Review | Saros

Een spirituele opvolger van een van de uniekste en uitdagendste PlayStation-exclusives uit 2021? Dat is wat je krijgt met Saros. Het nieuwe sci-fi-avontuur van Housemarque is exclusief te spelen op een PlayStation 5 en het is ook echt wel een game in dezelfde geest als Returnal, maar wel een tikkeltje toegankelijker. Klaar voor?

De regelrechte culthit Returnal combineerde triple-A-productie met Housemarque’s kenmerkende gameplay en toch wel een gameplaystijl die we destijds nog niet eerder op deze schaal hebben gezien. Het was iets nieuws voor de PlayStation-fans. Een heel ander soort game dan Spider-Man, God of War, Uncharted of The Last of Us. Vijf jaar later is het tijd voor het volgende avontuur van Housemarque. Saros treedt in bekende voetsporen, maar neemt alle feedback over Returnal ter harte en levert daarmee iets af dat net zo uitdagend en grauw is, maar wel toegankelijker is dan Returnal ooit is geweest. Nu heb je echt geen excuus meer om Saros geen kans te geven.

Returnal to Bullet Hell

In Saros kruipen we terug in de kenmerkende Bullet Hell-gameplay van Housemarque. Als je Returnal hebt gespeeld, weet je precies wat ik bedoel, maar als dit je eerste kennismaking is met Housemarque, spel ik het even voor je uit. In Saros word je voortdurend van alle kanten belaagd met bolletjes. Je kent dit principe misschien wel van pioniers als The Binding of Isaac. Je bevindt je in een kamer en plotseling verschijnen er verschillende soorten vijanden die balletjes naar je toeschieten in bepaalde patronen. Dat is waar je aan moet denken in Saros, maar dan in 3D met adembenemende visuals. Deze projectielen die op je afvliegen kunnen variëren in kleur en dat is jouw teken om er juist op te reageren. Sommige kleuren kun je afketsen of zelfs absorberen met je schild. Sommige kleuren kun je pareren, sommige kleuren kun je alleen ontwijken. Zie het een beetje alsof Dance Dance Revolution een shooter is. De kleuren die op je afvliegen schrijven de danspas voor.

Dit klinkt allemaal heel erg methodisch en strak, maar in de praktijk is dit heel erg natuurlijk en ben je er niet zo mee bezig als ik het omschrijf. Het voelt als een snelle shooter waar je patronen van bepaalde vijanden moet gaan herkennen. En die patronen zijn vaak vrij eenvoudig en repeterend, waardoor je het al heel snel onder de knie krijgt. De uitdaging zit voornamelijk in de combinatie van vijanden en de juiste uitkiezen om als eerste uit te schakelen. Saros is heel goed in je laten voelen als een badass, maar het is ook heel erg goed in je laten voelen als een kluns als je te veel fouten maakt. Elke aanval is extreem dodelijk en dat is gedurende de hele game tweerichtingsverkeer.

Het goud is wat je behoudt

Het grootste verschil tussen Saros en Returnal is de manier van progression. In Returnal was nagenoeg alles gebonden aan die ene cycle. Ging je dood? Dan moest je opnieuw beginnen. Als je al heel erg ver in de wereld was, werd dit op een gegeven moment wel frustrerend. Het betekende dat je opnieuw uren door eerdere biomes moest treden om verder te gaan waar je gebleven was.

Saros doet dit veel slimmer, leuker en iets minder straffend. In Saros behoud je je voortgang in de wereld op sleutelmomenten. Elk begin van een nieuwe biome is een soort van checkpoint waar je naar terug kunt keren als je tijdens een cycle doodgaat. Je bent opnieuw je wapens kwijt en alle bonussen die je tijdens de cycle hebt gevonden, maar je kunt je personage wel permanent verbeteren via een hele uitgebreide skilltree. Deze werkt niet met skill points, maar op lucenite. Lucenite is een goud goedje dat vijanden laten vallen als ze doodgaan. Deze verzamel je en kun je vervolgens in de basis inruilen voor permanente upgrades voor je personage. De upgrades bestaan voornamelijk uit meer HP, meer shield en kracht voor je speciale wapen en een versneller voor het aantal lucenite dat je vergaart tijdens het spelen. Er zijn hier en daar ook andere upgrades die ervoor zorgen dat vijanden vaker health orbs laten vallen, of dat je power kunt opladen door te pareren. Via deze skilltree krijg je ook al snel de optie om een tweede leven te krijgen per cycle, zodat je altijd een extra kans hebt als je doodgaat.

Naast je permanente upgrades zijn er bepaalde modifiers die je vrijspeelt als je hebt laten zien dat je het in je hebt om de gevaren in Saros te trotseren. Na de eerste twee biomes speel je deze optie vrij en hierdoor mag je je eigen game een beetje tweaken met modifiers die de volgende cycle significant moeilijker of makkelijker maken. Zo kun je kiezen voor hulpmiddelen waardoor je minder HP verliest door een aanval, wapens die je opraapt sterker zijn, of je levens worden aangevuld als je een boss fight aangaat. Je kunt je cycle ook moeilijker maken door meer schade te nemen van vijanden, je tweede leven uit te schakelen of wapens gedurende het spelen bijna uit elkaar te laten vallen. Het mooiste is dat je deze twee ook kunt combineren om het een beetje in balans te houden. Er zijn een aantal verschillende soorten modifiers en je kunt ze na iedere cycle mixen en matchen.

