaar worden die noodzakelijk zijn om voortgang te boeken.

De vele puzzels zullen wederom opgelost moeten worden door ruimtes te verkennen en verschillende bewijsstukken boven water te krijgen en deze te analyseren. Hierna is het slim combineren met de hint die je kreeg of de opdracht die je op dat moment hebt. Vreemd hierbij is wel de keuze van de ontwikkelaar om sommige ruimten te voorzien van een vast camerastandpunt in plaats van de vrije camera (welke in de rest van de game gebruikt wordt). Hierbij wordt dan ook meteen je sprint belemmerd.

Lastige keuzes

Zoals al eerder aangehaald in de introductie, leunt Silent Hill sterk op de (sur)realistische wereld en de morele keuzes die hierin gemaakt moeten worden. De keuzes hebben direct impact op het vervolg van het hoofdverhaal en het is dan ook niet voor niets dat de serie gekenmerkt wordt door vele alternatieve eindes. Ook in Downpour zijn er weer vijf verschillende eindes te zien en zul je de game dus minimaal twee keer volledig moeten spelen om ze allemaal te zien.

Ook heb je de mogelijkheid om gedurende het hoofdverhaal diverse zijopdrachten uit te voeren welke de speeltijd van het hoofdverhaal nog iets oprekken. Sommige opdrachten dragen bij aan het verhaal, andere niet. Je krijgt zelfs een ‘gastoptredens’ uit eerder delen, op een gegeven moment krijg je bijvoorbeeld toegang tot het appartement van Henry Townshend, het hoofdpersonage uit Silent Hill 4: The Room.

Lastige keuzes heeft de ontwikkelaar ook moeten nemen. De relatief jonge Tsjechische ontwikkelaar Vatra Games is door Konami verkozen om dit nieuwste Silent Hill deel te maken en helaas moeten we constateren dat deze ontwikkelaar de Unreal Engine 3 nog niet machtig is. Downpour heeft ontzettend last van slow-down, zo erg soms dat het beeld bevriest. Ook willen de context gevoelige acties niet altijd op het juiste moment op het scherm getoond worden en wilt de besturing er nogal eens voor zorgen dat je in de wilde weg loopt rond te maaien zonder een vijand te raken. Downpour pretendeert ook meer open wereld te zijn dan vorige delen, echter worden ogenschijnlijk simpel te bereiken locaties afgeschermd door struikgewas waar je niet door kunt en meer dan eens staat een stellage of een boom in de weg. En zoals de wapens wel kunnen slijten en uiteindelijk (af)breken, zo willen kratten en dozen wel eens in de weg staan, maar helaas zijn deze dan niet vernietigbaar en blijken ze voornamelijk geplaatst om de ruimte op te vullen.

Graphics / Sound

Grafisch doet de game zijn best, maar de slow-down is niet te rechtvaardigen. De frame-rate zakt soms erg diep weg en het karakteristieke leveldesing doet de game de das om. De straten zijn wederom voorzien van een dik pak mist, en anders regent het wel. Ondanks de dag en nacht cyclus lijkt het vooral veel nacht te zijn in Downpour, met sombere details tot gevolg. Daarentegen moet wel gezegd worden dat de overgang van de surrealistische wereld naar de Otherworld-dimensie er grafisch gelikt uit ziet, echter gebeurt dit te weinig en draagt dit de game natuurlijk niet. Wat weer niet helpt zijn de laadschermen tussen sommige gameplay momenten in (dit is toch écht niet meer van deze tijd) en de inconsistentie tussen gameplay en CGI (je kunt best een wapen in handen hebben, tijdens tussenfilmpjes is hier niets van te zien en na het filmpje heb je het wapen gewoon weer in de hand).

Met de audio doet Silent Hill waar het goed in is: Sfeer creëren. De soundtrack is weer voorzien van enkele creepy tracks en gecombineerd met enkele gameplay-momenten zaten we toch weer op het puntje van onze stoel en hadden we toch een schrikmoment (of méér). De verschillende mêlee-wapens klinken naar behoren en zijn redelijk van elkaar te onderscheiden, de voice-acting is naar behoren en regen-, en onweersbuien hebben in géén enkele game zo goed geklonken. En of het nu kraaien zijn die verschrikt opvliegen bij het passeren, of één van de screamers (letterlijk) die je van achter verrast, de audio blijft prima overeind.

Lifespan

Zoals eerder aangehaald: Om alle eindes te zien dient de game minimaal twee keer gespeeld te worden. Ook een aantal trophies zorgen er voor dat een tweede playthrough nodig is, maar alleen de echte Silent Hill-fans en de Trophyhunters zullen deze game een tweede keer helemaal doorlopen. De neutrale gamer heeft aan één keer het hoofdverhaal spelen voldoende. Bij een game als deze past een multiplayer niet, dus deze is dan ook logischerwijs afwezig. Wel zou een coöperatieve modus een welkome aanvulling zijn, maar Vatra en Konami spelen het op veilig en kiezen voor het beproefde concept. Toch heeft de game de nodige diepgang voor de liefhebbers van een (dramatisch) verhaal en de vele zijmissies rekken de speeltijd wel op.

Conclusie

Qua verhaallijn kan menig titel een voorbeeld nemen aan Silent Hill: Downpour, gedurende de voortgang krijg je steeds meer inzicht in wat er met Murphy speelt, maar ook wat er in zijn omgeving is gebeurd. Ook audiotechnisch staat Silent Hill zijn mannetje, maar het zijn de graphics (en dan vooral de constant aanwezige slow-down) die de game naar beneden halen.