The Last of Us review

The Last of Us review featurette

Ik schuifel met het groepje mee. Een dagje uit. Dat klinkt leuker dan het is. Vanmorgen ben ik met de andere bejaarden in een touringcar geholpen. Met mijn medebewoners naar het museum in Amsterdam. Rollators en hulpstukken onderin de bus. Nu wij er eenmaal zijn, is het eigenlijk best te doen. Alleen die geur van overrijp fruit in de bus raak ik niet kwijt. Misschien zit het tussen mijn oren maar ik ruik het nog steeds. Inmiddels bewegen wij ons door de kunstgevulde zalen van het Rijksmuseum. Een beetje klassiek, een beetje modern…en dan staan wij weer even stil. “Dit, dames en heren, is een box art.” Onze gids – een jongedame die er niet verkeerd uitziet – kijkt er serieus bij als ze vervolgt: “Het is de box art van The Last of Us. Een spelletje gemaakt door Naughty Dog voor de PlayStation 3″.

The Last of Us review

Het kan zomaar dat ik ooit echt in een bejaardentehuis eindig. Pak hem beet over zevenenveertig jaar. De kans dat ik dan in het Rijksmuseum een box art van The Last of Us zie hangen, is kleiner dan Tyrion Lannister, maar je begrijpt wat ik bedoel. The Last of Us is een kunstwerk. Een game waar men in de toekomst nog vaak naar zal wijzen. “Kijk zo hoort het”, zullen ze dan zeggen.

Natuurlijke schoonheid

Ik liep het risico al bij voorbaat meegezogen te worden in de opgebouwde hype. Mij hiervan bewust, probeerde ik trailers, teasers en previews volledig uit de weg te gaan. Gewoon niet kijken of lezen, om zo blanco mogelijk in te stappen. Natuurlijk won mijn nieuwsgierigheid en wist ik net als jij dat The Last of Us verhaalt over Joel en Ellie. Een geplaagde jager en een bijzonder meisje dat naar een veilige plek gebracht moet worden. Op elkaar aangewezen in een zeer vijandelijke wereld. Ook wist ik dat The Last of Us de zwanenzang van Naughty Dog moet zijn. Voor de PlayStation 3 welteverstaan. Een waardig afscheid van een vruchtbare relatie.

Ondanks mijn voorkennis, kwamen de eerste momenten van The Last of Us keihard binnen. De proloog zet de toon op een confronterende en toch zeer integere wijze. Er zijn games die eerst op gang moeten komen maar The Last of Us maakt direct vanaf het begin indruk door persoonlijk drama en knap acteerwerk. Acteerwerk? Is The Last of Us een interactieve film? Nee – laat ik je direct geruststellen – dat is het zeker niet. The Last of Us is een game in hart en nieren. Een game met een script dat (volwassen) gamers serieus neemt. Een game met een Hollywood budget en de uitwerking van een intelligente arthouse film. Meer dan een game…het is een bijzondere ervaring.

Dawn of the Wolf 2

De bijzondere ervaring wordt in de eerste plaats gebracht door de onwaarschijnlijk mooie beelden die Naughty Dog wederom uit de console weet te persen. Natuurlijk is er grafisch al veel bereikt op de PlayStation 3 maar wat is het heerlijk om te zien hoeveel detail er in The Last of Us te vinden is. Het bewijs dat een game platform alleen kan schitteren door de inzet van een goede ontwikkelaar. Het is 2033. De wereld werd 20 jaar eerder getroffen door een gevaarlijke schimmelinfectie en – op enkele overlevenden na – is iedereen dood, geïnfecteerd of veranderd in een zombie-achtige, agressieve schimmel. Ooit bruisende, Amerikaanse steden zijn vervallen en ontwricht. De natuur heeft vrij spel en dat is te zien aan de begroeiing die overal tussen het cement en de stenen oprukt. De sfeer is door al die natuurlijke schoonheid bijna rustgevend. Bijna, want de voortdurend aanwezige dreiging zorgt ervoor dat je steeds alert bent op de gevaren achter die façade.

