Een flitsende combinatie van twee rechtse hoeken en een snoeiharde linkse, afgerond met een vernietigende trap tegen het gelaat. Meer had UFC Undisputed 2010 niet nodig om de concurrentie vakkundig af te troeven. Geen vrees meer voor concurrentie, dus kreeg de Japanse ontwikkelaar Yuke’s van THQ extra ontwikkeltijd om met UFC Undisputed 3 zichtbaar vooruitgang te boeken en te bevestigen aan de absolute top in het genre.

Ambitieus als ze zijn, sloegen ze meteen een jaartje over (De UFC-game ontbrak vorig jaar in de lijstjes van jaarlijks terugkerende sportlicenties) en zette de Jappen alles op alles om de handvol tekortkomingen uit de voorganger weg te werken. Tussendoor werd het geheel verder uitgebreid met de toevoeging van de PRIDE-modus en doen ze ook nog ’s een ultieme poging om het allegaartje van verschillende gevechtsdisciplines naar gameplay te vertalen die eveneens verteerbaar is voor de doorsnee speler.

Voor we uitzoeken of ze deze helse opdracht tot een goed einde hebben gebracht, goochelen we graag nog even met enkele harde feiten. UFC Undisputed 3 bevat meer dan 150 minutieus gedigitaliseerde spierbundels. Elk met zijn eigen specifieke moves, sterke en zwakke punten. Er zijn twee nieuwe gewichtsklassen (Bantam- en vedergewicht brengen het totaal naar zeven) en je eigen UFC-carrière focust zich ditmaal veel minder op het saaie statistiekwerk en veel meer op de brute gevechten.

UFC Undisputed 3 heeft gameplaygewijs alles wat zijn voorganger te bieden had. Het is een nagenoeg perfecte nabootsing van de beenharde actie en innige omhelzingen waar de interdisciplinaire MMA-gevechtssport voor bekend staat. De stevige basis van de consistent goede voorgangers is behouden en middels een waslijst aan kleine verbeteringen en verfijningen enkel verder geperfectioneerd. Een van de talrijke dingen waar wel stevig aan gesleuteld werd is het verder opschroeven van de toegankelijkheid om een breder publiek aan te spreken. Wie al vertrouwd is met de complexe besturing uit de eerdere delen zal uiteraard snel zijn draai vinden in de achthoekige kooi, maar nieuwkomers die de grote verscheidenheid aan vechtstijlen en bijbehorende technische moves nogal intimiderend vinden, kunnen nu eerst ervaring opdoen met de zogenaamde ‘Amateur Controls’. Het aantal mogelijkheden wordt dankzij deze vereenvoudigde bediening niet teruggeschroefd, maar het maakt wel dat de ingewikkeldste manoeuvres veel makkelijker uit te voeren zijn.

Er gaat hierdoor wel wat van de veelgeprezen diepgang verloren; toch is het gezien de toegenomen populariteit en aantrekkingskracht van deze sporttak een goede zaak dat deze extreem brute vechtgame voor iedereen speelbaar blijft. Ervaren vechtjassen als we zijn, willen we de nieuwkomers toch aanraden om na verloop van tijd de steile leercurve van de ‘Pro Controls’ te trotseren. De Pro-besturing kent enkele niet te onderschatten voordelen ten opzichte van de Amateur-variant (denk hierbij vooral aan counter- en ontwijkbewegingen) en in het keihard trainen om alle technieken meester te worden, schuilt juist de verslavende werking van deze reeks. Pas dan kun je de diepgang van het vechtsysteem ten volle appreciëren.

Wie de UFC een beetje volgt, weet dat gevechten steeds vaker op de grond beslecht worden met submissions. Hoewel dit aspect degelijk in elkaar zat, is het toch volledig op de schop gegaan. Het nieuwe submission-systeem steekt de kop op bij beide besturingsopties, is goed gejat bij EA’s MMA (tot voor kort de enige noemenswaardige, maar door velen toch iets te licht gevonden concurrent), vereist minder intensief duimengedraai en is mede daardoor een stuk beter te begrijpen als voorheen. Tijdens het ‘submitten’ verschijnt er namelijk een achthoek in beeld waarin zowel de initiatiefnemer als de verdediger een gekleurd balkje hebben. Het is de bedoeling dat de aanvaller zijn balkje via de rechter analoge stick op het balkje van de verdediger krijgt, terwijl die juist zijn uiterste best doet om dat te voorkomen. Vergeef ons de nogal lompe uitleg, maar noteer het nieuwe systeem vooral als een aangename verbetering. Dankzij de Submission-minigame dwongen wij onze tegenstanders in ieder geval veel makkelijker tot een overgave.

