Review | Thief VR

Een virtual reality-headset en de first-person stealth-actionfranchise Thief zouden samen voor een voor de hand liggend succes moeten zorgen. Die blauwdrukken liggen dan ook klaar, maar toch zijn er dermate storende factoren waardoor Thief nooit helemaal mijn hart steelt. Ook niet in VR.

In Thief VR sluipen we door de straten, over daken, langs gevels en tussen de wachters als Magpie, een nieuwe protagonist in het Thief-universum. Thief VR is namelijk niet zomaar een generieke virtualrealitygame die precies doet wat de titel zegt, maar het is een game die zich afspeelt binnen het Thief-universum. De laatste game in de serie dateert alweer uit 2014, maar op de valreep zien we de terugkeer van de dievenbende in 2025 in VR.

Spelers die bekend zijn met de franchise voelen zich dan ook snel thuis in de wereld die nu nog levendiger aanvoelt in VR. Alle bekende elementen keren terug. Kaarsen uitmaken, juwelen buitmaken, op zoek naar speciale schatten, sluiproutes ontdekken en wachters omzeilen. Het is een game die het sluipen op de eerste plek zet en voor alle games die hevig leunen op stealth geldt eigenlijk precies hetzelfde: Fantastisch leuk en ontzettend spannend, maar alleen zolang het werkt.

Een sterk begin

Thief VR maakt een sterke eerste indruk. De game voelt vertrouwd voor VR-veteranen, maar is gemakkelijk te begrijpen voor nieuwkomers. Het heeft ook gelijk grote overeenkomsten met de voorgaande games in de serie, waardoor de game direct erg oprecht aanvoelt. Alsof de ontwikkelaars weten wat Thief is. De game opent met een korte introductie die je een beetje laat zien hoe alles werkt. Eigenlijk werkt alles zoals je het zou verwachten, maar er is één ding dat direct niet helemaal lekker werkt. Gelukkig, dacht ik, ga ik hier niet veel last van hebben. Het is een stealthgame, dus ik hoef niet zo vaak tegen wachters te vechten met mijn knuppel. Het pareren van aanvallen en tegen hoofden slaan van vijanden met de knuppel werkt gewoon niet zo lekker als je zou verwachten.

Eenmaal op gang lijkt Thief zich goed te nestelen tussen andere VR-games deze generatie. Bekende besturing, maar genoeg unieke elementen om het te differentiëren van alle andere games die we hebben gespeeld. De levels zijn vrij groot en hebben eigenlijk altijd meerdere wegen, sluiproutes en enkele geheimen om te vinden. Het verkennen en sluipen door de levels is een grote highlight in deze game. Vooral het zoeken naar extra schatten die iets meer verstopt liggen.

Hoe meer schatten je verzamelt in een level, hoe meer punten je krijgt om in te leveren voor permanente upgrades voor Magpie. Al deze upgrades vergroten je overlevingskans voor het volgende level, dus iets verder kijken dan je neus lang is, wordt altijd goed beloond. Naast de upgrades wordt je arsenaal ook uitgebreid met nieuwe gadgets die meer gameplaymogelijkheden ontgrendelen in nieuwe levels, zoals een pijl en boog die je al vrij snel krijgt. Naast het voor de hand liggende, kun je met deze pijl en boog waterpijlen, vuurpijlen en pijlen met touwen schieten. Ik denk dat ik verder niet hoef uit te leggen waar deze speciale pijlen handig voor zijn.

De trucendoos is snel leeg

Ondanks dat Thief VR goed haar best doet om de game fris te houden met interessante locaties, nieuwe gadgets en uitdagende stealthstukjes, duurde het niet heel lang voordat Thief een beetje begon te vervelen. De game wordt op een bepaald moment erg doorzichtig. Je gaat een patroon herkennen. Ieder level is interessant en uniek, maar ook wel erg bekend. Alsof ze steeds hetzelfde trucje herhalen in een andere layout, waardoor het toch niet zo nieuw en fris aanvoelt als dat het eruitziet. Misschien ook wel de grootste valkuil voor deze franchise, aangezien de vorige Thief-game me na een sterke eerste indruk ook snel in de steek liet.

Wat niet helpt, is hoe houterig en soms niet-responsief de game aanvoelt. Neem als voorbeeld het vechten tegen de wachters. Dit lukt mij uitzonderlijk. Het pareren van een aanval is bijna onmogelijk en ik denk dat het komt door de tracking die niet altijd lekker werkt in Thief. De simpelste handelingen lukken soms niet, omdat de game je beweging niet goed registreert. Met alledaagse handelingen zoals dingen oprapen is dit niet heel storend, want na twee keer proberen lukt het wel, maar met het pareren van aanvallen heb je simpelweg geen tweede kans. Dan ben je al game-over en kun je opnieuw beginnen. Dit zorgt er uiteindelijk voor dat je misschien extra voorzichtig bent om geen wachters te alarmeren en combat te triggeren. Hierdoor duren sommige stukjes ook onnodig lang, omdat je rekening moet houden met patrouillerende wachters. Je kunt ze, als ze je niet zien, van achteren besluipen en bewusteloos slaan, maar ook dit werkt niet altijd even lekker. Met alle gevolgen van dien.

Daarbij kom ik dus al snel terug bij het punt waar ik mijn review mee opende. Het zijn schitterende titels, maar alleen als het goed werkt. En dit soort dingen goed laten werken in VR is veel lastiger. Dat blijkt nu maar weer.

Verdict

Thief VR weet de essentie van de franchise verrassend goed naar VR te vertalen, inclusief alles wat je eraan herkent, zowel het goede als het frustrerende. Die sterke eerste indruk houdt niet lang stand: technische en ontwerpkeuzes zitten de flow en het plezier regelmatig in de weg. Dat is extra zuur, want sluipen door schaduwen, locaties uitpluizen en schatten verzamelen voelt zelfs elf jaar na de laatste Thief nog altijd heerlijk vertrouwd. Thief VR laat je een mooie schat zien, maar snaait deze nog voor je er echt van kunt genieten voor je ogen weg.