Review | Hellraiser Revival

Hellraiser Revival brengt je (opnieuw) in contact met de groteske wereld van Clive Barker. Dit gestoorde universum met perverse fantasieën en alles wat God verboden heeft, is het grootste Hellraiser-avontuur tot nu toe, eentje die je zelfs langer zoet houdt dan alle films tot nu toe. Maar is dit avontuur ook een beetje goed?

Clive Barker’s Hellraiser is een horrorfranchise die in de jaren 80 is ontstaan. Wat begon als een film die te heftig was voor bioscopen, groeide uit tot een franchise met meer dan tien films en sinds kort een game die voor het eerst in een lange tijd een heel nieuw verhaal vertelt in deze absurde wereld.

Een nieuwe puzzel

Hellraiser begint met een puzzelbox. In de films is het de Lament Configuration. Een zwarte puzzelbox met gouden graveringen. De puzzelbox is alleen open te maken door iemand met iets te zieke verlangens. Iemand die verlangt naar taboe, verboden middelen en iemand die niet meer tevreden is met zijn leven op aarde en op zoek is naar de sleutel tot het paradijs. De Lament Configuration opent die deur, maar niet naar een paradijs, maar naar een hels doolhof waar de Cenobites leven. De Cenobites kun je beschrijven als demonen, maar ook als engelen. Het is maar net hoe je het bekijkt. Deze wezens waren ooit mens, maar zijn nu bovennatuurlijke en krachtige wezens die intens genot beleven door pijn en kwelling. Zo zien ze er ook uit, want ook al ben je niet bekend met Hellraiser, je hebt vast en zeker al eens gehoord van Pinhead.

In Hellraiser Revival hebben we onze eigen puzzelbox. Niet de Lament Configuration, maar de Genesis Configuration. Ook deze puzzelbox fungeert als een soort doorgang van en naar het Labyrinth, maar het is ook een wapen dat de realiteit kan manipuleren. Het geeft ons de beperkte krachten van elementen en geeft ons de mogelijkheid om objecten te verplaatsen. Hiermee kunnen we paden openen en sluiten, grote blokken verplaatsen, maar ook kleine scherpe objecten naar vijanden toeslingeren.

Net als in de films is ook dit keer de puzzelbox die het begin van de gebeurtenissen ontketent. In dit specifieke geval precies op het moment waarop Aidan Lynch en zijn partner Sunny de puzzelbox gebruiken als seksspeeltje. Niet lang daarna wordt het lichaam van Sunny uit elkaar getrokken terwijl we toekijken en begint vervolgens ons avontuur in en buiten het Labyrinth.

Van alle markten thuis

Als Aidan Lynch worden we al snel in het diepe gegooid en verwacht Hellraiser Revival dat je min of meer bekend bent met het bronmateriaal.  Dat mag ook wel na 40 jaar Hellraiser, maar ook als leek kun je je hier prima doorheen worstelen. Al mis je dan wel wat basisinformatie en maken de cameo’s waarschijnlijk wat minder indruk op je. Ook lijkt het doolhof waarschijnlijk iets te willekeurig als je niet snapt hoe dit is opgebouwd.  Toch doet Hellraiser Revival goed zijn best om je het een en ander uit te leggen als je er als nieuweling instapt.

In zijn kern is Hellraiser Revival een horrorgame, maar niet eentje die heel eng is. Het is een franchise die zich richt op shockeren met extremen en op het psychologische aspect van horror. Dit geldt net zo goed voor Hellraiser Revival, die perfect in datzelfde straatje past.

