Review | Tales of the Shire

Tales of the Shire is een nieuwe game van ontwikkelaar Weta Workshop en wij mochten hiermee aan de slag op de PlayStation 5 om een duik te nemen in die prachtige Tolkien wereld.

Toen Tales of the Shire werd aangekondigd, sloeg het hart van elke Tolkien-liefhebber natuurlijk een slag over. Een cozy life-sim in het universum van The Lord of the Rings, waarin je als Hobbit een vredig bestaan opbouwt in het pittoreske Bywater? Dat klonk als een droom die uitkwam. Tuinieren, koken, vissen en vriendschappen sluiten. Is het echt een droom of te mooi om waar te zijn? De game is uitgekomen op 29 juli 2025 en ik kon niet wachten om hier de eerste uren in te stoppen en mezelf mee te nemen naar die prachtige Shire.

Welkom in Bywater

Je speelt als een pas verhuisde Hobbit die een vervallen Hobbit-hole erft in het dorpje Bywater. Het doel is simpel: maak je huis gezellig, leer de dorpsbewoners kennen, en wordt een gewaardeerd lid van de gemeenschap. Het verhaal is leuk maar minimaal en functioneert vooral als achtergrond voor de gameplay-loop. Er zijn geen grote plotwendingen of morele dilemma’s—en dat is prima, gezien het genre. Dus geen sword fights of ringen in vulkanen gooien.

Wat Tales of the Shire goed doet, is het neerzetten van een sfeervolle wereld. De visuele stijl is warm en uitnodigend, met glooiende heuvels, kabbelende beekjes en knusse interieurs. De soundtrack is rustgevend en past perfect bij het kabbelende tempo van het spel. Fans van Tolkien zullen genieten van de subtiele verwijzingen naar Midden-aarde, al blijft het bij knipogen en cameo’s wat heel tof is om te zien, maar je soms het gevoel geeft dat het nét iets meer kon.

Gameplay: like a hobbit, simple

De kern van Tales of the Shire draait om vier activiteiten: tuinieren, vissen, koken en verzamelen. Deze zijn gekoppeld aan sociale clubs in het dorp, die je uitnodigen om deel te nemen aan hun activiteiten en uitdagingen. Elke dag is opgedeeld in vijf tijdsblokken (dawn, morning, afternoon, evening, night), en een volledige dag duurt real time ongeveer een kleine 20 minuten.

Hoewel dit ritme prettig is, mist het soms net een kleine slag diepgang. Vissen bestaat uit een simpele timing-mechaniek, tuinieren is beperkt tot water geven en oogsten, en koken—hoewel iets uitgebreider—is uiteindelijk ook repetitief. Er zijn geen echte strategische keuzes of verrassingen. Het voelt alsof je een lijstje afwerkt, zonder dat het echt voldoening geeft. What you see is what you get.

Een belangrijk onderdeel van Tales of the Shire is het opbouwen van relaties met de 15 NPC’s (andere dorpsbewoners) in Bywater. Ze geven je kleine quests, nodigen je uit voor maaltijden, en delen af en toe een verhaal uit het leven van die NPC of geven je hints op wat je volgende stap zou kunnen zijn in het verbeteren van de vriendschap met die NPC. Helaas zijn deze interacties vaak oppervlakkig en enigzins herhalend. De dialogen missen nuance, en het opbouwen van vriendschap voelt meer als een boodschappenlijstje dan als een organisch proces.

Er zijn momenten van charme zoals het zien veranderen van the Shire met de seizoenen, jij die je Hobbit huis aanpast met nieuwe meubels en/of kleuren of het uitzicht van the Shire vanaf jouw voortuin van je huis. Het spel probeert het samenlevingsgevoel naar boven te halen in het dorp, maar mist hier de diepgang wat verder in naar voren te laten komen waarin de NPC’s juist een belangrijkere rol inzouden moeten spelen.

