Daphne’s xxx – SSX in het echt

Zon, heerlijke sneeuw, een perfect geslepen snowboard voorzien van de nodige wax, en schnitzels zo groot als een pannenkoek. De wintersport is geweldig! Tenzij je weleens een gipsvlucht hebt gehad, dan denk je er wellicht anders over.

De laatste keer dat ik op een snowboard stond was 3 jaar geleden. Mijn eerste afdaling van 4 weken geleden was dan ook weer even wennen. Met angstige blik in mijn ogen, verborgen achter een ski-bril, trek ik de bindingen van mijn snowboard strak om de eerste afdaling van de vakantie te maken. Aan de perfect geprepareerde sneeuw kan het in ieder geval niet liggen. Ook de zon draagt haar steentje bij om de ideale omstandigheden te creëren. Toch glij ik met trillende benen naar beneden, onder het genot van angstzweet dat overal vandaan lijkt te komen.

Na veel vallen en opstaan lukt het me om de bodem van de piste te bereiken. Met als doel geheel tot stilstand te komen naast de ski-lift, rem ik af met mijn snowboard. Normaal gesproken moet je een zacht knisperend geluid horen van een snowboard dat remt in zachte sneeuw. In mijn geval klinkt het als schaafijs dat bereidt wordt met een schuurmachine onder begeleiding van geluid van kledingstukken die uit elkaar worden gescheurd. Met je snowboard afremmen op een stuk een ijs valt onder de categorie ‘minder prettig’. Op automatische piloot begin ik met mijn armen te zwaaien in de hoop dat ik stiekem toch kan vliegen. Even lijkt het erop dat ik mijn evenwicht kan bewaren, maar die hoop wordt binnen een seconde de kop ingedrukt. Mijn snowboard hapt met de voorzijde in de berg, en met een lullig tempo val ik met mijn uit proportie gegroeide lijf op het ijs. Paars gekleurde knieën, een uitgerekte knieband die aanvoelt alsof hij ieder moment uit mijn broekspijp kan vallen, en een stel gekneusde ribben die openbarsten tijdens het niezen. Het was net reallife Skate meets SSX.

Ja, snowboarden is een feest. Mijn zwager lacht me uit. Volgens hem is het voor mijn eigen bestwil (en de veiligheid van anderen) dat ik me maar beter kan beperken tot SSX. Een carrière als professionele snowboarder is niet voor mij weggelegd. SSX is the way to go. Niet die snowboard-game van die rooie, Shaun White. Hoewel de ‘open piste’ best aardig is uitgevoerd, mist het die X-factor die SSX wel heeft. Ziekmakende ‘tricks’ die in het echte leven onmogelijk zijn, en een gameplay die tot op heden nog door geen enkele snowboard-game is geëvenaard. Als ze de online features nog iets opkrikken (op de PlayStation®2 was het best aardig), en de mogelijkheid creëren om gebroken benen, een schedelbasisfractuur, kneuzingen, schouders uit de kom, en gescheurde kniebanden op te lopen, dan ben ik van de partij.

Ik krijg ineens zin om weer met wintersport te gaan…, maar als ik nog eens naar de blauwe plekken op mijn knieën kijk, en zachtjes op de nog licht gekneusde ribben druk, dan kom ik weer tot bezinning. Misschien heeft mijn zwager toch gelijk, en kan ik maar beter thuis blijven en me beperken tot SSX.