Introductie

Dubai staat garant voor luxe, schoonheid, rijkdom en veel meer. Menig toerist droomt er dan ook van om ooit Dubai te bezoeken. Dubai biedt voor ieder wat wils. Zo kunnen liefhebbers van architectuur het hoogste gebouw ter wereld, de Burj Khalifa, bezoeken maar ook de welbekende Burj Al Arab en de Emirates Towers zijn te bewonderen in Dubai. Dan hebben we ook nog de Palm Islands, de Montgomerie golfbaan, Dubai Autodrome, Wild Wadi Waterpark, Mall of the Emirates en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Dubai, een wereldstad dus! Alleen niet in Spec Ops: The Line…

Spec Ops: The Line speelt zich dus in Dubai af. In het spel kruip je in de huid van Captain Martin Walker. Martin Walker gaat samen met twee teamgenoten, Adams en Lugo, op pad om Kolonel John Konrad en zijn 33e “Damned” bataljon te vinden. De kolonel is namelijk naar Dubai gestuurd om een evacuatiemissie ui te voeren. Dubai is namelijk door zeer heftige zandstormen compleet verwoest en eventuele overlevenden moeten gered worden. Echter, deze evacuatiemissie loopt niet geheel volgens plan en Martin Walker gaat erop af…

Gameplay

Jouw missie is het vinden van Kolonel John Konrad. Je moet je een weg zien te banen door het compleet onder zand bedolven Dubai. Al snel kom je er achter dat er iets niet klopt. Onschuldige burgers worden doodgeschoten door Amerikaanse soldaten en op een gegeven moment opent het 33e bataljon ook het vuur op jou en jij bent genoodzaakt om terug te schieten. Wat is er hier aan de hand vraag je jezelf af? Waarom werden onschuldige burgers gedood? Waarom worden wij onder vuur genomen? Om het allemaal nog compliceerden te maken, neemt de CIA het op tegen het 33e bataljon van Kolonel John Komrad. Twee Amerikaanse eenheden die het tegen elkaar opnemen? What the fuck!?!

Zonder al te veel te verklappen, kunnen we jullie vertellen dat het spel bezig is met een “mindfuck” van jewelste. Zo kom je verschillende verschrikkelijke gebeurtenissen tegen en er wordt van je verwacht keuzes te maken die je liever niet, nooit, zou willen maken. Op een gegeven moment weet je zelfs niet meer of je wel aan de goede kant vecht. Sterker nog, op een gegeven moment ga je zitten nadenken over de keuzes die je gemaakt hebt, over het hele gebeuren in Dubai. In het begin, begin je vol goede moed aan je missie, maar naarmate het spel vordert, begin je jezelf af te vragen of de stappen die je zet wel de juiste zijn. Of je niet beter dood had kunnen gaan? Tegen het einde aan ben je als speler zelfs “erdoorheen”. Je wenst dat Martin Walker eindelijk de rust krijgt die hij verdiend. Je wenst dat het spel afloopt. Niet omdat je het spel niet meer wil spelen, maar omdat je Martin Walker uit zijn lijden wil verlossen. Jawel, een mindfuck van jewelste mensen!

Spec Ops: The Line draait om het verhaal en het verhaal alleen. Het spel zelf is een redelijke shooter. Aangezien het een 3rd person shooter is, zal je veelal “cover” moeten nemen tijdens schietgevechten. Beschutting zoeken en horden tegenstanders afknallen is het enige waar je mee bezig bent in het spel. Uiteraard wordt het verhaal verteld, maar het enige wat jij doet als speler is bescherming zoeken achter vele objecten en vijanden neerschieten. Niks meer, niks minder. Waar je wel voor moet waken is je munitie. In het spel kom je namelijk horden vijanden tegen, echter is niet overal munitie te verkrijgen. Je moet echt rekening houden met de hoeveelheid kogels. Regelmatig hadden wij te kampen met een leeg magazijn. Op dit moment kan je dan niks anders doen dan een dode soldaat vinden en zijn munitie toe-eigenen. Dit gegeven houdt het spel wel veel spannender dan normaal. Geen kogels staat vaak gelijk aan doodgaan. Opletten geblazen dus! Komt er een vijand aan, snel cover zoeken en met zo min mogelijk kogels de vijand doen knielen!

