Terwijl we op een koude winteravond door de slecht verlichte straatjes van Gameland wandelen, zien we boven ons een schaduw van dak naar dak springen. Wie zou het kunnen zijn? Is het misschien Sam Fisher? Die staat immers bekend om zijn sluiperige en geniepige streken. Of is het de Perzische prins? Die man weet ook altijd zijn stiekeme weg te vinden over de daken van gebouwen. Opeens zien we de blauwe pet en de wasbeer staart van het figuur als hij zich even door het licht laat beschijnen. Het is Sly Cooper, de harige meesterdief. Komt hij ons hart opnieuw stelen of gaat het hier om een vluchtige roof van onze zuurverdiende euro’s?

HD-remakes zijn een beetje een trend geworden. Veel games die populair waren op de vorige generatie consoles krijgen een spreekwoordelijk “likje verf” (lees: grafische update), worden samengevoegd op één Blu-ray en vervolgens voorzien van een collectie van die felbegeerde trophies. Maar het is niet alleen bij de Sly Collection, maar ook bij de overige HD remakes, de vraag: Kunnen de games die toen zo populair en goed waren, zich nu nog meten met de titanen tussen al het game geweld?

‘The Sly Collection’ is een collectie van drie games die eerder werden ontwikkeld en uitgebracht op de PlayStation 2. De originele games werden ontwikkeld door Sucker Punch, maar de collectie is onder handen genomen door Sanzaru Games. Net als elke HD-remake, is ook bij deze collectie de resolutie verhoogd naar een HD variant, gepaard met mooiere textures en modellen. Elke game in de collectie heeft zijn eigen trophy lijst, waardoor er in totaal drie platinum trophies te behalen zijn.

Algemene aspecten

De collectie heeft ons verbluft qua graphics. Dit in tegenstelling tot andere HD collecties. Dankzij de poetsbeurt die de games ontvangen hebben, zien ze er nog erg goed uit voor een geporte PS2 game. Dit is natuurlijk vooral te danken aan de cell-shaded graphics die gebruikt worden in de games waardoor het geheel als een tekenfilm oogt. Niet alleen de in-game graphics zijn leuk om te zien, maar ook de cutscenes, een soort 2D flash tekenfilms, zijn een genot om naar te kijken en worden naar mate de serie vordert steeds mooier en beter.

Alhoewel de games een update hebben gehad, is er niets veranderd aan de gameplay. Deze is dus nog precies hetzelfde als in de originele games, waardoor niet alleen dezelfde positieve punten zich voordoen, maar ook alle negatieve. Hierover later meer. Er is wel een significant verschil tussen elke game als het aankomt op gameplay, want elke game voelt weer anders aan dan de vorige.

De voice acting is erg goed gedaan en tijdens het spelen van de games zijn we niet één personage tegengekomen waarvan de voice acting ons tegenviel. Ook de subtiele en minder subtiele geluidseffecten, bijvoorbeeld de geluiden die je hoort als Sly zijn sluipbewegingen uitvoert. De muziek die men door de games hoort is echter niets speciaals, maar het is ook zeker geen irriterende factor.

De basis van het verhaal is vrijwel hetzelfde in elke game: Er is een bende slechteriken die een kostbaar voorwerp in handen heeft dat daar klaarblijkelijk niet thuishoort. Aan Sly en kornuiten de taak om de slechteriken deze voorwerpen afhandig te maken. Elke game bevat echter andere slechteriken, zodat de eentonigheid op dat vlak achterwege blijft.

Beginnende wasbeer

De eerste game: Sly Cooper and the Thievius Raccoonus stelt ons voor aan Sly Cooper en zijn vrienden: Bentley: een schildpad met een voorliefde voor technologie en Murray: een groot roze nijlpaard dat zijn grote fysieke kracht inzet om Sly bij te staan op zijn missies. In dit eerste deel moet Sly de delen van de Thievius Raccoonus, een groot boek dat al eeuwenlang in het bezit is van de Cooper familie, terug stelen van een boosaardige organisatie bestaand uit vijf slechteriken.

Dit doet men door een serie van 35 missies te spelen, verdeeld over vijf gebieden. Elk gebied is onderverdeeld in een aantal normale platform levels (zoals we gewend zijn van bijvoorbeeld Jak & Daxter en Super Mario), een aantal missies waarbij een soort minigame gespeeld moet worden en als laatste zal Sly het op moeten nemen tegen de eindbaas van het gebied, waarna hij een deel van eerdergenoemd boek terugkrijgt. Deel één van de collectie is dus een aardig lineaire 3D platform game, met af en toe wat afwisseling. En hoewel we genoten hebben van de normale levels, waren we niet altijd even tevreden over de ‘afwisseling’. Aangezien je in deze game al het spreekwoordelijke loodje legt als je één keer geraakt wordt, door vijand of water, zijn sommige minigames soms wel een uitdaging. Niet erg, maar we hadden liever wat meer echte levels gezien waarin de minigames op een kleinere schaal verwerkt zitten.

Ook de bazen kunnen een uitdaging zijn door het makkelijke overlijden van de harige protagonist. Maar als je de boss battles een paar keer speelt worden ze vanzelf makkelijker. Door aanwijzingen te verzamelen en kluizen te openen krijgt Sly meerdere acties tot zijn beschikking waardoor hij sommige levels makkelijker op kan lossen. Deze waren divers en origineel en waren een welkome toevoeging. Al met al een goed begin, maar wij van de redactie geloven in het gezegde: een goed begin is het halve werk, maar een goed begin is maar de helft.