Joel en Ellie begeven zich niet alleen in de natuur maar reizen ook regelmatig onder de grond, door gebouwen of over verlaten straten. Welke weg hen ook maar richting hun bestemming brengt. Overal is de aandacht die in de wereld is gestopt te zien. In de onbewoonde huizen zijn de stille getuigen van vroegere bewoners te vinden. Servies op tafel, posters van popartiesten in de kinderkamer, een verroeste barbecue in de tuin, foto’s van de familie en zelfs koelkast magneetjes in de keuken. Het zijn de herinneringen aan gelukkigere tijden. Elementen uit het ene huis zijn ook vaak in het andere aanwezig maar nergens ontstaat het gevoel dat er iemand aan het ‘copy pasten’ is geweest. Van begin tot eind, locatie voor locatie, ben je echt aan het ontdekken. En man, wat is Naughty Dog toch goed in watereffecten. Hulde ook voor de adembenemende lichteffecten. Hoe de zon door de bladeren schijnt en de wijze waarop het schijnsel van je zaklamp grillige schaduwen oplevert. Zelfs de elementen doen hun werk, gedurende de verschillende seizoenen waarin de game speelt. Game design dat de geloofwaardigheid van het avontuur enorm versterkt. De beelden zijn één ding maar de muziek moet ook zeker niet vergeten worden. De soundtrack is van Gustavo Santaolalla – zijn eerste werk voor een game – en wat een succes is dat ook geworden. De muziek verhoogt de spanning, ondersteunt de sfeer en is soms zelfs briljant door afwezig te zijn. Ik weet het, het klinkt vreemd maar The Last of Us heeft op veel momenten geen muziek nodig om sfeervol te zijn.

The Last of Us screen

Ik wil over het verhaal niets vrijgeven. Behalve dat Joel en Ellie niet steeds alleen zijn. Ze komen op hun tocht diverse behulpzame en vijandelijke mensen tegen en deze zijn stuk voor stuk erg natuurgetrouw weergegeven. Geen plastic action figures maar personen met ‘pixels van vlees en bloed’. Ook de karakters zijn uitgewerkt en van gezichten is veel af te lezen. In de ogen zie je vertwijfeling, vermoeidheid, verdriet en de wil om te overleven. De combinatie van die beelden en het eerder genoemde sterke acteerwerk, maken The Last of Us een game waarin je helemaal mee gaat. De verhalende tussenfilmpjes zijn dan ook momenten waarop je de controller even met rust laat om te kijken. Behoefte om ze over te slaan, had ik geen enkele keer. Dat wil wat zeggen want bij elkaar duurt het materiaal ongeveer negentig minuten.

Dodelijk slim

Gevaar is nooit ver weg en een confrontatie kan ieder moment losbarsten. De focus ligt echter niet op actie. Een gevecht voorkomen is in veel gevallen de beste optie. Je bent namelijk niet alleen erg kwetsbaar, ook zijn de beschikbare middelen schaars en de tegenstanders uitdagend. Allereerst zijn er de ‘Infected’. Dit zijn mensen die ten prooi zijn gevallen aan de heersende schimmelinfectie. Hun hersenen zijn zo aangetast dat ze doelloos door de vergane glorie zwalken en alles wat beweegt naar de strot grijpen. Hoewel…bijten is een beter woord. De Infected komen in verschillende gradaties. Er zijn mensen die ‘in de overgang’ zijn en nog redelijk als mens herkenbaar. Ze worden ‘Runners’ genoemd en ze reageren op zicht, kunnen goed horen en rennen furieus op je af zodra ze doorhebben dat je langs ze probeert te sluipen. Deze Infected zijn gelukkig redelijk kwetsbaar. Een paar klappen met een ijzeren buis zijn voldoende om met ze af te rekenen. Het gevaar zit met name in hun aantal want zelden zijn ze alleen.

Er zijn ook Infected die al helemaal heen zijn. Dit zijn de ‘Clickers’. Hun gezicht is helemaal vervormd en het grote voordeel is dat zij niet kunnen zien. Om dat te compenseren, verkennen zij de omgeving door middel van echolokatie. Het is mogelijk om voorzichtig langs ze te sluipen maar als ze je ontdekken dan kun je maar beter rennen zo hard als je benen je kunnen dragen. In een direct gevecht ben je ze met de juiste middelen wel de baas maar zodra ze je te pakken krijgen, word je direct getrakteerd op een cinematic waarin je keel wordt open gebeten. Het lastige is natuurlijk dat Runners en Clickers vaak samenscholen. Er is een derde type Infected; geïnfecteerden die al erg lang besmet zijn. Dit zijn ‘Bloaters’ geworden, een soort wandelende paddenstoelen. Ze zijn zeer weerbaar en je kunt ze het beste helemaal mijden. Als je met ze te maken krijgt, kun je in ieder geval maar beter een Molotovcocktail bij je hebben. De Infected kun je overal tegenkomen en als ze in de weg staan, is het veiliger een fles of steen in de andere richting gooien om ze weg te lokken.

