Review | Echoes of the End

Als je een nieuwe IJslandse studio vraagt om een soort van God of War geïnspireerde game te maken die zich volledig afspeelt in IJsland, maar eigenlijk alleen maar probeert om alles uit die game zo goed mogelijk na te doen, met minder mensen, minder budget en minder inspiratie, krijg je Echoes of the End. Een eerste poging voor Myrkur Games die gelegenheden toont, maar niet benut.

Echoes of the End verscheen op 12 augustus alweer, maar door de drukte van Gamescom en de hele gaming industrie, die overduidelijk niet op zijn luie gat heeft gezeten, lees je onze review over deze AA-game nu pas. Onze welgemeende excuses, maar laten we je niet langer in spanning houden. Wat is Echoes of the End?

In Echoes of the End volg je het verhaal van Ryn, een jonge vrouw die behoort tot de mysterieuze vestiges order. Ze beschikt over gevaarlijke magie die ze nauwelijks onder controle heeft, maar wanneer haar broer wordt ontvoerd door een meedogenloos rijk, zet ze alles op alles om hem terug te vinden. Samen met Abram, een door zijn verleden getekende geleerde, begint ze aan een reis door Aema, een wereld die verscheurd wordt door oorlog en eeuwenoude geheimen. Ryn komt er al snel achter dat er meer schuilt achter de ontvoering van haar broer. Het is een onderdeel van een veel groter complot. Haar reis, samen met compagnon Abram, brengt je langs verschillende locaties zoals lavavelden, ijzige bergtoppen en uitgestrekte groene weides, allemaal gebaseerd op het IJslandse landschap.

Samen op reis

Het is geen geheim dat God of War een groot inspiratiebron is geweest voor de IJslandse studio die ongeveer 40 koppen telt. Vanaf het begin tot het einde baan je je weg in een wereld die groots lijkt qua opzet, maar in feite heel erg lineair en nauw is. Veel meer nog dan God of War. De dynamiek tussen beide personages neemt ook veelal de voorgrond. Abram en Ryn wisselden gedurende hun avontuur voortdurend woorden met elkaar, al blijft het vrij oppervlakkig voor het overgrote deel.

Je neemt eigenlijk voor de gehele game de controle over Ryn. Ze kan zwaardvechten en enkele magische krachten gebruiken. Deze krachten breiden zich langzaam uit gedurende de rit en je kunt jezelf sterker maken middels skill points die je verdient door vijanden te verslaan. Abram loopt met je mee en is eigenlijk de Atreus in deze game. Hij doet in combat niet zo veel, maar hij helpt je wel met het stunnen van vijanden en hier en daar om een finishing move te doen.

De locaties die je verkent in de game zijn zonder meer het hoogtepunt in Echoes of the End. Deze kunnen soms best wel indrukwekkend zijn, ook al is het vaak niets meer dan een achtergrond. De plekken waar je echt doorheen speelt bestaan voornamelijk uit gangetjes met enorm veel onzichtbare muren die je tegenhouden om echt het grote uitgestrekte landschap te verkennen. Het geeft vaak een ongemakkelijk claustrofobisch gevoel als je om je heen kijkt naar hoge bergtoppen, grote meren, maar zelf helemaal niet zoveel bewegingsvrijheid hebt en voortdurend van smal gangetje, naar smal gangetje gaat.

Combat met goede ideeën

De combat in Echoes of the End is vrij eenvoudig in beginsel. Je hebt een normale en zware aanval, magische krachten waarmee je vijanden bijvoorbeeld weg kunt duwen, een knop om opzij te springen en een blokkeerknop waarmee je aanvallen ook kunt pareren als je ze goed timet. Het duurde mij toch even voordat ik echt lekker in de combat kon rollen en dat komt voornamelijk omdat het nogal stroefjes aanvoelt. Vooral gevechten met meerdere vijanden tegelijk (komt vaak voor) zijn niet per se lastig, maar wel vervelend. Sommigen vallen van veraf aan met vuurballen, andere van dichtbij en ze proberen je allemaal tegelijk te bestormen. Je bent dus voortdurend uit de weg aan het rollen en zo probeer je een treintje met vijanden te vormen, zodat je ze nog enigszins een voor een kunt slopen.

Het helpt ook niet echt dat de combat vrij eentonig is en blijft, ondanks je een aantal nieuwe trucjes leert en een skill tree hebt. De variatie in vijanden is matig en je hoeft je aanpak niet snel aan te passen voor bepaalde vijanden. Aanvallen pareren is in bijna elk geval je snelste weg naar succes en je gaat ook bijna alles snel leren pareren, omdat vijanden niet veel verschillende soorten aanvallen hebben. Je herkent alle patronen vrij snel, waardoor combat niet echt meer een uitdaging is, naast het feit dat het vrij stroef blijft.

