Review | Dying Light: The Beast

Dying Light :The Beast is hier en deze brengt ons terug naar de roots van de franchise. Platformen, snoeiharde actie, veel gore en een oude bekende: Kyle Crane. Jaren na het origineel is de protagonist uit het eerste deel terug en is hij uit op wraak. 

Kyle Crane is terug in Dying Light: The Beast. Deze game speelt zich 13 jaar na de gebeurtenissen uit het eerste deel af. Kyle is gevangen genomen door een man die zichzelf de Baron noemt. En ja, hij lijkt zelf een klein beetje op die uit Bassie en Adriaan, De Baron heeft op Kyle geëxperimenteerd, waardoor Kyle in een soort beestachtige toestand kan verkeren op momenten dat hij in woede uitbarst. De Baron is van plan om een soort van hybride tussen mensen en zombies te maken die hij zelf kan beheersen om zo oppermachtig te worden.

Tijdens een experiment op Kyle weten we te ontsnappen en een onbekende vrouw spreekt ons toe via een portofoon en begeleid ons naar buiten toe om het lab te ontsnappen. We ontmoeten de vrouw, Lydia in een nabij verlaten klooster nadat we deze hebben veilig gesteld als tijdelijke basis. Hier gaat het verhaal van Kyle Crane verder in een nieuwe locatie die een dichte binnenstad combineert met een luxe villawijk, platteland, moerassen, bossen en grotten. Castor Woods is het nieuwe speelveld waar ik me 33 uur in heb bezig gehouden in dit ijzersterke Dying Light avontuur.

Terug naar de kern

Belangrijk om te vernoemen is dat Dying Light: The Beast echt teruggaat naar de kern van wat Dying Light is. Dit voelt dan ook meer als een vervolg op de eerste game, dan Dying Light 2: stay Human. Wat ik zelf een beetje vreemd vind, maar ook wel enigszins kan begrijpen, is dat Techland dit niet Dying Light 3: The Beast noemt. Zo voelt het een beetje aan alsof we een spin-off instappen, terwijl Nathan Lemaire, de Game Director in ons interview duidelijk heeft vermeld dat dit echt het nieuwe grote hoofdstuk is voor de Dying Light franchise. Dat voel je, dat zie je en dat ervaar je ook tijdens het spelen. Dit is een volwaardige Dying Light game die het prijskaartje van een volwaardige game dan ook verdient.

Oorspronkelijk was The Beast bedoeld als onderdeel van het DLC plan van Dying Light 2. Spelers die de Ultimate Edition van deel 2 destijds hebben gekocht, mogen dan ook kosteloos aan de slag met Dying Light: The Beast. Tijdens de ontwikkeling van de game groeide de game in scope, waardoor Techland op enig moment heeft besloten om het toch maar een volwaardige game te maken, in plaats van een standalone DLC. Ondanks het dus is begonnen als een DLC voor het tweede deel, is dit echt een game die veel meer lijkt op het eerste deel en dat is in mijn ogen eigenlijk alleen maar een groot pluspunt, aangezien ik ontzettend fan was van het eerste deel, en deel 2 me persoonlijk een beetje is tegengevallen.

Castor Woods

In dit nieuwe avontuur bezoeken we wederom een nieuwe locatie. Castor Woods, hevig geïnspireerd door andere media zoals Twin Peaks, maar ook Stranger Things in bijvoorbeeld de vibe en de soundtrack. De locatie bevindt zich in de Zwitserse Alpen en dat zie je dan ook aan de typische architectuur van de binnenstad. Een dichtbebouwde stad met veel knusse gebouwen, dicht op elkaar in verschillende hoogtes met variërende vormen en maten dat sterk uitnodigt om beklommen te worden. Parkour in deze game staat weer op de voorgrond en dit komt vooral in de binnenstad heel goed tot zijn recht.

Om de buitenwijken en gebieden rondom de stad beter te verkennen zijn er verschillende trucks te vinden die Kyle kan besturen en later in het verhaal keert te grijphaak terug om bijna als Attack on Titan via de boomtoppen door het bos te vliegen, al werkt dit af en toe net iets te knullig om je er echt efficiënt mee te verplaatsen.

Castor Woods is een uitgebreide openwereld-speeltuin, vergelijkbaar in formaat met Harran uit de eerste game. Er valt ontzettend veel te doen: missies voltooien, veilige zones veroveren, stroompunten activeren, talloze geheimen en Easter Eggs ontdekken én de vele Dark Zones verkennen. Deze Dark Zones, niet te verwarren met die uit The Division,  bevinden zich meestal in grote gebouwen, zoals loodsen, winkels, apotheken of scholen. Ze zijn zwaar geïnfecteerd met zombies, waardoor je ze eerst moet ontruimen voordat je echt goed kunt looten. In ruil daarvoor vind je er zeldzame grondstoffen die essentieel zijn om blauwdrukken voor wapens, mods, bommen en geneesmiddelen te verbeteren.