Toch schuilt de grootste vernieuwing in de toevoeging van de PRIDE-modus. Dankzij een aantal moves die niet zijn toegelaten in het Ultimate Fighting Championship gaan de gevechten er nog harder aan toe. Head Stomps en Soccer Kicks die verboden zijn in de achthoekige kooi van de UFC zijn hier eerder regel dan uitzondering en de scheidsrechter grijpt pas op het allerlaatste moment in. De Pride-gevechten worden er overigens niet zomaar bij de nekharen bijgesleept, maar zijn met eenzelfde zorg afgewerkt. Ieder aspect van de inmiddels opgedoekte organisatie tekent present: van de vechtersbazen tot de authentieke presentatie. Een aantal fijne verbeteringen, een toegankelijkere besturing en een nieuwe spelmodus later, kunnen we wel stellen dat UFC Undisputed 3 genoeg vernieuwingen in huis heeft om de kampioensriem nog een seizoen langer in het bezit te houden.

Grafisch heeft de UFC-reeks altijd weten te overtuigen. De game ziet er strak uit, maar het zijn vooral de levensechte animaties die de show stelen. Het begeleidende commentaar is prima en wordt verzorgd door de duo’s Rogan & Goldberg (UFC) en Bas Rutten & Stephen Quadros (Pride). Door het vernieuwde camerastandpunt zit je met je neus veel dichter op de actie en komen de intense gevechten veel beter tot hun recht. Een detail, maar het mist zijn effect niet. Toch stuiten bepaalde dingen ons behoorlijk tegen de borst: de onnodig onoverzichtelijke presentatie en de veels te lange laadtijden die regelmatig opduiken. Eeuwig zonde, want hadden ze hier een fractie van de extra ontwikkeltijd aan gespendeerd, dan was het probleem misschien onbestaande. Een werkpuntje voor de opvolger!

Het (pro-) vechtsysteem meester worden, duurt sowieso even lang als dat perfect afgetrainde lichaam krijgen. Voorts kun je wederom heel wat plezier puren uit de carrièremodus waarin je beetje bij beetje je eigen vechtersbaas creëert, met een volkomen eigen arsenaal aan technieken. Je carrière gaat van start in de World Fighting Alliance (WFA), een kweekvijver voor aanstormend talent. Kort samengevat is het de bedoeling dat je met allerhande trainingsoefeningen, sparring matches en echte wedstrijden je vaardigheden opbouwt en gaandeweg toetreedt tot de UFC- of Pride-competitie. De structuur is in positieve zin veranderd. Er is meer afwisseling en het ietwat saaie managen van je statistieken heeft plaatsgemaakt voor een grotere focus op de gevechten. Je bent er flink wat uren zoet mee, maar ook de andere spelmodi (zoals de terugkerende Title/Title Defense-modi) verdienen je aandacht. Sowieso kun je de lifespan tot in het oneindige verlengen door online in de ring te stappen om zowel vrienden als onbekende tegenstanders tot bloedens toe knockout te kloppen. Een paar online potjes later kwam ondergetekende in ieder geval tot de conclusie dat het merendeel van de gevechten van technische problemen gespaard blijft, maar ook dat hij nog heel veel moet trainen om de kneepjes van het vak te leren.

Een betere ambassadeur kan de UFC-sport zich niet wensen. Ondanks enkele tekortkomingen boekt UFC Undisputed 3 wederom zichtbaar vooruitgang en blijft het de perfecte nabootsing van de ook in onze contreien steeds populairder wordende gevechtssport. De vereenvoudigde besturing maakt komaf met de steile leercurve en maakt dit derde deel in één klap genietbaar voor een veel breder publiek en de pro’s kunnen hun skills bijschaven in de gloednieuwe Pride-gevechten. Het is dat de reeks nauwelijks concurrentie kent, anders had dit derde deel weer rake klappen uitgedeeld.