Wat betreft gameplay kent het spel wel één groot minpunt. Het “coveren” gaat namelijk niet soepeltjes. Zowel coveren als rennen zijn onder één knop ondergebracht en dit gegeven zorgt vaak voor ongewenste acties van het personage. Vaak wil je gaan rennen, maar Martin Walker besluit dan toch om cover te gaan zoeken, daar er veel objecten op je pad bevinden. Jammer, dit houdt namelijk de tempo van het spel flink tegen.

Echter, Spec Ops: The Line kent ook een aantal geweldige momenten. Zo kan je vijanden soms flink doen verrassen door hen onder het zand te bedelven. Als een vijand tegen de ramen binnen in een gebouw staat, dan kan jij als speler de ramen achter of boven de vijand kapotschieten, waardoor er een flinke berg opgehoopt zand naar beneden valt en de vijand weet te bedelven. Dit is prachtig om te zien. Ook is het gooien van granaten leuk. Als een granaat op het zand wordt gegooid en ontploft, dan ontstaat er door de ontploffing een grote stofwolk van zand, waardoor je vijanden even geen zicht meer hebben. Dan hebben we het nog niet eens over de gestoorde vijanden die snel op je af komen rennen met een mes in handen en als enig doel je levend te willen villen of de periodiek terugkerende zandstormen of de… Geweldig!

Graphics / Sound

Spec Ops: The Line is geen lelijk eendje, maar ook niet moeders mooiste. Het spel heeft zo zijn momenten. Over het algemeen ziet Spec Ops: The Line er oké uit. Het kan ermee door. Echter, op sommige momenten weet het spel wel je wel te verrassen. Dit in combinatie met wat er op het scherm afspeelt. Grafisch is het spel niet moeders mooiste zoals gezegd, maar als er weer een zandstorm voorbij komt, dan ziet dit er toch best mooi uit. Echter, het zand is het enige wat je soms echt doet verbazen. De gebouwen in het spel, de soldaten, de objecten en de rest laten niet echt een geweldige indruk achter. Oké, maar meer ook niet.

Wat betreft geluid is het spel ook geen magistraal orkest, maar stelt het wederom ook niet teleur. Omgevingsgeluiden zijn oké te noemen, (pijn)kreten van vijanden zijn realistisch en het geluid van verschillende wapens klinkt leuk. Ook hoor je soms je eigen voetstappen en allerlei objecten die een eigen geluid hebben komen ook voor in het spel. Prima, oké.

Lifespan

Met de singleplayer van Spec Ops: The Line blijft de gemiddelde gamer een uur of zes tot zeven zoet. Het spel kent maar liefst vijftien hoofdstukken en drie moeilijkheidsgraden. Na het uitspelen van het spel komt een vierde moeilijkheidsgraad vrij. Wil je het spel nog een keer overspelen op extreem moeilijk, dan is dit dus een optie. Spec Ops: The Line kent ook een multiplayer. Echter, deze is vrij standaard. De multiplayer herbergt Deathmatch, Team-Deathmatch, Rally Point en Burried. De laatste modus is alleen interessant. In de modus Burried zullen namelijk ook zandstormen aanwezig zijn. Hierdoor zal je, gedurende een halve minuut, nauwelijks zicht hebben en ook je communicatiemiddelen zullen onbruikbaar zijn. Fantastisch om te zien als een game volledig kantelt door een zandstorm. Echter, er kunnen maar acht spelers het tegen elkaar opnemen, vier tegen vier. De online modus zal niet zo lang meegaan als menig ander shooter. Spec Ops: The Line moet het echt hebben van de singleplayer. De multiplayer is leuk, maar alleen voor even.

Conclusie

Spec Ops: The Line moet je binnenhalen als je een fantastisch verhaal wilt beleven. Spec Ops: The Line weet namelijk de speler in te pakken en mee te nemen. Onderweg zal je veelvuldig gruwelijke gebeurtenissen meemaken en dit zal je niet onberoerd laten. Naarmate het spel vordert, zal je gaan wensen dat het personage uit zijn lijden wordt verlost. Spec Ops: The Line speelt met je! Voor de rest is Spec Ops: The Line een redelijke tot goede shooter. Alles klopt, alleen het coveren verloopt soms niet soepel. Daar staan een aantal hele mooie, geweldige en gruwelijke gebeurtenissen tegenover die het spel weer op weten te krikken. Spec Ops: The Line zou je in huis moeten halen als je een geweldig verhaal wilt beleven. Voor een geweldige shooter echter… moet je Spec Ops: The Line toch links laten liggen.