Review | Crimson Desert

Na het enorme succes van Black Desert Online heeft Pearl Abyss zichzelf op de kaart gezet als een powerhouse binnen de Koreaanse MMO-wereld. Met Crimson Desert gooien ze het echter over een compleet andere boeg: geen pure MMO dit keer, maar een ambitieuze singleplayer open-world sandbox die duidelijk mikt op het grotere publiek. De game werd al snel overladen met hype en torenhoge verwachtingen — en zoals dat vaak gaat, bleef kritiek niet uit. Inmiddels zijn we een reeks updates verder en hebben wij er flink wat uren in zitten. Tijd om de balans op te maken en je te vertellen of Crimson Desert die belofte écht waarmaakt.

Met Black Desert Online bewees Pearl Abyss al dat ze als geen ander een overvolle, bijna life-sim achtige MMO kunnen neerzetten — bomvol systemen, features en eindeloze bezigheden. De verwachtingen voor Crimson Desert lagen binnen onze redactie dan ook wel wat hoog, in ieder geval voor degene die de MMO gespeeld hebben. PC-reviews verschenen eerder, wij konden met onze console review pas op launch aan de slag. Ik zelf wilde de game dan ook maar al te graag testen op de base PS5, en wellicht de Pro. Sterker nog, ik had die PS5 Pro in eerste instantie niet eens — die heb ik speciaal voor deze review in huis gehaald (vooral als excuus gebruikt). Waarom? Daar kom ik zo op terug. Eerst is het tijd om te kijken waar Crimson Desert uitblinkt… en waar het misschien flink de mist in gaat.

Make the Greymanes great again

In Crimson Desert kan je spelen als meerdere characters, maar de overduidelijke hoofdpersoon is Kliff. Kliff is een Greymane, een clan die omschreven staat als een uitgestorven legende. In het begin van het verhaal speel je ook dé nacht-raid waarin de Black Bears de Greymanes overvallen en waar jij, als Kliff, een doodsvonnis krijgt in de vorm van een zwaard tegen je keel. Daarna gebeurt er iets aparts, je wordt wakker, midden in het leven, alsof er niks gebeurd is. De game begint met een aantal doelen; je voeting vinden, je clan herenigen én zoete wraak op die smerige zwarte beren die jouw vrienden hebben vermoord. Vanaf dat moment begint er een verhaal met een aantal highs en wat lows. Het verhaal van Crimson Desert is vermakelijk en heeft echt wat sterke punten, maar kan soms ook een beetje in die middelmaat hangen, op die momenten voelt het ook een beetje als de MMO-storytelling die we kennen van… MMO’s. Verwacht geen The Witcher niveau, maar het verhaal is vermakelijk genoeg om je voldoende plezier te bieden, al bouwt het zich in die eerste uren wat langzamer op.

Kliff lijkt op het eerste oog een beetje een saai personage, maar krijgt gedurende de game steeds meer diepgang. Waar zijn persoonlijkheid vooral uitblinkt, is in familiegevoel, leiderschap én een flinke dosis droge humor. Kliff bewijst zich door de uurtjes steeds meer, maar laat ook geen geweldige eerste indruk achter. Wanneer de Greymanes steeds meer en meer voeting krijgen in deze, voor hun nieuwe getijden, dan merk je ook dat Kliff steeds warmer wordt. De side characters zijn stuk voor stuk vrij leuk en vullen het hoofdpersonage goed aan, wat zorgt voor een beetje het Band of Brothers gevoel. Alhoewel de game op het eerste oog geen duidelijk antagonist heeft, kom je er ook al snel achter dat deze game staat en valt op de wereld en de personages en verhalen die zich daarin afspelen.

Zo zijn de vijanden die je door de wereld ontmoet veelal interessant, uniek en dragen ze ook een vet thema. Toen ik de Reed Devil voor het eerst zag, was ik echt onder de indruk van zijn menacing sfeer. Ik denk, al met al, dat het verhaal van Crimson Desert niet eentje voor de boeken is, maar wel eentje die de wereld van Pywel versterkt, die jou het gevoel van broederschap laat ervaren en die ook wat mysterieuze ondertonen heeft. Zeer vermakelijk, hoe verder je komt.

De eerste uren…

Crimson Desert laat geen sterke eerste indruk achter. Het is een open wereld sandbox met zoveel systemen, mogelijkheden en diepgang, dat het bijna onmogelijk lijkt om dat geheel te laten kloppen. En dat voelt in de eerste uren ook echt zo. Manke en onnodig gecompliceerde controls, weinig richting en onboarding én bugs zorgen ervoor dat die eerste uren je bijna laten afhaken. Sterker nog, ik ken genoeg mensen waarbij dat het geval is.