Magische spreuken blijven het leukst in de combat. Hier kun je ook wel een beetje creatief mee zijn, want je kunt vijanden zo bijvoorbeeld tegen elkaar aan gooien, waardoor meerdere tegelijk schade oplopen. Je kunt ze ook van veel richels afgooien, want bijna overal in de game is hoogteverschil. Dit is dus aardig leuk gedaan, maar ook hier werkt het niet altijd even lekker mee. Je moet namelijk je analoge sticks gebruiken om een richting aan te geven van je spreuk en dat werkt gewoon niet altijd even lekker mee.

Een schilderij met focus op detail

Qua looks ziet Echoes of the End er op momenten best wel goed uit. Vooral de vele uitzichten die je voorgeschoteld krijgt zijn bijna altijd wel heel mooi en zorgen er voor dat je eventjes stil blijft staan om alles goed te bekijken. Er zit veel detail in de game. Je ziet dat de ontwikkelaars bepaalde elementen zo realistisch en mooi mogelijk willen laten uitzien. Kleding van personages, stenen bruggen, houten hutjes en alles om je heen ziet er vrij scherp en gedetailleerd uit met texturen en groefjes. De uitstraling is zoals ik zei ook echt het hoogtepunt in de game, maar ook hier zijn er een aantal doornen in het oog die een vaak mooie presentatie, vertroebelt.

Zo maakt de game gebruik van een verouderde SSR-techniek (Screenspaced reflection) voor wateroppervlakten. Aangezien deze game ontzettend veel stilstaand water ziet in de vormen van plassen, rivieren en meren, zijn deze wateroppervlakten vaak niets meer dan een grote witte spiegel die alles in beeld reflecteert wat het ziet. Ook al klopt het niet met de werkelijkheid. Alleen objecten in beeld kunnen gereflecteerd worden. Als je dus enkel naar het meer kijkt en de berg op de achtergrond niet in beeld hebt, zie je deze ook niet in het water en is het water enkel een groot wit oppervlak zonder enig detail erin. Je ziet ook altijd een silhouet van je eigen personage in de reflectie, omdat je door je eigen personage, een deel van de berg niet kunt zien.

Dit geldt ook niet alleen voor de grote meren, maar ook alle plassen water je onderweg tegenkomt. In veel gevallen veranderen deze in witte oppervlaktes die geen nauwkeurige weerspiegeling geven. Het breekt de presentatie een beetje en ik vraag me af waarom ze niet gewoon hebben gekozen voor een nepweerspiegeling, wat waarschijnlijk ook veel minder performance vraagt, want ook daar is nog wat winst in te behalen.

Niet optimaal

De game geeft je de optie om te spelen in een 30 FPS Quality of 60 FPS performance mode. Het verschil op een PlayStation 5 Pro is nihil, dus heb ik voornamelijk in performance mode gespeeld en dat kan ik iedereen aanraden. Quality Mode is ontzettend stroef, waardoor combat nog klungeliger aanvoelt. De game draait op zich redelijk soepel in de performance mode, maar toch merk je hier en daar dat de game het iets lastiger krijgt, vooral als er veel gebeurt op het scherm met onder andere veel vijanden tegelijk. Over het algemeen is het niet dermate storend geweest.

Wat aan de andere kant wel storend is geweest, zijn de hoeveelheid bugs en glitches die ik tegen ben gekomen. Zwevende vijanden, of ik die zweef en in de lucht kan lopen, vreemde animaties, personages met vreemd gedrag zijn allemaal geen uitzondering, helaas. Het levert af en toe een lach op, maar dit zou niet in deze hoeveelheid voor moeten komen.

Verdict

Myrkur Games laat met Echoes of the End zien dat er absoluut talent aanwezig is. De game bevat creatieve ideeën en kent momenten waarop de potentie duidelijk naar voren komt. Toch wordt snel duidelijk dat de ambities groter waren dan de middelen: om een titel te maken die in de voetsporen van grootmachten als God of War kan treden, is simpelweg meer nodig dan passie en visie alleen. De gekozen insteek, een groots, filmisch avontuur, vraagt om een niveau van afwerking dat met de beschikbare middelen lastig te realiseren blijkt. Daardoor voelt het eindresultaat onaf en minder overtuigend dan gehoopt. Dat neemt niet weg dat de basis interessant is en Myrkur Games hiermee een belangrijke eerste stap heeft gezet. Hopelijk gebruiken ze de opgedane ervaring om in de toekomst hun creatieve ideeën wel volledig tot bloei te laten komen.