Ik, een first person shooter liefhebber in hart en nieren, moet iets bekennen. De volgende woorden doen mijzelf pijn, maar ik kan het niet langer ontkennen. Men zegt weleens dat de eerste fase erkenning en acceptatie omhelst. Vandaag besefte ik dat ik misschien maar eens deze fases moet gaan doorlopen. Ik kan er gewoon niet meer tegen. Sterker nog, ik kan er niet meer tegen dat ik er niet meer tegen kan. Tijd om te erkennen, tijd om te accepteren, tijd om te bekennen…
Waar het allemaal begon…
In mijn jonge jaren, twee dagen nadat ik uit de couveuse mocht, ontdekte ik het first person shooter genre. Je keek door de ogen van jouw personage, wat bij mij een ongelooflijke indruk achterliet. Alsof jij zelf aan het strijden was! Dit gegeven trok me letterlijk in het genre en ik was verkocht. Al snel begreep ik dat first person shooters niet zomaar spellen waren. Nee, in first person shooters kwamen veel dingen om de hoek kijken. First person shooters vereisten snelle handelingen van je, vooruit kunnen denken was een must en tactisch inzicht hetgeen wat jou kon onderscheidden van de rest.
Echter, nog één klein, maar tevens groot gegeven maakte first person shooters voor mij ongelofelijk aantrekkelijk. In eerste instantie vertrouwde ik het niet helemaal, maar het gegeven dat het wel degelijk kon en waarheid bleek te zijn, pakte me… raakte me. In first person shooters had je namelijk de mogelijkheid, middels een internetverbinding, samen met en tegen andere mensen te spelen. Zij bestuurden ook een personage en zo kon je écht oorlogvoeren. Hoe vet was dat?! Tegen echte mensen spelen, hen te slim af te zijn, hen te snel af te zijn, hen voor schut te zetten…
Je had zelfs de mogelijkheid om een eigen team, oftewel clan, op te richten en het tegen andere teams op te nemen. Je maakte dan deel uit van een klein legertje en ging samen met jouw team strategieën bedenken om je vijand te slim af te zijn. Verkocht was ik zeker. First person shooters, mijn genre, mijn leven!
Killzone
Neem bijvoorbeeld Killzone 1. Dit spel heeft me letterlijk jaren kunnen vermaken. Elke dag weer zat ik urenlang op mijn kamer achter mijn teeveetje online het leven van andere spelers zuur te maken. Als je echt goed was, dan was je écht goed! Laat ik dit even toelichten. In Killzone liep je vrolijk met je shotgun of ISA rifle gun rond te huppelen en plots werd je vanachter geraakt. Snel draaide je om, om vervolgens een aantal welgeplaatste kogels richting je tegenstanders hoofd af te vuren, waardoor hij het af moest leggen. Of je werd van achter geraakt en rende snel weg, je tegenstander natuurlijk achter je aan. Jij ging een hoekje om en op het moment dat jouw tegenstander ook het hoekje om wil gaan… boem, dood. Jij had namelijk op het moment dat je geraakt werd snel een granaat in je handen gepakt. Al rennend richting het hoekje gooide je jouw granaat voor je tegen de muur zodat ie terugketste en in je voeten belandde. Vervolgens snel het hoekje om rennen en op het moment dat je tegenstander bij het hoekje kwam en de granaat zag, was het al te laat voor hem. Piep, piep, piep, piep, boem! Hedendaagse shooters daarentegen…
In Killzone ging je dood als jouw munitie opraakte. Als jouw healthbalkje niet vol was en je een geweldige tegenstander tegenkwam die je kennis liet maken met de loop van zijn geweer, dan was het ook einde oefening. Als jouw granaten op waren, was je soms ook kansloos. Als je de verkeerde geweer in handen had of meerdere tegenstanders tegenkwam, werd je ook snel begraven. Als je gewoon niet goed genoeg was…
Jouw healthbalkje werd ook niet automatisch volgeladen als je even het slagveld wist te ontsnappen. Neen, toen hadden we nog healthpakketjes die verspreid lagen in het level. Het grappige was dat ik dikwijls dood ben gegaan terwijl ik alles gaf om zo’n plekje te bereiken. Mijn balkje was al voor de helft leeg, maar ik kwam een tegenstander tegen waarvan ik wist dat hij te sterk voor mij was met enkel 60% aan health. Dus snel rechtsomkeert maken en rennen voor je leven! Snel een hoekje om en granaten achterlaten. Vervolgens een trappetje af, even afwachten, de tegenstander bekogelen met wat ‘good old metal’ om vervolgens weer het trappetje op te gaan richting een healthpakketplekje. Echter, mijn tegenstander nog altijd achter me aan. Vervolgens bij het plekje aangekomen te zijn, snel op het healthpakketje staan om mijn healthbar vol te krijgen om vervolgens toch dood te gaan. Simpelweg omdat iemand anders mij voor was, er lag hier namelijk even geen healthpakketje meer. Maar wat een spanning, wat een sensatie, het was gewoon prachtig! Soms het kat en muis spelletje spelen en soms de jager zelf zijn.
