J.R.R. Tolkien bracht ons de boeken The Lord of the Rings – die hij zelf nog meerdere keren heeft herschreven – waarvoor hij een geheel nieuwe taal had ontwikkeld, waarin hij Middle-Earth zo rijkelijk omschreef alsof het allemaal echt bestond, een fantasy-verhaal rondom een ring van epische proporties. Menig fantasy-boek, -film of -game is gebaseerd op Tolkiens The Lord of the Rings. Peter Jackson wist vele jaren later het epos naar het witte doek te vertalen waar wij hem nu nog steeds dankbaar voor zijn. Bijbehorende games konden niet uitblijven, maar er waren er maar enkelen die ons wisten te bekoren. The Lord of the Rings: War in the North is er één van.

Terwijl de focus ligt bij de ‘fellowship’ die een reis onderneemt om de One Ring te vernietigen in het vuur van Mount Doom, wordt Middle-Earth in alle uithoeken van de kaart aangevallen en overspoeld door de krachten van Sauron. Een strijd in het Noorden is waar onze aandacht naar toe wordt getrokken – War in the North – welke een intergraal deel van het verhaal is dat gedetailleerd wordt verteld in de boeken en verscheidene appendices. Wij volgen Eradan, een Dúnedain Ranger, Andriel, Lore-master of Rivendell, en Farin, Champion of Erebor op de in een avontuur waarin ze de strijd aan gaan met Agandaûr, een dodelijke Black Númenórean, de meest gruwelijke bondgenoot van Sauron zelf. Agandaûr is er op uit om Middle-Earth op haar knieën te krijgen voor hem en Sauron.

Eradan, Andriel en Farin proberen de aandacht van Sauron’s (strijd)krachten af te leiden door de confrontatie in het Noorden aan te gaan. Ze krijgen hulp van Elladan en Elrohir, tweeling broers gestuurd door hun vader Elrond. Ze hopen hiermee natuurlijk dat de fellowship ongezien naar Mordor kan om de One Ring te vernietigen. Hoewel we de uitkomst al van weten is het toch leuk om het gevoel te krijgen onderdeel te zijn van iets groters. Onze drie helden zullen moeten samenwerken om het groeiende leger van Agandaûr en Sauron in het Noorden tegen te houden. Niet voor niets stuurde Warner Bros. Interactive ons maar liefst drie exemplaren toen van The Lord of the Rings: War in the North zodat we de coöp goed konden testen.

Mening Dennis H. – Andriel: Lore-master of Rivendell

Aangezien Bryan en Dennis K. niet met een chick wilden spelen, was ik weer de pineut. Maar dat was niet erg aangezien ze me hard nodig hadden. The Lord of the Rings: War in the North is een rasechte Action RPG. Een hoop hakken en beuken, XP verzamelen, boss battles, loot verzamelen, levelen, nieuwe skills vrijspelen, en door naar het volgende hoofdstuk. Ontwikkelaar Snowblind Studios laat duidelijk merken ervaring te hebben met het genre (Baldur’s Gate: Dark Alliance anyone?). Ik houd daar wel van. Die zogenaamde ‘dungeon crawlers’ waarbij je hordes vijanden in elkaar moet beuken met alles wat je hebt. The Lord of the Rings: War in the North doet het gerne eer aan. Ik heb dit soort games echt kapotgespeeld op de PC.

Omdat ik met Andriel aan de gang moest, was ik de aangewezen persoon om iedereen te genezen. Nu lukte dit niet altijd, omdat die dwerg van een Bryan vaak veel te ver vooruit was gegaan en ik moeite had om dichterbij te komen. Moet ‘ie maar niet zo ego trippen. Maar waren we in een arena-achtige omgeving dan maakte ik maar al te vaak gebruik van ‘Sanctuary’ waarmee je een grote bel creëert waarin je health weer wordt aangevuld. Mijn zuurverdiende skill points gaf ik dan ook direct uit aan mijn ‘Will’ zodat mijn power-meter (MP) zich vlot herstelde en lekker groot was. Helaas ging dit ten koste van mijn strength en health waardoor ik vaak niet de beste wapens en armor kon dragen. Keuzes. Ik was daarom blij dat Bryan en Dennis K. wel de nodige wapens hadden zodat ik me volledig kon concentreren op healen. Af en toe kreeg ik een nieuw staf of handschoenen toegeworpen gekregen van ze, maar ik had vaak te weinig XP om ze al te kunnen dragen.

Aanvankelijk had ik dikke combo’s verwacht a la God of War, maar zo’n game is het simpelweg niet. Het is een Action RPG en moet als dusdanig benaderd worden. Dat betekent flink wat RPG met een dikke saus aan button bashen voor de nodige Action. Omdat ik als enige de game al eerder uitgebreid heb kunnen spelen (en dan bedoel ik niet de demo op GamesCom 2010 waar Dennis K. het over heeft), wist ik wat mij te wachten stond. Het komt naar mijn mening hier op neer: in eerste instantie lijkt de game niet veel om het lijf te hebben, maar hoe langer je speelt (vooral in coöp, zoals het bedoeld is) des te beter en vooral verslavender de game wordt.