De game voelt gewoon onnodig moeilijk, door het gebrek aan een early game handleiding. Vissen is hierin een sterk voorbeeld. Het vissen werkt eigenlijk hetzelfde als in Monster Hunter Wilds. Maar, doordat de game het zó bagger aan je uit probeert te leggen, voelt het echt alsof je maar wat aan het doen bent. Ditzelfde geldt voor de hoeveelheid dingen die Kliff kan doen. Zelfs Kliff als personage, heeft zoveel rare krachten die je nodig gaat hebben voor puzzels, dat je bijna verdwaald raakt in je eigen personage.

Maar, rondom die 6-8 uur, wanneer het begint te klikken en je erachter komt dat je vrij bent om je eigen volgorde te bepalen, dan opent de game enorm. En, daarbij moet ik zeggen dat Pearl Abyss in die eerste twee weken héél veel bugs, controls en andere dingen heeft lopen repareren. Sterker nog, de game is voor velen gestegen van een milde 7, naar een sterke 8,5. De game voelt nu al zoveel vloeiender, heeft zoveel quality-of-life updates gehad, dat het bijna voelt als de game die het had moeten zijn. Dus, laten we dan ook even gaan kijken naar alles dat je krijgt, wanneer je even door die eerste uurtjes bijt.

Een ongekend dynamische en interactieve wereld

Mensen prezen de laatste twee Zelda games voor het hebben van een enorm grote wereld vol interactieve elementen, dynamische weersomstandigheden en de list goes on. Als je fantastisch vond, dan is deze game alles waar je van kon dromen. De wereld van Pywel is zo interactief, dat je soms echt zo zit van ”ik kan niet geloven dat dit werkte?!” Dat is direct de kracht van Crimson Desert. Een game waarin je niet alleen kan vissen, boomkappen, questen en als een wildebras om je heen kan slaan. Het is een game waarbij je enorm veel interactie met de wereld gaat hebben en een engine die dat ook toelaat. Experimenteren staat hier echt voorop en dat is voor iemand zoals ik, die goed gaat op zo’n diepe wereld, echt een verademing. De wereld is ook niet gebonden aan levels, dus je bent vrij om te exploreren en kan zelfs vrij vroeg al je handen krijgen aan mid/end-game wapens en uitrusting.

Waar je in andere game katten kan aaien, kan je hier een band met ze opbouwen. Speeltjes geven, eten geven en ze vervolgens adopteren als je eigen pet. Om er na 10 uur weer achter te komen, dat je ze zelfs kleding kan kopen. Mount verkrijgen die niet alleen van plek A naar B gaan met je, maar die naast je vechten als compagnon. Dit soort MMO-achtige elementen die het enorm goed doen in een offline ervaring als deze, maken dat deze game met wat uren inspanning echt geweldig wordt. Een bounty krijgen omdat je het leuk vond om te worstelen met wat guards, vervolgens veel te ver gaan en in de cel belanden.

Dit zijn het soort verhalen die jij aan je vrienden verteld, wanneer je deze game speelt. Want zo’n game is het, het is een game van unieke verhalen en willekeur als geen ander. Daarnaast zit de wereld van Pywel bomvol verschillende biomes, architecturen, puzzels, mysteries. Het is echt een grote wereld die waarschijnlijk ervoor zorgt dat spelers na een half jaar weer iets nieuws ontdekken en dat het internet er los op gaat.

Strakke combat en sterke boss fights

Een ander sterk punt in Crimson Desert, is de combat. Verschillende manier van vechten die elkaar afwisselen gebaseerd op de Tekken-achtige button inputs die jij gebruikt. Je kan worstelen, vechten met verschillende wapens, gebruik maken van Abyss magie en nog veel meer. Al moet ik stiekem toegeven dat ik het worstelen misschien nog wel het leukst vind. Maar goed, dat terzijde! De combat is van begin tot eind fantastisch en laat vrij weinig te wensen over. Dit was ook een sterk punt in Black Desert, maar neemt hier ook zeker weer een spotlight in beslag.