Het fijne hieraan is dat je na iedere cycle eigenlijk weer snel verder kunt gaan waar je was gebleven. Je hoeft geen eerdere biome door te komen en je hoeft niet alle eerder verslagen bosses opnieuw te verslaan. Deze optie komt wel met een kleine kanttekening, want je kunt er nog steeds voor kiezen om wel helemaal opnieuw te beginnen vanaf de eerste biome. Dan krijg je weer de hele rit steeds sterkere wapens, cycle-upgrades, waardoor je verder gaat in de laatste zone met een ontzettend sterk personage. Als je dit niet doet, begin je dus in de biome waar je als laatst bent gebleven, zonder al je power-ups, behalve je permanente upgrades. Dit maakt het aanzienlijk moeilijker. Jij doet minder schade en je kunt minder klappen incasseren. Het is dus een afweging van tijdsinvestering door helemaal opnieuw te beginnen, tegen snel verder, maar wel een heel stuk uitdagender. Je kunt hier ook in schipperen door via de portal een van de eerdere biomes te kiezen om te starten. Het maakt Saros zo veel toegankelijker dan Returnal dat je eigenlijk met genoeg tijdsinvestering deze game altijd wel uit kunt spelen. Je hoeft niet meer als in Returnal een supergod te zijn om de echte eindbaas te verslaan. Het helpt wel hoor, want Saros is nog steeds wel echt moeilijk.

Nagelbijtend spannend

Iets wat niet kan ontbreken in een PlayStation-productie is een presentatie om je vingers bij af te likken. Dit is al helemaal zo sinds de PlayStation 5 uit is, maar dit is vooral zo bij Saros. Housemarque heeft iets nieuws uitgevonden. Een manier om je zintuigen te prikkelen zoals ze nog nooit zijn geprikkeld. Housemarque is erin geslaagd om iedereen de diepe en gruwelijke tonen te laten voelen in Saros. Zware en diepe geluiden die je tot op je bot voelt trillen als je op een festival of rave staat, maar dan terwijl je Saros speelt, worden mogelijk gemaakt dankzij de SualSense. Om dit soort redenen heb je een PlayStation 5 in huis gehaald, want waar de DualSense-features soms een leuke toevoeging zijn, zijn ze hier echt verrijkend. Het is de beste implementatie van de DualSense-features sinds Astro Bot. Het voelt echt alsof je onderdeel bent van de scene en niet slechts toekijkt via een beeldscherm. Saros simuleert de trillingen van geluiden via de DualSense, terwijl je de geluiden hoort via je headset. Deze combinatie voelt levensecht.

Dit doet enorm veel met de beleving. Je wordt diep in de game gezogen, waardoor je voortdurend op het puntje van de stoel zit, alsof elk moment in Saros een cliffhanger is of een wending in een spannende film of boek. De constante dreiging van onbekende gevaren, adembenemende visuals en de ontzettend slimme toepassing van de DualSense zorgen voor een compleet nieuwe ervaring die je nog maar zelden in een game hebt meegemaakt.

Terug naar Firelink Shrine?

Ik doe veel callbacks naar mijn Returnal-review uit 2021 en dat komt omdat Saros op veel vlakken overeenkomt met Returnal, maar er zit nog een groot verschil in. In Returnal begon je steeds opnieuw bij dat schip waarmee je op Atropos crasht. In Saros begin je opnieuw in je basis op de planeet Carcosa. Dit is een hub waar je verschillende personages vindt die met jou mee zijn op expeditie. Je bent namelijk op zoek naar een verloren kolonie en tijdens je zoektocht kom je expedities tegen die zich voor jou aan dezelfde missie begaven. Het lijkt wat dat betreft een klein beetje op Clair Obscur: Expedition 33, al zit er geen gommage of Paintress in dit verhaal, maar wel heel erg veel demonische buitenaardse monsters.

Het verhaal neemt verschillende wendingen die je enerzijds een beetje ziet aankomen, maar er zitten ook enkele verrassingen in. De delivery wordt ondersteund door een kleine selectie aan personages waar je niet genoeg tijd mee spendeert om er echt een band mee op te bouwen. Dit zorgde er voor mij wel voor dat sommige gebeurtenissen niet de gewenste reactie in mij opwekten, maar anderzijds zit ik in deze game ook voortdurend in de adrenaline, zodat er maar weinig ruimte is voor emoties. Het acteerwerk is dan wel weer solide. De rollen worden goed gespeeld met veel overtuiging, waardoor die dan weer wel de gewenste reactie in mij naar boven haalde.

Verdict

Op zoek naar een verslavende third-person shooter die je constant op scherp zet? Saros levert. Voor iedereen die Returnal heeft gespeeld, uitgespeeld of niet, is dit verplichte kost. Housemarque zet een strak geregisseerd avontuur neer op een mysterieuze buitenaardse planeet, doordrenkt met stijl en spanning. De onophoudelijke actie en het slimme samenspel van DualSense-vibraties en audio tillen elke encounter naar een hoger niveau. Saros hoort zonder twijfel thuis tussen de sterkste PlayStation 5-exclusives van deze generatie.