Mening Bryan van den B. – Farin, Champion of Erebor

Ik mocht aan de slag met Farin, de dwerg. Ja lach maar, een dwerg, maar met deze dwerg moet je niet fokken! Hij maakt met alle gemak zijn tegenstanders af. Niet zo gek want hij is van de drie personages toch wel de enige echte warrior! Hij maakt korte metten met zijn vijanden door het gebruik van wapens als knuppels, zwaarden en anderen slagvoorwerpen. Ik speelde online met mijn twee mederedacteurs: Dennis K. en Dennis H. (wat schattig de 2 Dennisjes) om eens lekker met z’n drieën al het kwaad te bestrijden. Dit moest wel een fantastische ervaring worden! Coöperatief aan de slag!

Ik voegde me dus bij het gezelschap en we gingen aan de slag. Mijn twee mederedacteuren hadden al eerder gespeeld en waren wat levels hoger dan ik. Ik lag dus vaak op de grond te wachten op hulp van één van de Dennissen. Dennis K. was gelukkig vaak bereid om me snel te hulp te schieten zodat ik weer verder kon met het in elkaar rossen van verschillende Orcs en Uruk-hai die we onderweg tegen kwamen. De dwerg moet het voornamelijk hebben van face to face gevechten. Wel beschikt hij over een pijl en boog, maar je tegenstander met een zwaard om zijn oren geven is veel leuker! Wat ik alleen niet begreep is waarom Andriel (Dennis H.) mij steeds verschillende zwaarden toeschoof terwijl ik daar helemaal niets mee kon. Ik wilde dikke hamers en hakbijlen hebben.

Ik had dus hele hoge verwachtingen van deze game. Misschien teveel. Maar na een paar dagen spelen van The Lord of the Rings: War in the North moet ik toch zeggen dat het me ietwat was tegengevallen. Je hebt voor het spelen van dit spel niet eens een strategie nodig. Gewoon rennen en button bashen zal genoeg zijn. Het coöperatieve gevoel wat je bij zo’n spel hoort te hebben had ik juist niet. Daarbij opgeteld de zwakke A.I., de (te) lange dialogen tussendoor en nog wat andere kleine storende facetten maakten voor mij de gameplay erg pover.

Mening Dennis K. – Eradan: Dúnedain Ranger

Ik beschouw mezelf als een fan van de franchise, daar ik alle boeken heb gelezen en de films (de uitgebreide versies) meer dan vijf keer heb gezien. Maar ik mis de magie en sfeer die The Lord of the Rings uitademt. Die onzichtbare kracht die je om je strot grijpt en meeneemt naar een magische wereld vol met verraad en bedrog. Het gevoel dat ik op een tafel ga staan en een episch lied ga zingen over bloederige oorlogen en mooie blonde vrouwen, terwijl de mannen met hun biermokken op de tafel slaan, en ik kippenvel krijg… Niet dus.

De coöperatieve modus daarentegen speelt wel lekker. Je kunt elkaar items geven, healen en reviven. Ook kun je samen vijanden doden en moet je elkaar zelfs helpen met sommige eindbazen. Eradan is bijvoorbeeld een behendige boogschutter, en kan met gemak een ork een pijl door zijn oog schieten van een behoorlijke afstand. Ook kan hij een zwaard met schild hanteren, of gewoon hardcore, twee zwaarden! Hij kan geen magie gebruiken, echter kan hij wel zichzelf healen met potions. De Dúnedain Ranger is duidelijk degene die Orcs en Uruk-hai op afstand houdt met pijl en boog, maar als het moet zijn mannetje staat met zwaard.

Mening Dennis K. – Eradan: Dúnedain Ranger

The Lord of the Rings: War in the North is geen visueel prachtwerk, daar ben ik heel eerlijk in. Het allereerste level waar je komt, daar regent het pijpenstelen maar de water effecten op de grond zijn statisch en niet dynamisch, iets wat elke game tegenwoordig eigenlijk wel behoort te hebben. De wereld van The Lord of the Rings: War in the North zelf is echter wel mooi, bewegende flora en mooie lichteffecten. Maar de personages zien er dan weer PlayStation 2 generatie uit, wat erg jammer is. Maar goed, dat is kritiek in de kantlijn… De soundtrack is typisch Lord Of The Rings met de serene vrouwelijke vocalen en prachtige orkestratie. De voice-acting is goed ingesproken, maar de teksten zijn niet zo goed bedacht. En die pratende vogel met een Patrick Stewart-achtige stem? Een vreemde keuze als je het mij vraagt.

Mening Dennis H. – Andriel: Lore-master of Rivendell

Laten we het er maar direct uitgooien – iets waar we het allemaal over eens zijn – The Lord of the Rings: War in the North is geen grafische hoogvlieger. De animaties zijn niet vloeiend en er zijn overal hoeken te bekennen terwijl het eigenlijk rond zou moeten zijn. Ik snap nooit waarom een ontwikkelaar er genoegen mee neemt, maar het zal waarschijnlijk een geld- en capaciteitskwestie zijn. Maar sinds wanneer bepalen de graphics of een game goed is of niet? Precies! De soundtrack is passend voor The Lord of the Rings.