infected runners

Hoe dodelijk de Infected ook zijn, ze zijn niet je grootste zorg. Dat zijn namelijk je (nog) niet besmette medemensen. Joel en Ellie worden steeds door hen opgejaagd en de mens is nu eenmaal slimmer dan een Infected. Het viel mij echt op hoe goed zij samenwerken, omtrekkende bewegingen maken om je in te sluiten en zelfs reageren op het type wapen dat jij hanteert. Als ze zien dat je een pistool trekt, duiken ze weg achter muren, verroeste auto’s en andere beschutting. Als je alleen met een honkbalknuppel staat te zwaaien dan komen ze juist vlug op je af. Ook deze tegenstanders zijn te misleiden maar dat is een stuk lastiger dan bij de hersenloze geïnfecteerden. Ze verkennen echt iedere meter en als je op één plek blijft zitten, is een ‘game over’ meestal het resultaat.

Om je te helpen in de strijd zijn er diverse gereedschappen en materialen te vinden. Zo kom je onder andere de eerder genoemde ijzeren buizen tegen. Deze zijn al vrij dodelijk van zichzelf maar door er een schaar aan vast te tapen, vergroot je de effectiviteit aanzienlijk. Helaas zijn dit soort wapens niet lang houdbaar en door het gebruik ervan gaan ze kapot. Gelukkig kom je ook geavanceerde wapens tegen en mijn favoriet is wel de vlammenwerper. Niet alleen door het verwoestende effect maar ook de schoonheid van de geanimeerde vlammen. Misschien ben ik een pyromaan in de dop? Hoe dan ook…of je nu een vlammenwerper, geweer of een pistool gebruikt, de munitie is niet heel veelvuldig te vinden en het is dus aan te raden om na te denken voor je tot geweld overgaat.

Bezint eer gij begint

In letterlijke zin is The Last of Us een lineaire game. De meeste deuren zijn dichtgetimmerd door de overheid, bepaalde doorgangen zijn begroeid of afgeschermd door puin en op trappen ligt opeens een archiefkast om een verkeerde richting af te sluiten. Het is het principe van een ‘verhaal gedreven’ game, maar vrees echter niet voor een rechtlijnige ervaring. Er is namelijk bijna altijd een keuzevrijheid. Je kunt er bijvoorbeeld voor kiezen om via een autowrak naar een muurtje te sluipen maar ook om in plaats daarvan via het raam bij een huis naar binnen te klimmen. Naast de alternatieve routes is ook de manier waarop je uitdagingen aanpakt helemaal vrij. Je kunt The Last of Us met goede wil als shooter benaderen maar meestal is dat de weg naar een snelle dood. Het spelplezier komt voort uit de spanning en het nadenken waartoe je gedwongen wordt. Hoeveel tegenstanders – en wat voor tegenstanders – zijn er? Hebben ze wapens? Kan ik er ongezien voorbij? Het is eigenlijk een puzzel. Iedere situatie is uniek en een bedachtzame, rustige speelstijl kan ik aanbevelen.

Museum melee

De teller stond voor mij na de aftiteling op ruim twintig uur. Ik wil daarmee niet zeggen dat de game voor jou ook zo lang duurt. Toch zeker wel richting 15-16 uur. Ik koos ervoor om iedere hoek uit te kammen. Sluipend zoeken naar voorraden voor het maken van bandage’s, bommen en molotovcocktails of messen met het uitstekende craft systeem. Vooral ook genieten van de sfeer. Alsnog vond ik in totaal maar iets meer dan de helft van de verborgen items en ‘easter eggs’.

Ik speelde grotendeels op de normale moeilijkheidsgraad, waarbij het richten van je wapens in het begin lastig is. Dat is te verbeteren door upgrades die je met gevonden materialen kunt uitvoeren aan werkbanken. Ook kun je aan jezelf werken door voedingssupplementen – pillen die je in de omgeving vindt – te gebruiken. Via het menu kun je jezelf daarmee op diverse vlakken verbeteren. Extra leven, sneller healen en ook het verminderen van het gezwabber met je wapen als je aanlegt voor een kopschot. In het kader van tijd ben ik de laatste avond toch op easy overgestapt. In deze moeilijkheidsgraad kun je ervoor kiezen om automatisch te richten. Ik zou dat eigenlijk niet doen. Het verstoort het gevoel dat Joel geen held is maar een gewone man. Een taaie man, dat wel.

