[gespeeld] Sleeping Dogs preview

Sleeping Dogs. Natuurlijk hadden we de nodige trailers en screenshots voorbij zien komen, en hadden we echt wel het één en ander gelezen. Maar er gaat niets boven een hands-on sessie. Daarom reden we onlangs richting Square Enix om volledig onbevooroordeeld (en bijna blanco) de preview code van Sleeping Dogs te spelen.

Het is misschien niet helemaal eerlijk, maar in onze optiek laat Sleeping Dogs zich het beste omschrijven als een combinatie van een film die geschreven en geregisseerd is door Takeshi Kitano (we legden qua sfeer, actie, geweld, verhaal en script als snel de link met het ijzersterke ‘Brother’) en al het goede van actiefilms die Hollywood in de jaren ’90 te bieden had. We gaan het verhaal – of tenminste datgene wat wij gespeeld hadden – dan ook niet uitgebreid uit de doeken doen. Dat past meer in een review thuis (plus, we willen niet teveel verklappen). Maar het mag best verteld worden dat onze hoofdrolspeler, Wei Shen, een undercover agent in Hong Kong is. En net als in de eerder genoemde actiefilms van toen zit hij er tot zijn oren aan toe in, is de scheidingslijn tussen goed en kwaad flinterdun en weet de politie natuurlijk weer van niets waardoor er een groot ‘wanted’ stempel op zijn voorhoofd gedrukt staat.

In Sleeping Dogs krijg je met verschillende triades te maken die elkaar naar het leven staan. In elkaars ‘gebied’ werken en opereren is dan ook uit den boze. Maar het staat je natuurlijk vrij om de lokale winkeleigenaren af te persen (desnoods met geweld) om ervoor te zorgen dat ze jou (en de triade waar je voor werkt) betalen voor ‘bescherming’ en niet een ander. Maar dat is slechts een tipje van de ijsberg. Alles wat je van een soortgelijke actiefilm zou verwachten zit erin. Afpersing, berovingen, achtervolgingen, drive-by shootings, stevige knokpartijen, vuurgevechten, en een pittig verhaal met goede dialogen. Dat de dialogen overigens van goede kwaliteit zijn heeft, naast een goed uitgewerkt script, alles te maken met de acteurs. Niemand minder dan Tom Wilkinson, Lucy Liu en Kelly Hu verlenen hiervoor hun kwaliteiten (in de opening credits ontdekten we nog meer bekende acteurs, maar daar mogen we van Square Enix eigenlijk nog niet over schrijven).

Maar een goed verhaal, script en acteurs zijn natuurlijk weinig waard als de gameplay voor geen meter deugt. Ons werd aan het begin nadrukkelijk vertelt dat het hier nog een van de eerste preview codes betrof, maar nu al vinden we het ijzersterk. Waar we mee begonnen was een achtervolging te voet (of eerder een ontsnapping). Daarna moesten we eraan geloven en werden de mouwen opgestroopt en vuisten gebald. Het matten deed ons denken aan Batman: Arkham Asylum. Niet zo vreemd, want Batman: Arkham Asylum werd onder de vlag van Square Enix uitgegeven. Dat ze wellicht het één en ander misschien wel hebben afgekeken zou geen verrassingen zijn. Weliswaar niet zo uitgebreid als Batman: Arkham Asylum, maar het timen van bijvoorbeeld je counters zijn bijna net zo belangrijk als het uitdelen van klappen en combo’s. Verder lijkt het een dodelijke cocktail van iets dat Takeshi Kitano en Jason Bourne (die van die films, ja) samen hebben bekokstoofd. Wanneer we wat spreekwoordelijk vooruitspoelen krijgen we te maken met een achtervolging waarbij wij in John Woo-stijl auto’s aan gort schieten op een motor, over het asfalt scheuren om vervolgens in slow motion een volautomatische vuurwapen leeg te pompen op de grill van een auto totdat de motorkap eruit knalt en de auto met een explosie over de kop vliegt, precies zoals we dat altijd zagen in die actiefilms.

Wat ons echt opviel was de belichting. Mooie schaduweffecten over de gezichten van de verschillende personages, die dan weer veranderden wanneer iemand praatte of bewoog. Er waren her- en derwaarts nog wel wat ruwe randjes, maar we waren al van tevoren gewaarschuwd. Maar zelfs als die randjes niet worden weggepoetst in de laatste fase van de ontwikkeling nemen we het voor lief en laten we ons meeslepen in de onderwereld van Hong Kong met haar drugs, afpersingen, Thaise (?) massages, afrekeningen, triades en corrupte agenten.

We vinden Sleeping Dogs erg ambitieus. En dat zie je in een hoop zaken terug. Zo is de game erg divers. Het ene moment volg je het verhaal, het andere moment is het een ‘free roamer’ waarbij je ‘favors’ (zijmissies) doet voor de mensen in jouw gebied. Het ene moment help je iemand te ontsnappen aan zijn achtervolgers, het andere moment moet je iemand opsporen en (bij voorkeur) levend afleveren. Het ene moment zoek je dekking achter kisten en auto’s terwijl je een paar welgemikte headshots uitvoert, het andere moment gebruik je de deur van een koelkast als knetterharde hoofdklem. Het kon ons geen enkel moment vervelen. Het boeiende verhaal en de diversiteit aan gameplay gaan er hoogstwaarschijnlijk voor zorgen dat je Sleeping Dogs blijft spelen. En dan hebben we het nog niet eens gehad over het verzamelen van XP (om bijvoorbeeld nieuwe ‘moves’ vrij te spelen) voor zowel de goede als de slechte kant van de zaak. Een beetje in de lijn van bijvoorbeeld inFamous, goede en slechte karma. Je kunt zeggen wat je wil, maar United Front Games zet hier een game neer waar je U tegen zegt.

Het is ‘maar slechts’ een preview, maar het is een van de weinige previews die ervoor zorgen dat we het liefst NU de volledige game willen spelen. Eigenlijk vinden we het zelfs een beetje jammer dat we in de afgelopen maanden niet meer van Sleeping Dogs hebben gezien. Sleeping Dogs verdient meer (media) aandacht dan dat het nu krijgt. Wat dat betreft is het echt ‘sleeper hit material’.