Niet alleen Killzone was een dergelijk spel. Vervang het woordje Killzone hierboven door bijvoorbeeld Resistance: Fall of Man of een andere good old first person shooter en je hebt een formule van jewelste! Een formule welke al jarenlang meeging. Een formule welke elke dag meer gamers wist te overtuigen en simpelwel een verslavende werking erop nahield…
Het maakte overigens niet uit of je urenlang een first person shooter game zat te spelen of net de game aangeschaft had. Een nieuweling kon je de das omdoen. Simpelweg omdat hij of zij beter dan jij was. In de “gouwe ouwe tijd” draaide het namelijk om je vaardigheden, om je skills! Hedendaagse shooters daarentegen…
Hedendaagse shooters daarentegen…
Hedendaagse shooters daarentegen… Tsja, hedendaagse shooters daarentegen… zijn voor noobs! Sorry, het komt ook bij mij hard aan en ik heb letterlijk een half jaartje dit stukje tekst in de ijskast gezet om het tegendeel te bewijzen, maar ik kan het niet langer meer ontkennen. Tegenwoordig maakt het namelijk wel uit als je al urenlang een first person shooter heb zitten spelen. Een nieuwkomertje heeft vrij weinig kans tegenwoordig, ook al is diegene velen malen beter dan jij. Waarom dat dan? Nou, ik zal het je haarfijn uitleggen! Tegenwoordig zijn shooters “noob” vriendelijk en het aantal uurtjes wat je in-game gespendeerd hebt, doet er tegenwoordig wel degelijk toe… Je aantal online gespendeerde uurtjes staat tegenwoordig, in de meeste gevallen, gelijk aan skills.
Tegenwoordig krijg je namelijk betere wapens als je veel uren online spendeert. Tegenwoordig kan je kiezen uit verschillende klassen en deze upgraden. Met deze klassen begin je gelijk al met verschillende ijzersterke wapens. Je hoeft in het spel zelf geen wapens meer op te pakken. Healthpakketjes? Neen, deze zitten ook niet meer in de level verspreid. Je hebt deze gewoon bij je, in je broekzak! Hoe langer je online speelt, hoe beter jouw klassen worden. Betere wapens, meer wapens, snellere soldaat, meer “armor” en noem maar op. En dan heb ik het niet eens over zogenaamde “perks”. Met perks kan jij je soldaat verbeteren, in de hitte van de strijd zal jij hierdoor meer kans op overleven hebben dan een tegenstander die minder uurtjes online gespendeerd heeft en geen beschikking heeft over dergelijke opties. Eerlijke kansen, zei je?
Back to the future!
Ik snap het niet helemaal. Ik snap niet waarom sommige ontwikkelaars fantastische spellen om zeep helpen onder het mom van vernieuwing. Geef mij maar Killzone 1 of Resistance: Fall of Man! Oké, uiteraard wil ik wel andere levels hebben en grafisch moet het ook met de tijd meegaan. Voor de rest? Graag exact dat spelletje. Gewoon soort van Killzone 1.1 ofzo. Nieuwe levels en grafisch flink verbeterd, don’t need anything more! Naar mijn mening zal dan de first person shooter genre weer opleven. Tuurlijk zit het op dit moment niet in een dipje, maar vroeger speelden we maandenlang één spel en vermaakten ons elke dag weer. Vandaag de dag zijn we veel te snel uitgekeken. Ik wil de shooters uit de “gouwe ouwe tijd” terug! Hedendaagse shooters zijn namelijk voor noobs!
Geef mij maar shooters gebaseerd op de oude stijl. Shooters waarbij je met dezelfde wapen begint als elk ander. Shooters waarbij je in de maps wapens kan oppakken. Shooters waarbij je geen klassen of perks hebt. Shooters waarbij je niet automatisch health kan genereren. Kortom en simpelweg; shooters waarbij elke speler moet zien te overleven op basis van zijn inzicht en vaardigheden!
Mooi stuk en ben het helemaal met je eens.
Ik vind FPS echt de afvalbak van de gameindustrie het zijn geldmachines geworden niet meer en niet minder. Het is jammer maar waar. Ik speelde ook altijd graag FPS maar die lol is er wel vanaf (en nee dat komt niet omdat ik het niet kan of er slecht in ben) ik kan online meer dan goed meekomen. Maar dat is nou net mijn irritatie naar FPS toe maak ook een fucking goede SP erbij niet alleen je aandacht bij de MP en bij sommige FPS is zelfs de MP om te janken.