Dat Joel een gewone man is, blijkt ook wel uit de gameplay. Ik zei al dat richten moeilijk kan zijn, maar ook het feit dat Joel niet over grote afstanden kan springen en het cover systeem, zijn tekenen. Zodra Joel bij een muurtje komt, zal hij zich daar automatisch tegen positioneren om beschermd te zijn. Er is echter geen knop om van cover naar cover te rennen of rollen en dat maakt je kwetsbaar als je je verplaatst. Gehurkt sluipen is het advies. Er is ook geen knop om stiekem om een hoek te kijken. Dit doe je door voorzichtig wat opzij te bewegen maar dan ben je al snel een schietschijf. In een hedendaagse shooter zou dit ruk zijn, hier versterkt het de ervaring.

Joel en Ellie op elkaar aangewezen om hindernissen te overwinnen. Ellie kan niet zwemmen dus moet Joel regelmatig op zoek naar een manier om Ellie naar de overkant te helpen. Op haar beurt kan Ellie ladders naar beneden halen na een zetje van Joel. In de praktijk komt het wel wat vaak voor dat je op dezelfde wijze progressie boekt. De samenwerking tussen de twee is echter goed uitgewerkt en de intelligentie van Ellie is een verademing. Eindelijk een slimme meid die niet in de weg loopt! Ze weet ook nog eens goed van zich af te bijten en welgemeende “Fuck” en opgestoken middelvinger zijn haar niet vreemd.

Bill with lamp

Een hulpmiddel dat je eigenlijk oneerlijk helpt, is de ‘Listen Mode’. Als je deze gebruikt gaat Joel ‘heel goed luisteren’, wordt het scherm mistig en zie je door alle obstakels heen je vijanden lopen. Het werkt een beetje als Bat-vision. Deze optie – en overige ondersteuning – kun je overigens ook uitzetten. Speel je op Hard dan kun je Listen Mode ook gebruiken, alleen in de Survivor moeilijkheidsgraad is Listen Mode niet beschikbaar en is dus weggelegd voor hardcore overlevers. Het niet vooraf de omgeving kunnen scannen, maakt de game een flink stuk pittiger.

Samen sterk

Mocht je een beetje op adem gekomen zijn na de enerverende singleplayer, dan is het nog niet gedaan. The Last of Us heeft ook een online multiplayer modus onder de naam ‘Factions’. In deze modus is het – heel verrassend – de bedoeling om zo lang mogelijk te overleven. Naughty Dog benadrukt dat de focus ook in de multiplayer niet ligt op een schietfestijn. Voorzichtige spelers zijn in het voordeel en de spanning van niet weten waar je tegenstander is, moet veel leuker worden dan rondrennen met een geweer, hoewel dat laatste wel kan.

De keuze is uit één van de twee facties uit de singleplayer en na je keuze, kun je aansluiten bij een bestaande clan of ervoor kiezen om er zelf een te starten. In de clan speel je met menselijke en computergestuurde medespelers en vecht je tegen andere clans, alsook de geïnfecteerden. Binnen de Factions modus zijn in ieder geval de speltypes Supply Raid en Survivors te vinden. De modi die gespeeld worden, staan gelijk aan zeven dagen (iedere match vertegenwoordigt één dag) en alles komt neer op voorraden verzamelen om jezelf te kunnen versterken en het aantal overlevenden uit te breiden. Hoe meer er zijn, hoe groter je slagkracht. Er zijn vier standaard wapen klassen: Assault, Sniper, Support en Stealth en daarbij heb je vier slots om je klasse uit te breiden.

The Last of Us multiplayer

Vaardigheden uit de singleplayer zijn voor een deel meegenomen naar de multiplayer en een aantal zijn speciaal toegevoegd. Eén vaardigheid is bijvoorbeeld ‘Covert Training’ een manier om jezelf onzichtbaar te maken terwijl anderen met Listen Mode de omgeving verkennen. Listen Mode is beperkt wat radius bekend en scant alleen rennende vijanden. Tevens kun je vijanden taggen zodat anderen ze kunnen omleggen. Ook zijn er diverse extra skills en boosters die je slechts een keer kunt gebruiken en zijn er uitgebreide opties om je voorkomen aan te passen. Een hands on met de multiplayer behoorde helaas niet tot de mogelijkheden maar het ziet er ambitieus uit en ook al zou de praktijk vies tegenvallen, het cijfer staat als een huis.