Je hebt zoveel wapensoorten, uitbreidingen voor Kliff, manieren om je omgeving te gebruiken en manieren om je te weren, dat de combat nooit in herhaling zal vallen. Daarnaast kan jij je wapens voorzien van bepaalde skills, waardoor het allemaal nog een stuk vetter wordt, visueel én qua gevoel. Het vloeit gewoon lekker en ook hier laat Pearl Abyss je creatief zijn met alle opties die de game te bieden heeft. Naast Kliff, kan je nog meer personages spelen of aan je zijde laten vechten. Dit laat ergens ook ruimte open voor co-op opties, waar de studio wellicht nog iets mee kan gaan doen. Die andere personages zijn sneller, of juist meer bombastisch. Ik moet zeggen dat mijn voorkeur altijd bij Kliff heeft gelegen, maar de andere personages voelen ook zeker niet verkeerd aan om te spelen. Als ik al een aandachtspuntje mag geven, dan had ik het wellicht leuk gevonden als er meer magic opties waren, maar dit is waarschijnlijk een bewuste keuze geweest.

Graphics, art en performance

Dit is het punt waarop ik een PS5 Pro heb gekocht. Toen ik de game op mijn base PS5 opstartte — als iemand met een voorkeur voor 40-60 fps — schrok ik me rot. De performance mode was verschrikkelijk blurry, bijna alsof ik een Switch-game opstartte. Daarnaast had de game vanaf het begin al last van framedrops. Ik had wel verwacht dat de game moeite zou hebben om 60 fps te halen op de base PS5, maar dit ging voor mijn gevoel echt een paar stappen te ver.

Inmiddels heeft Pearl Abyss dit gelukkig flink aangepakt. De performance mode op de base PS5 is nu echt fantastisch, mede dankzij de toevoeging van een 4K-upscaler. Toen ik de game vervolgens op de PS5 Pro opstartte, met de nieuwe PSSR2, had ik pas echt dat “wow”-gevoel: wat is dit een ontzettend mooie game. Ook daar zijn inmiddels meerdere quality-of-life patches voor verschenen die zowel de performance als de visuals verbeteren.

Maar eerlijk is eerlijk: de performance over de verschillende modi (quality, balanced en performance) blijft een beetje een mixed bag. Het hangt echt af van jouw setup — of je een VRR-tv hebt of niet, welke PS5 je gebruikt en waar je eigen voorkeur ligt. Voor mij werkte op de base PS5 de balanced- of quality-modus het beste, terwijl ik op de PS5 Pro juist de voorkeur gaf aan de performance mode. Dat komt ook doordat ik geen VRR-tv heb, waardoor de balanced-modus voor mij simpelweg minder toevoegt. Daarnaast lijkt het alsof PSSR2 het beste werkt in die performance mode. Maar goed, voor die diepgaande meuk, verwijs ik jullie natuurlijk al te graag naar de experts.

Grafisch is de game echt fantastisch mooi. Je kan ontzettend ver kijken, de wereld is kleurrijk en de game oogt gewoonweg fantastisch. Soms mag de art direction iets meer uitgesproken zijn en speelt de game het wellicht een beetje veilig. Maar, al met al is de game echt adembenemend mooi! Ik ben benieuwd of Crimson Desert met potentiële uitbreidingen ook wat meer durft te differentiëren in hun art direction.

Verdict

Crimson Desert is zo’n game die je in de eerste paar uur keihard test, en eerlijk? Daar gaat ‘ie voor veel mensen ook gewoon afvallen. De onboarding is rommelig, systemen zijn onnodig complex en de eerste indruk is simpelweg niet wat je hoopt van een game met deze ambities. Maar als je daar doorheen prikt, ontvouwt zich iets wat je niet vaak ziet.

Want wat Pearl Abyss hier neerzet, is een sandbox die bijna ongekend vrij, dynamisch en creatief aanvoelt. De wereld van Pywel leeft, ademt en verrast constant. Combineer dat met ijzersterke combat, toffe encounters en een systeem gedreven gameplay loop waarin jouw eigen verhalen centraal staan, en je hebt iets dat echt blijft hangen. Het verhaal is misschien geen hoogvlieger, maar doet precies genoeg om die wereld en het gevoel van broederschap te dragen. Tel daar de flinke stroom aan updates bij op — die de game inmiddels zichtbaar naar een hoger niveau hebben getild — en je krijgt een titel die vandaag de dag een stuk dichter zit bij wat het vanaf het begin had moeten zijn.

Is het perfect? Zeker niet. Performance blijft afhankelijk van je setup, de eerste uren zijn nog steeds een struikelblok en niet alles voelt even gepolijst. Maar onder al die ruwe randjes zit een game met een enorme ziel en misschien nog wel meer potentie. Crimson Desert is geen game voor iedereen, maar als het klikt, dan klikt het ook écht en dan doet het écht veel op ijzersterke wijze!