Zoals je gewend bent van de franchise is er wederom een dag- en nachtcyclus actief. Overdag zijn de straten veiliger dan in de nacht, maar echt veilig is het nooit. Als je meerdere dingen overdag wilt doen, is het aangeraden om goed op de tijd te blijven letten, want de nacht, in tegenstelling tot Dying Light 2, is absoluut geen kinderspel. In de nacht komen de Volatile zombies naar buiten, dit zijn behendige en gepantserde zombies die tegen een stootje kunnen en je binnen de enkele ogenblikken uit elkaar trekken. Zelfs met op het hoogste level, met de beste wapens, blijft de nacht in The Beast een zenuwslopende ervaring. Met het gebrek aan UV-locaties, is de nacht in Castor Woods dan ook velen malen gevaarlijker dan in Harran. Good Night, Good Luck.

Gruwelijker dan ooit

Combat is altijd een groot onderdeel geweest van Dying Light en The Beast is hier geen uitzondering in. Combat staat opnieuw op de voorgrond met onder andere terugkerende movies zoals de dropkick, veel vergelijkbare wapens uit voorgaande delen, maar ook enkele toevoegingen zoals Beast Mode en veel meer variatie in wapens. Techland gaat een stapje verder en maakt de combat in deze game nog dynamischer met veel meer gore, visuele feedback en strakke animaties met gewichtige combat. Het voelt gewoon heerlijk om door de zombies te maaien in het eerste uur van de game, maar ook nog in de laatste missie en daarna. Het wordt niet eentonig, niet saai en dat komt mede door de grote hoeveelheid aan verschillende wapens en gadgets.

Combat voelt goed en gewichtig en ieder wapen voelt en speelt uniek. Ze hebben ook allemaal een heel ander effect op de vijanden. Met zware hamers stoot je vijanden sneller om, maar met vlijmscherpe snelle messen en zwaarden snij je gemakkelijk armen, benen en hoofden van zombies af. Wapens combineren met parkour voelt ook naadloos en heel fijn aan. Het sluit allemaal heel erg goed op elkaar aan. Visueel is het ook echt een bloedbad met ontzettend veel gore. Vliegende ledematen, stukken vlees die je van schouders of een borst afslaat en hoofden die je letterlijk voor je neus ziet verbrijzelen met iedere slag die je lost. Ik voel me bijna een psychopaat terwijl ik dit schrijf, maar het is echt heel goed gedaan en het ziet er gewoon fantastisch uit.

Beast Mode is een geheel nieuw element en terwijl je vecht bouw je een soort extra meter op onder je levensbalk. Als deze helemaal vol is, mag je je innerlijke beest loslaten, waarna je in een woedende toestaat, begint te grommen en letterlijk zombies in je gezichtveld uit elkaar kunt trekken. Je bent tijdelijk enorm krachtig, vecht alleen maar met je vuisten en kunt een aantal extra aanvallen leren voor deze mode, zodra je de Chimera verslaat die je gedurende het verhaal tegenkomt. Dit zijn de verschillende bosses die je tegenkomt. Een soort van superzombies met speciale krachten met een unieke uitstraling.

Vereist nog een repair-kit

Hoewel ik erg enthousiast ben over de game zelf, laat de afwerking te wensen over. Visueel is het prachtig en tot nu toe is dit mijn favoriete Dying Light-deel, maar dat geldt alleen wanneer alles naar behoren werkt. Meerdere keren moest ik de game opnieuw opstarten omdat een quest vastliep. Ook belandde ik regelmatig onder de grond of klem tussen objecten, wat eveneens een herstart vereiste. Eén keer veranderde de nachtelijke hemel zelfs in een groot wit vlak, waardoor ik niets meer kon zien. In jaren heb ik geen game gespeeld met zoveel technische problemen. Gelukkig waren ze steeds op te lossen met een herstart en heb ik geen gamebrekende bugs meegemaakt die me volledig van verder spelen weerhielden.

Verdict

Dying Light: The Beast is zonder twijfel het sterkste deel in de franchise. De game grijpt terug naar de roots, bouwt daar overtuigend op verder en levert een ervaring die absoluut de titel Dying Light 3 had verdiend. Ondanks dat de afwerking niet altijd even strak is, schittert The Beast op vrijwel elk ander vlak. Het avontuur in Castor Woods, gevuld met verrassende wendingen, boeiende side quests, dikke Easter Eggs en brute gameplay, wist me van begin tot eind vast te houden. Dit bloederige zombieparadijs is er simpelweg een die je niet mag missen.