En toch geen perfecte score?

Na de lofzang zijn er ook best zaken aan te merken. Het voelt als zeggen dat Doutzen Kroes een lelijke moedervlek op haar bil zou hebben maar toch. De AI is namelijk ook wel eens met pauze. Gewoon even een hapering. Dit gebeurde bijvoorbeeld op momenten dat ik in cover zat en één van mijn tijdelijke reisgenoten automatisch aan probeerde te sluiten. Meer dan eens ging deze midden voor een zwalkende Infected zitten in plaats van veilig achter de beschutting. Ook kwam het voor dat soldaten vast leken te zitten en maar bleven rennen op dezelfde plek. Verder verdwenen in een hectische situatie opeens al mijn tegenstanders. Dat kwam mij op dat moment niet slecht uit maar verbazend was het wel. Soms verzinken de lichamen in het gras of de grond en vijanden hebben af en toe last van wel erg slechte ogen (en dan heb ik het niet over de Infected). Als laatste is verder sprake van milde pop-up, maar daar moet je wel echt op letten om het op te merken.

Museum clicker attack

Conclusie

Met al het voorgaande is een conclusie eigenlijk wat overbodig. Om je niet met het laatste aanmerkingen te laten zitten, is het handig om het toch nog één keer te zeggen. The Last of Us is een kunstwerk. Een game van een ontwikkelaar die gamers serieus neemt. Een volwassen verhaal dat gebracht wordt met overtuigende beelden en geweldig acteerwerk. Het is een beleving die naast zijn rechte lijn genoeg keuze en exploratie biedt en je zal uitdagen om het ook eens anders te proberen. Veel van je tijd zal ook gaan zitten in het verzamelen van collectibles. En heb je dan niet genoeg, weet dan dat The Last of Us beschikt over een game + optie en natuurlijk de multiplayer. Eigenlijk koop je The Last of Us niet voor dat laatste maar met zo’n sterke singleplayer, kan ik Naughty Dog niet verwijten dat zij de resterende tijd in de online hebben gestoken. Ik heb er als besluit nog drie woorden voor: “Naughty Dog bedankt!”

Pluspunten:

  • Sfeervolle, prachtige beelden
  • Sterk acteerwerk
  • Exploratie in een lineair verhaal
  • De AI is niet van gisteren
  • Uitdagend
  • Minpunten:

  • Wel wat bugjes en kleine missers
  • Progressie wat vaak via hetzelfde principe
  • AI heeft af en toe rookpauze
  • Kopen als:

  • Je een PlayStation 3 hebt
  • Gameplay:

    1234

    Een mix van kwetsbaarheid, spanning en zoeken naar hulpmiddelen. Fijne besturing en volwassen thema.

    Graphics:

    12345

    The Last of Us is een kunstwerk. Een game waar men in de toekomst nog vaak naar zal wijzen. "Kijk zo hoort het", zullen ze dan zeggen.

    Sound:

    12345

    Zeer sterk acteerwerk en een muzikale score die geweldig klinkt en eigenlijk uitblinkt door er vaak niet te zijn.

    Lifespan:

    12345

    Niet alleen een lange singleplayer maar ook collectibles, game + optie en een multiplayer. Maak maar vast tijd vrij.

    Ons eindcijfer: 9.75

    28 Reacties op “The Last of Us review”

    1. Nick R. 5 juni 2013 om 16:02

      Ok, nou dan moet ik hem maar kopen.

    2. Benji P.
      Benji P.
      5 juni 2013 om 16:18

      Matig eindcijfer hoor ;)

    3. JCDenton
      JCDenton
      5 juni 2013 om 16:46

      Jammer dat ik deze generatie voor xbox koos…

      Stijn B Reply:

      Mooie reactie ;)

    4. bluelightning76 5 juni 2013 om 16:57

      Weer een PS3 Must-have dus!

    5. White_Rabbit 5 juni 2013 om 17:03

      Een waardige afsluiter van de PS3-generatie.

      Michael B.

      Michael B. Reply:

      Ga je eens schamen! BEYOND: Two Souls komt nog hoor

      White_Rabbit

      Dennis H. Reply:

      Oh ja, was ik even vergeten in een moment van verstandsverbijstering.

      Tjonge jonge, je mag tegenwoordig niets meer vergeten of fouten maken. Zeikerd.

      Michael B.