Wasbeer op de goede weg

De tweede game; Sly Cooper: Band of Thieves, gooit het roer compleet om. In deel één ga je van level naar level, die achter portalen in een klein gebied zitten. In deel twee bevindt de speler zich echter in een paar grote gebieden of steden, waarin alle missies zich afspelen. Een beetje zoals in Infamous. Nu we het daar toch over hebben, deze gelijkenis is geen toeval. Infamous is immers ook ontwikkeld door Sucker Punch, en dit zie je niet alleen terug in de missie opbouw die vrijwel identiek is, maar ook de manier waarop Sly en Cole van Infamous zich beiden bewegen door de gebieden. Springen over daken, glijden over kabels, klimmen op regenpijpen enzovoorts. Hier is gekozen voor een systeem waarin men meerdere keren geraakt kan worden voordat de dood volgt. Een fijne en nodige toevoeging in onze ogen.

Tevens is het in dit deel mogelijk om te spelen met Bentley en Murray, de vrienden en partners van Sly. Dit leidt tot meer diverse en uitdagende missies. In dit deel hadden we ook echt het gevoel dat we een roof aan plannen waren in teamverband, zoals dat gebeurt in films als ‘the Italian Job’ en de Ocean’s films. En dat is een grote verbetering ten opzichte van het eerste deel. Eigenlijk is alles in deze game beter dan dat het was in zijn voorganger. En wij houden van vooruitgang. Jammer genoeg kampt de game nog wel met wat camera problemen, waardoor we nog weleens een ravijn inliepen omdat we niet konden zien waar we heen gingen.

Derde wasbeer is scheepsrecht?

De laatste game in de collectie; Sly Raccoon: Honour Among Thieves, toont minder verschil met zijn voorganger dan deel twee deed. Niet zo heel gek, want waarom zou je iets veranderen dat prima werkt? Toch verschillen de games op een aantal punten. Deze keer bestaat de groep dieven met Sly als leider uit zeven speelbare personages, elk met hun eigen specialiteit. Aan jou de taak om deze allemaal te rekruteren zoals men ook moest doen in Mass Effect 2. Hierdoor is er veel meer diversiteit, maar is er tegelijkertijd ook een mindere band aanwezig met de personages, omdat je met zoveel verschillende moet spelen. Wat in deel twee in mindere mate aanwezig was, maar nu een belangrijk aspect is, zijn de missies die met meerdere personages tegelijk worden gedaan. Een voorbeeld: Sly doet zich voor als bewaker van de slechterik in kwestie en houdt de wacht voor een deur, terwijl Bentley achter die deur bezig is met zijn technologische fratsen. De speler moet bij zo’n missie telkens wisselen tussen de personages, en zo de missie tot een succesvol einde brengen.

De boss battles zijn een stuk uitgebreider en daarmee veel beter dan die van deel twee. Ondanks deze verbeteringen weet deel drie toch niet boven zijn voorganger uit te stijgen. We kunnen echter niet met zekerheid zeggen waarom dit is. Misschien komt dit toch omdat er niet genoeg vernieuwing aanwezig was, maar we hebben ons toch meer vermaakt met deel twee. Maar dit betekent zeker niet dat deel drie een slechte game is, in tegendeel.

De minigames

En toen waren er nog de minigames. Sanzaru Games heeft ervoor gekozen om een viertal minigames te implementeren, vergezeld door een eigen trophy lijst. Deze kunnen met meerder spelers (maximaal 4) gespeeld worden en ondersteunen de PlayStation Move controller. Jammer genoeg zijn de minigames zelfs als ze gespeeld worden met de Move controller nog steeds niet leuk. We kunnen het ons wel voorstellen dat het voor een gegarandeerde vijf minuten lol zorgt als je met meerdere personen speelt. Verwacht echter niet de multiplayer waarde van een echte Move game. Wij hadden het daarom na de minigames één keer te spelen wel gezien en doken snel weer in het echte avontuur van de drie topgames.

Conclusie

Wij hebben ons kostelijk vermaakt met deze collectie. Hier en daar waren er wat irritatie puntjes, maar deze waren niet groot genoeg om de ervaring ook maar enigszins af te breken. De graphics zien er nog steeds lekker uit, en de voice acting in zijn geheel is tot op de dag van vandaag nog één van de beste die in het genre te vinden is. In de collectie is een duidelijke parabool te zien van kwaliteit, met deel twee als de top. Toch is elke game op zichzelf een genot om te spelen.

Hier moet wel bij gezegd worden dat sommige gameplay elementen in de tijd van de originelen erg populair waren, maar vandaag de dag zijn sommige elementen echter verouderd en simpelweg niet leuk meer. Gelukkig is er nog meer dan genoeg over om toch nog zeer vermakelijk te zijn. De waarde aan top games die men krijgt voor de prijs van één relatief goedkope game samen met het makkelijk behalen van drie platinum trophies, zorgen ervoor dat fans van het genre geen enkel excuus hebben om deze game niet aan hun games-collectie toe te voegen.

Pluspunten:
+ Heerlijk grafisch design
+ Leuk verhaal
+ Super voice acting
+ Old School platformen
+ Makkelijk trophies bemachtigen
+ Eén van de toppers van het PlayStation 2 tijdperk

Minpunten:
- Camera werkt in alle drie de games niet altijd goed
- Minigames zijn nieuw, maar totaal niet interessant
- Sommige gameplay aspecten zijn verouderd en niet meer leuk

Kopen als:
> Je van oldschool platformers geniet
> Je veel waarde wilt voor de prijs van één game
> Je wasbeertjes supercute vindt
> Je wasbeertjes iets anders wilt zien stelen dan je vuilnis

Niet kopen als:
> Je dit soort games niet kan waarderen
> Een wasbeer ooit een zooitje heeft gemaakt van je vuilnisbakken, en je nog steeds een wrok koestert
> Je een hekel hebt aan goede games

Eindcijfer: 8