Maar goed iedereen blijft het kopen dus ja geef de makers/uitgevers ongelijk.
Ik hou het wel bij actie games als ik lekker wil knallen daar zit tenminste een lekker verhaal in.
[Reply]
Liever terug WOII FPS dan de futuristische shooters
[Reply]
Tsja, de laatste echte goede online MP was voor mij Resistance Fall Of Man… Daarna heb ik dus geen of zelden meet een MP aangeraakt. Geef mij maar lekker een singleplayer, met een verhaal waar ik meer dan 40 uur zoet ben (Fallout, Mass Effect, Amalur,) dan een crappy FPS waar ik in een paar uur doorheen ben…
FPS zijn zeker leuk, maar de laatste jaren zijn er veels te veel uitgekomen
[Reply]
Ik kan er niet over meepraten. Los van het feit dat ik echt enorm zuig in FPS, vind ik het gros ook echt geen fluit aan. Online kan het me sowieso al niet bekoren. De singleplayer van de Resistance games en bijvoorbeeld Bulletstorm en The Darkness vind ik dan wel weer tof. Je hoeft bij mij niet met Battlefield of Call of Duty games aan te komen in ieder geval
Wel een mooi artikel!
[Reply]
Als je een paar FPS’s hebt gedaan, dan heb je het toch ook wel gezien, die constante eindeloze slachtpartijen? Zo sáái.
[Reply]
totaal te recht wat je zegt , maar ik durf zelf nog verder te gaan
alle game soorten kampen met dit probleem , als een noob dan een game speelt zoals dark souls word ie onmiddellijk op zijn plaats gezet .
er was een tijd dat het gewoon erover was hoeveel je stierf of bazen die ge gewoon niet kost verslaan
maar nu is zelf hard meestal een grap .
ik ken de tijden noch met bugs waardoor je een game niet kon uit spelen = gelukkig nu anders , al veegt men er nu te rap hun broek aan
games die zo moeilijk waren dat de controller meer dan een maal gaan vliegen is en de grofste scheldwoorden gewoon non stop waren , nu valt game over zelden voor en dat is spijtig .
[Reply]
Eigenlijk leggen jullie het dus gewoon af tegen de noobjes op de FPS slagvelden?
Maar serieus, ik herken de trend wel. Een FPS is tegenwoordig steeds vaker meer een xp verzamelverhaal dan een cleane shooter. Het is echter wel hetgeen gamers willen, voortdurende beloning en betere skills + wapenuitrusting. Ik ben wel benieuwd wat jullie gedachten zijn over hoe dat te combineren met ‘ouderwetse’ gameplay. Alleen cosmetische aanpassingen aan je karakter? Of misschien maps die alleen toegankelijk zijn voor bepaalde niveau’s/skillsets?
[Reply]
Vroeger speelde ik non-stop SOCOM. tegenwoordig vermaak ik me met Battlefield. Ik moet toegeven dat ik echt terugverlang naar die ouwe SOCOM tijd, lekker met vrienden nachten doorhalen. Tegenwoordig is alles arcade gemaakt, terwijl je bij SOCOM tactisch als een team moet spelen. Als je dood werd geschoten moest je soms 5min wachten op de volgende ronde. Dit geeft aan dat er tegenwoordig alles aan wordt gedaan om spellen sneller te maken en minder tactisch.
[Reply]
Volgens mij geld dit voor de hele game industrie.
Vroeger had je 3 levens en wanneer je dood ging kon je gewoon helemaal opnieuw beginnen.
Oke de games waren wat kleiner dus je was er sneller doorheen en lagen er uppies op de onmogelijke plekken dat wanneer je er 1 pakte de kans ook groot was je meteen weer dood ging.
Het moet nu allemaal gangbaar zijn voor beginnende spelers. Heel casual zodat je meer mensen bereikt. Flauwekul natuurlijk want een game moet een uitdaging zijn. Een trots als je hem uitspeelt. Dat je het eind filmpje bereikt en ziet hoe jij heel simpel verhaaltje de prinses redt.
Tegenwoordig is platform zo makkelijk dat wanneer je dood gaat je tijd kan terug spoelen of aan het begin van hetzelfde sprongetje begint. Walgelijk gewoon.
Online FPS games worden ook makkelijker gemaakt. Een autoaim, Killstreaks die veranderen in pointstreaks. Het enige wat aan online spelen het zelfde blijft is de variateit van andere spelers. De ene compleet noob en ineens een dikke skill player… Maar door vele hulpmiddelen kan je er wel van winnen of verliezen en draaid het niet meer om de pure skills.