      Michael B. Reply:

      Nope… en, ik weet waar je woont, werkt en plast!

      White_Rabbit

      Dennis H. Reply:

      Weet je… zoek het lekker uit. Mafkees.

      Michael B.

      Michael B. Reply:

      Voor de trap, rechts

    6. Dina
      Daniel H.
      5 juni 2013 om 18:20

      Van die momenten dat het jammer is dat je geen console hebt. Gelukkig heb ik dat niet erg vaak, maar nu wel.

      duivel

      duivel Reply:

      inderdaad. heb dit probleem ook.

      Opslag Medium

      Opslag Medium Reply:

      Zero Punctuation geeft deze week goede tips voor welke console je in de komende generatie moet kopen. Aanrader!

    7. Jaimy 5 juni 2013 om 18:29

      Ja en bedankt Stijn, nu kan ik helemaal niet meer wachten. En moet nog wachten tot volgende week vrijdag! Maarrr.. van mij mocht het gewoon een 10 zijn, The Last of Us word sowieso een GOTY.

    8. solidus_nl
      solidus_nl
      5 juni 2013 om 18:36

      Tering, na het lezen van de eerste alinea heb ik al een groter “horror” gevoel dan dat ik waarschijnlijk tijdens het spelen van deze hele game ga ervaren. Alleen de gedachtes al: oud, verrot, stinkend, zwalken door musea, een vrouw die me met een krakende stem en wijzende vinger dirigeert door het hele gebeuren, s’ochtends met spit gillend uit je bed rollen en natuurlijk een lekkende stoma. Ja daar krijg ik nou ‘t vet van in mn bilnaadje.
      Maar ff super serial. Nice review, net de pre-order geplaatst. Ik hoop een beetje dat RE4 ervaring terug te zien, lees: lineair story gameplay met links en rechts meerdere mogelijkheden en vrijheid om uitdagingen op te lossen. Zoals dat dorpje in het begin van RE4, dat je toch nog een beetje bewegingsvrijheid en vluchtmogelijkheden hebt.
      FF wat anders: ik had Metro LL (PC) v.d. week besteld via FRS omdat ik nog zo’n tegoed kaart heb en met faillissement in m’n acherhoofd. Mot in verdomme 3 tot 4 weken wachten tot ie komt. Nou ja ik heb dan iig vanaf de 14e weer wat te gamen. Ben benieuwd.

    9. Yippee 5 juni 2013 om 19:12

      Komt deze game ook naar de PS4 of is het enkel voor PS3?

      Nick R.

      Nick R. Reply:

      Volgens mij was de planning ook ps4 maar waarom wachten?

    10. Haiko K. 5 juni 2013 om 22:45

      Goede review Stijn. Eigenlijk schrijf je precies wat we allemaal wellicht al dachten/hoopten. Maar dat is zeker positief! Mooie score. Ik verwacht ook dat ik dit als GOTY kan gaan bestempelen…

      Stijn B Reply:

      Speciaal voor u schatje. Heb ik een nat kruis kunnen bezorgen? ;)

    11. Akkarin
      Akkarin
      6 juni 2013 om 12:37

      Kopen als:
      Je een PlayStation 3 hebt

      Hier heb ik dus soms de schijt in. Stomme exclusives altijd. Laat gewoon iedereen genieten van je kunstwerk.

      Haiko K.

      Haiko K. Reply:

      Ik snap wat je bedoelt. Maar zo werkt de wereld niet. Iedereen kan namelijk genieten van het “kunstwerk”, als ie maar een PS3 koopt…

    12. MechromancerNLD
      MechromancerNLD
      6 juni 2013 om 20:22

      FuckBallz~! Ik mis me PS3~!!! Stupid YLOD.

      Benji P.

      Benji P. Reply:

      ik las YOLO :’)

    13. Bacootje79 7 juni 2013 om 16:07

      Net als bij Grid 2. Ik heb niet gauw ik moet een game hebben, maar als er geld is wil ik deze echt wel hebben. Op maar extra werken. :D

    14. stubborn 12 juni 2013 om 13:33

      Thanks voor de review, toch wat ik ook verwacht had, super leuk!!

      Stijn B Reply:

      Met plezier gedaan, dat begrijp je.

    15. IntenSePinda 13 juni 2013 om 20:04

      Naughty Dog, DE reden waarom ik een trotse Sony/PS3 bezitter ben. Had niet anders verwacht van ze. Mooie review.

    Laat een reactie achter

    You must be logged in to post a comment.