Mening Bryan van den B. – Farin, Champion of Erebor

Mijn mederedactieleden hebben de punten al genoemd, maar over het geluid wil ik nog wel het volgende kwijt: Qua geluid zit het namelijk wel goed met The Lord of the Rings: War in the North. De scènes worden goed begeleid door de muziek en wisselen elkaar ook goed af tijdens rustige momenten in het spel en de heftige vechtscènes. Voice-acting is ook prima. Het geluid liep niet achter bij de beelden voor zover ik heb kunnen zien en horen.

Mening Bryan van den B. – Farin, Champion of Erebor

Als je je over de minpunten heen kunt zetten en een echte The Lord of the Rings-fan bent dan kun je je uren vermaken met deze game. Helemaal als je een vriend hebt die net als jij helemaal gek is van The Lord of the Rings. Online zul je je dan uren kunnen vermaken met het verslaan van vijanden, het vergaren van schatten, het levelen van je personage, en het aanschaffen van nieuwe wapens, kleding etc. The Lord of the Rings: War in the North is dan ook wel vermakelijk, maar doordat Dennis H. meer met z’n staf zat te spelen was voor ons de lol er gauw vanaf. Waarschijnlijk beleef ik er meer lol als ik met iemand anders kan samenspelen.

Mening Dennis H. – Andriel: Lore-master of Rivendell

Met de houdbaarheid van The Lord of the Rings: War in the North zit het wel goed. Je kunt de game sowieso tenminste drie keer uitspelen aangezien je met drie verschillende personages aan de bak kan. Dan is daar ook nog de optie voor een zogenaamde New Game+. Wanneer je de game hebt uitgespeeld kun je onmogelijk alle skills vrijgespeeld hebben. Alleen met een New Game+ kun je ook de laatste skills vrijspelen. Wil je het maximale uit The Lord of the Rings: War in the North halen, dan speel je ook de vele Challenges (natuurlijk in coöp) voor extra XP, loot en andere extraatjes. Maak je borst dan maar nat voor nog meer Uruk-hai mayhem! The Lord of the Rings: War in the North garandeert uren speelplezier, echt!

Mening Dennis K. – Eradan: Dúnedain Ranger

The Lord of the Rings: War in the North is een lange game, een waar je wel even mee zoet bent. De game heeft vier moeilijkheidsgraden, waar je van goed hout gesneden moet zijn om daar doorheen te komen. Echter heeft deze game zo’n ‘slimme’ A.I dat je halverwege de disc waarschijnlijk door het raam naar buiten werpt. Dat is misschien wat overdreven, maar het is wel zo dat zowel vriend als vijand niet altijd reageert zoals het zou moeten. Ook moeten we niet vergeten dat deze game dan ook meer gemaakt is met het oog op coöperatieve gameplay. Dit is ook waar deze game tot leven komt en zich openbaart als een verslavende game waardoor je al die andere negatieve dingen vergeet. Loot, geheime kamers ontdekken, en het afslachten van Orcs, Trolls en Uruk-hai is erg leuk, maar nog veel leuker met vrienden!

Mening Dennis K. – Eradan: Dúnedain Ranger

The Lord of the Rings: War in the North is een game waarvan je moet houden. Mensen die graag een (Action) RPG spelen zullen hiermee erg blij zijn, en mensen die niet geven om dikke graphics maar om goede gameplay zullen de Game God op hun knieën bedanken. Persoonlijk had ik er misschien iets meer van verwacht. Maar laat dat de pret voor jou niet drukken. Zolang je Dennis H. maar niet in je ‘fellowship’ hebt zitten.

Mening Bryan van den B. – Farin, Champion of Erebor

Voor echte The Lord of the Rings-fans zal deze game te pruimen zijn en zullen gemakkelijk over de minpuntentjes heenstappen. Online met je vrienden (of onbekenden, alles is beter dan Dennis H.) lekker door de grote werelden heenslaan en verkennen is op zich wel leuk, maar ik denk dat mijn verwachtingen iets te hoog waren.

Mening Dennis H. – Andriel: Lore-master of Rivendell

Ik ben van mening dat fans van The Lord of the Rings deze game vooral kunnen waarderen vanwege het coöperatieve aspect. Snowblind Studios heeft er echt voor gezorgd dat deze game – wanneer gespeeld wordt in coöp – echt begint te stralen. Noem het gerust je eigen ‘fellowship’. Het liefst speel je deze met je vrienden. Een goedwerkend drop-in/drop-out systeem zorgt voor een naadloze overgang. Als je alleen niets van het verhaal wilt missen, dan raden we je aan om niet met mensen samen te spelen die verder zijn dan jij. Toegegeven, er zijn wat minpuntentjes. Maar als je van Action RPG’s in een lekker fantasy sfeertje (lees: The Lord of the Rings) houdt dan is The Lord of the Rings: War in the North de game die je moet hebben en neem je de enkele minpunten voor lief. Alle ingrediënten zijn namelijk aanwezig waardoor deze lekker wegspeelt en gelijkertijd lang meegaat. Wie wil er met mij samenspelen?