Persoonlijk vind ik het bij veel games eigenlijk geen eens erg. Ik kan me nu ook prima vermaken met kid games zoals een toy story of een cars game. Ice Age etc…
Ik loop graag in een aantal uurtjes door een game heen om de game vervolgens weer door te verkopen.
[Reply]
Ik speel tegenwoordig Halo Reach en Halo CE Anniversary als ik een online shooter speel. Daarvoor speelde ik veel Gears of War 3. In al die games krijg je een standaard loadout en vindt je de krachtige wapens in de levels zelf. Dat vind ik zelf een stuk prettiger dan in bijvoorbeeld CoD waar mensen met de meest hippe wapens en attachments rond rennen terwijl jij nog met het eerste wapen loopt te stuntelen.
Ik was een tijd lang fan van CoD, tot ik begon te beseffen dat ik in principe jaar na jaar een rehash van dezelfde game speel. Ben toen gestopt met CoD en moet zeggen dat ik al tijden geen behoefte heb om die game te spelen. Er zijn meer games dan alleen FPS. Kijk eens door je backlog heen of kijk in het foldertje van de lokale Game Mania (zijn toffe trade-in acties gaande) of Media Markt en speel eens een game die niet alleen om guns draait. Er is zoveel meer op de markt dan alleen shooters.
[Reply]
Ikzelf speelde vroeger echt enkel en alleen first person shooters. Ik kocht ook enkel FPS en andere games wilde ik gewoon niet spelen. Heb ook echt letterlijk een jaar of drie met Killzone 1 vermaakt en Resistance: Fall of Man heb ik ook heel veel gespeeld.
Tegenwoordig ben ik nog stees een FPS fanaat, maar ik vind het gewoon erg dat de developers een goede game onder de mom van “vernieuwing” vernielen. Zo ook Killzone en Resistance. Dat is gewoon jammer.
Gelukkig kan ik, mede doordat ik redactielid ben, ook andere genres spelen. Ik heb een wereld buiten de FPS genre ontdekt en dat bevalt me. Inderdaad gaat het bovenstaande artikel ook op voor andere genres, men wil gewoon alle spellen voor een zo groot mogelijk publiek maken en dat betekend logischerwijs ook dat de spellen “meer op elkaar gaan lijken” (iedere shooter heeft tegenwoordig classes bijvoorbeeld), maar ook oneindig veel checkpoints en gewoon gemakkelijkere gameplay zijn het gevolg hiervan.
Jammer. Vroeger waren (first person shooters) spellen, naar mijn mening, veel intenser, spannender en deed je er ook veel langer mee.
[Reply]
je loopt te janken. Het draait om fun en meer niet.
my2cents.
[Reply]
Ik vind een FPS een heel hoog fun-gehalte hebben. Alleen het heeft veel afgenomen in de laatste jaren en dan kijk ik niet naar alleen Call Of Duty maar ook naar Battlefield en Killzone.
[Reply]
Leuk stuk om te lezen Daniël, ik kan er niet echt over mee praten. Ik ben pas in de FPS gestapt toen het allemaal “makkelijk” was…. Killzone 2 was mijn eerste shooter en heb tot nu toe nog steeds niet Killzone 1 gespeeld. Schaam….
Maar denk toch wel dat er behoorlijk wat mensen zijn die wat de “Elite” stand van Killzone 2 betreft kunnen zeggen, dat het niet altijd even makkelijk is…
[Reply]
Ik sta compleet achter je! Na call of duty 2, heb ik eigenlijk nooit meer zoveel plezier beleeft aan online fps games. Niet te beginnen over de team deathmatch, waar niemand als een team speelt.
Heel erg jammer, dat men alles voor mainstream gamers doen. En de core gamer die ze groot heeft gemaakt. Compleet in de steek laten.
Meest recente voorbeeld is bijv. Ninja gaiden 3. Op en top verkracht, omdat de mainstream het moeilijk vond. Moeilijk?!? Wat nou moeilijk! GVD werken ervoor.
Ach ja, bij de nieuwe hittman word gezegt. Dat maar 20% van de gamers het kunnen uitspelen.
Core gamer lokkertje?
[Reply]
Deels mee eens.
Ik erger me er ook heel erg aan dat iemands kracht tegenwoordig wordt bepaald door de spullen die hij bij zich draagt, en niet door zijn skill. Maar het healthpack systeem vond ik echt bagger.
[Reply]
windu190 Reply:
juli 4th, 2012 at 19:26
Het grootste probleem hier is “Entertainment”.
Je speelt spellen voor je plezier. Maar wat is plezier?
De ene vind het leuk om een echt moeilijk level te moeten spelen waarbij je echt keihard moet werken voor elke meter die je loopt. Terwijl de ander het gewoon graag makkelijk heeft en iedereen kan mollen zonder al teveel moeite. Als je het maar leuk vind. En dat botst vaak denk ik.
[Reply]