Terwijl we de helse doolhof bewandelen, worden we constant geconfronteerd met taboe en geweld. Alsof onze eigen fantasieën op hol zijn geslagen en achter ons aankomen. Schurken in BDSM-pakjes, monsters en natuurlijk de Cenobites zitten ons voortdurend op de hielen en het enige wat ons kan redden is het middel waarmee we het labyrinth betreden zijn. De Genesis Configuration, maar ook alles wat we onderweg vinden. Knuppels, machettes, messen, geweren en kogels. Hier laat Hellraiser Revival ook een beetje een survivalgame doorschemeren. Resources zijn beperkt en de gevaren zijn grootschalig aanwezig. Als we alles willen forceren met rauwe kracht, komen we van een koude kermis thuis. Stealth en slim te werk gaan maakt de uitdaging dan ook stukken makkelijker en is in zekere zin verplicht om als enige overlevende het labyrinth te ontsnappen.

Ik laat het woord ‘labyrinth’ vaker vallen, maar laat dit je niet op een vals spoor zetten. Hellraiser Revival is volledig lineair met nauwelijks uitwijkmogelijkheden. Je volgt een recht pad en kunt nauwelijks afwijken om elders te verkennen. Je kunt wel hier en daar kluizen vinden die zijn afgesloten met cijfersloten, waarbij je de omgeving goed moet doorzoeken voor aanwijzingen. Saber Interactive heeft hier goed zijn best voor gedaan, want sommige puzzels zijn echt even zoeken. Je gaat hier niet zomaar de cijfers met kleurrijke verf op de muur naast de kluis geschilderd zien, laat ik maar zeggen.

De koning van licensed IP

Saber Interactive is ondertussen de grootvader geworden van gelicenseerde IP. De ontwikkelaar en uitgever werkt momenteel aan tientallen projecten binnen bestaande IP’s die ze niet zelf hebben opgebouwd. Toch slagen ze er steeds opnieuw in om het bronmateriaal te begrijpen. Zo ook met Hellraiser Revival, die ze samen met Clive Barker ontworpen hebben. Je merkt aan alles in deze game dat het niet ontwikkeld is vanuit een moetje of met de indruk dat het een populaire franchise is, dus wel veel geld moet opleveren. Het is gemaakt met een verknipte passie en die druipt van het scherm tijdens het spelen. Voortdurend voel je je voortdurend geïntrigeerd, maar ook ziek. Iets wat opwindend moet zijn, wordt zodanig geschetst dat je er bijna misselijk van wordt, tot op het punt dat je gaat twijfelen of jouw gezonde behoeftes wel nog “normaal” zijn. En dat is precies wat Clive Barker met zijn rauwe boek The Hellbound Heart voor elkaar wilde krijgen. Het zoekt de randjes op van pervers, taboe en neemt nietsvermoedende mensen mee over het randje tot het punt waarbij het normale niet meer genoeg is en de verlangens veranderen in hebzucht en lust met alle gevolgen van dien.

Is het goed?

Clive Barker’s Hellraiser Revival moet het vooral hebben van schokkende scènes en momenten. Het verweeft het bronmateriaal goed in deze game van tien à 12 uurtjes, maar het gaat je niet veel meer verrijken als je op zoek bent naar veel meer lore omtrent Hellraiser. De gameplay an sich is niet slecht, maar het is ook niet iets wat we nog niet eerder hebben gezien en soms is het iets te klungelig, waardoor je al snel verschillende stukjes opnieuw moet doen, omdat je best wel snel doodgaat en de vijandelijke (niet zo snuggere AI) je ten allen tijden op de hielen zit zodra ze je hebben gezien.

Verdict

Hellraiser: Revival is een bloederige, shockerende horrorgame die geen moment inhoudt. Voor fans van de franchise komt dat niet als een verrassing, maar nieuwkomers zullen ongetwijfeld even moeten slikken. Toch weet Saber Interactive er een vermakelijk horroravontuur van te maken dat je een handvol uren in zijn greep houdt. De studio blijft trouw aan het bronmateriaal, maar weet de gruwelijke wereld van Hellraiser tegelijkertijd op overtuigende wijze naar een ander medium te vertalen. Daarmee slaagt Revival erin om de franchise, na de eerste twee films, eindelijk weer in een positief daglicht te zetten.