Clubbing, but different

Je voortgang wordt gemeten aan de hand van je reputatie binnen vier sociale clubs. Cooking club, Foraging club, Harvesting club en Fishing club. Door taken te voltooien, verdien je punten die nieuwe recepten, meubels en decoraties ontgrendelen. Je Hobbit-home kun je volledig aanpassen, van behang tot servies, wat een leuke creatieve uitlaatklep biedt.

Toch voelt de progressie traag en weinig bevredigend. Veel beloningen zijn cosmetisch en hebben geen invloed op de gameplay, de wereld en/of de NPC’s. Er is geen gevoel van groei of transformatie—je blijft dezelfde taken uitvoeren, met slechts marginale variatie. Het gebrek aan betekenisvolle upgrades maakt dat het spel snel eentonig wordt.

Feel, looks and melodies

Een van de grotere aandachtspuntjes is de technische afwerking. Waar veel frames voor nodig zijn in een scenario (veel meubels, veel NPC’s en veel grafisch ‘’zware’’ objecten) merk je de framedrops ook tijdens het lopen of bewegen. Animaties zijn soms wat stijfjes, en de besturing voelt niet altijd responsief.

Visueel is Tales of the Shire een genot. De artstyle is zacht en schilderachtig, met veel aandacht voor detail. De interieurs van Hobbit-holes zijn rijk aangekleed, en de natuur voelt levendig aan. De kleuren zijn warm en uitnodigend, en de UI is overzichtelijk en intuïtief. De Shire ziet er ook met de wisselingen van de seizoenen prachtig uit en je voelt je ook iedere dag onderdeel van dit prachtige universum uit The Lord Of The Rings.

De soundtrack verdient ook lof: zachte fluitmelodieën, kabbelende achtergrondgeluiden en sfeervolle accenten zorgen voor een auditieve cocon. Het is duidelijk dat de makers liefde hebben gestopt in de presentatie van Tales of the Shire—en dat is voelbaar. De muziek is daarom ook enorm passend in de Shire in combinatie wat de game presenteert: rust, kalmte, passie voor eten + dingen die groeien en zoals het Hobbit gezegde: no crazy adventures.

Tolkien fans + life sim spelers = niche groepje

Voor fans van The Lord of the Rings is Tales of the Shire een gemengde ervaring. Enerzijds is het heerlijk om rond te dwalen in een vredige versie van de Shire, zonder de dreiging van Sauron en je alleen maar druk te maken over de groei van je tomaten en te kijken of die kip in je tuin nu een ei heeft gelegd om het ontbijt te maken.

Anderzijds voelt het alsof er meer uit het bronmateriaal gehaald had kunnen worden. De lore is aanwezig, maar blijft aan de oppervlakte. Er zijn geen diepgaande verhalen, geen morele dilemma’s, geen verrassende wendingen. Terwijl de lore en de wereld met de originele verhalen genoeg te bieden heeft om hier meer input voor de game uit te halen en net dat extra knipoogje naar juist die verhalen te geven. Wat in mijn mening dan ook een groter publiek kan aanspreken

Het idee van een Hobbit-leven is prachtig, maar de uitvoering mist de magie die Tolkien’s werk zo bijzonder maakt. Het spel is een leuke callback naar Tokien’s wereld en laat je ook voelen hoe het is om als Hobbit in die wereld te spelen, maar mist wat extra content, mechanics of bewerkingsopties in de bestaande wereld.

Verdict

Tales of the Shire is een spel met een prachtig uitgangspunt: een cozy life-sim in Midden-aarde. Helaas weet het die belofte in de uitwerking niet volledig waar te maken. De gameplay is net wat te oppervlakkig, de sociale interacties net niet diepgaang genoeg, en de technische staat met de frequente frame drops om echt te overtuigen. Voor die-hard Tolkien-fans is het een charmante, zij het frustrerende ervaring. Voor liefhebbers van het specifieke cozy-genre zijn er betere alternatieven.

Het spel is als een Hobbit-maaltijd zonder kruiden: voedzaam, maar flauw. En dat is jammer, want de potentie was er zeker om hier een second-breakfast gevoel bij te geven; dat je nog meer wilt!

Wil je nog meer Lord of the Rings gerelateerd nieuws of games, klik dan hier!