Review | Borderlands 4 – Veel loot met weinig liefde

Gearbox Software heeft ons zes jaar laten wachten op Borderlands 4. In dit tijdsbestek hebben zij al kunnen sleutelen aan de formule van de nieuwe game… maar is dit genoeg geweest om een echte comeback te maken?

Een open wereld, ontzettend veel loot, matchmade multiplayer en een verhaallijn; dat is waar Borderlands 4 een gok op waagt om de magie van vroeger te reviven. Maar of dat gelukt is… daar komen we zo op. Eerst even een diepe zucht van nostalgie: Borderlands 2 blijft voor velen het hoogtepunt, ook voor mij, en sindsdien is het een beetje bergafwaarts gegaan. Borderlands 4 probeert dat te keren — met wisselend succes.

Wat maakt Borderlands 4 anders?

Het verhaal van Borderlands 4 is groots opgezet, zonder meteen te vervallen in over-the-top chaos. Je speelt weer als een Vault Hunter — in mijn geval een Siren met een skill-tree waar je weer je ogen op uitkijkt. Geen spoilers, maar het draait om een nieuwe dreiging, een mysterieuze kracht, en natuurlijk: heel veel loot.

Wat direct opvalt is de structuur van de wereld. Zo speelt de hele game zich af op de planeet Kairos in één gigantische open wereld die opgedeeld is in verschillende regio’s/biome’s.

De groene velden van Fadefields, de bergen van Terminus Range én de verwoeste velden van Carcadia Burn. Ook is er Dominion, een gigantisch fort dat een mega stad bevat, waar alleen gehoorzamers van de Timekeeper welkom zijn.

Iedere zone is gated door je karakters level, zo kun je niet zomaar een gebied in lopen en daar chaos veroorzaken. Een incentive om te levelen is er dus wel echt. Kom je echt niet verder in een gebied, dan kun je nog altijd gebruik maken van de matchmaking in de game om met andere randoms samen te spelen. Ideaal voor mensen die geen vaste party hebben of gewoon even een multiplayer sessie willen knallen.

De skill-trees zijn flink uitgebreid. Als Siren kon ik echt mijn eigen speelstijl bouwen — van crowd control tot pure damage, het zit er allemaal in. Maar niet alles is even geslaagd. De Second Wind-skill, ooit een spannende laatste kans, is nu zo standaard geworden dat het voelt alsof je gewoon een extra leven hebt. Na een tijdje wordt het eerder irritant, want je kunt de ability niet uitzetten.

Nieuwe én oude gezichten

In Borderlands 4 zien we een aantal karakters uit de serie terugkeren. Zo krijgen we al heel snel te maken met Claptrap, en zien we Mad Moxxi ook verschijnen.

Alhoewel het leuk is om een aantal karakters terug te zien en kennis te maken met nieuwe karakters, heb ik toch een gevoel dat het allemaal geforceerd is. Daarmee bedoel ik dat zij bepaalde karakters terug laten komen om de community toch weer te lokken, alleen is het niet meer speciaal om deze karakters terug te zien.

Nieuwe karakters laten echter niet echt een indruk achter. De Timekeeper heeft ook niet echt iets significant’s waarvan je zegt: “Dat is nou echt een leipe bad guy”.

Ook de andere NPC’s die we onderweg tegenkomen hebben niets speciaals. Zo zat ik al snel memory met mezelf te spelen om te kijken of ik de namen nog herinnerde van de NPC’s die ik de laatste 5 uur ben tegen gekomen.

Performance: mooi maar moeizaam

Laat me dit vooropstellen: Borderlands 4 ziet er fantastisch uit en speelt prima als we even over de performance issues heen kijken. De wapens zijn gedetailleerd, de vijanden grotesk en de wereld barst van kleur en flair. De karakters zitten vol leven, alhoewel ze niet heel memorabel zijn.

Maar dat visuele spektakel komt met een prijs. Op PC is de optimalisatie ronduit beroerd. Zelfs high-end rigs die een 5090 bevatten hebben moeite om de game stabiel te draaien, zonder een upscaling methode zoals FSR of DLSS. Framedrops, textures die langzaam inladen, en inconsistentie zijn aan de orde van de dag. Budget-PC’s? Die kunnen het eigenlijk gewoon niet aan.

Volgens de community zijn veel van de issues ook te verwijten aan Unreal Engine 5, het skelet waar de game op draait. Deze loopt op veel nieuwe games al niet heel lekker en is ook vrij demanding voor je computer. Het neemt echter nog niet weg dat de game ronduit slecht loopt op PC, met problemen zoals performance die afneemt naarmate je langer blijft spelen. Ook denken de nerds in de player base dat de game een vorm van ray-tracing aan heeft staan die niet uitgezet kan worden, maar dit is nog niet bewezen.

Op consoles gaat het iets beter. Zowel PS5 als Xbox Series X draaien de game soepeler voornamelijk door het gebruik van een dynamic resolution of dynamic preset scaling, met minder last van Unreal Engine 5-kuren. Maar zelfs daar merk je af en toe dat de engine nét iets te veel hooi op de vork neemt. Het is een fraaie game, maar technisch gezien voelt het alsof hij nog wat patches nodig heeft.

Gearbox’s comeback-poging

Gearbox probeert duidelijk de oude fans terug te winnen. Bekende personages keren terug, er zijn knipogen naar eerdere delen, en de loot-cultuur is nog steeds aanwezig. Maar het voelt allemaal een beetje… geforceerd. Alsof ze een checklist afwerken van “wat vonden mensen leuk in Borderlands 2?”

En dan is er ook nog de drama met Randy Pitchford. Dé man achter de schermen en dezelfde guy die wilde uitspraken zit te roepen als “de beste performance ooit in een Borderlands-game.” of “Als je het beter kan, codeer jij maar de game dan”.

Bij de community zijn deze uitspraken niet goed gevallen en men liet zich al snel horen op verschillende platformen zoals X, Facebook maar ook de officiële subreddit van Borderlands zelf. Pitchford kreeg als snel hoogte van de backlash en gaf kort na zijn uitspraken ook een user guide mee om maximale performance uit je game te halen indien je op PC speelde.

Zoals je kan bedenken heeft het niet heel veel succes gehad voor de comeback van Gearbox Software, zo heeft de game op steam al snel een “Mixed” status gekregen op basis van reviews.

De glans is eraf

De open wereld is groot, ja. Maar ook leeg. Ondanks verschillende regio’s voelt het allemaal een beetje hetzelfde. Er is weinig écht memorabels. De wapens — ooit het paradepaardje van de serie — zijn nu vooral variaties op hetzelfde thema. Andere element, andere firing mode, maar zelden dat “holy crap”-moment. Je weet wel, dat moment dat je een gun oppakt en meteen verliefd bent. Dat gebeurt hier nauwelijks.

De humor is er nog, maar mist scherpte. Het voelt alsof ze proberen grappig te zijn, in plaats van dat het vanzelf komt. Geen moment heb ik echt hardop gelachen. Meer een paar keer gegrinnikt, en dat was het. Na even te spelen kun je de setup van een conversatie al voorspellen en de grap/punchline al zien aankomen.

World design is okay-ish, grote plekken met soms helemaal niets te doen buiten een paar enemies na. Ook zijn combat spots niet echt doordacht en heb je gewoon soms geen cover om even een adempauze te pakken.

In vaults zie je ook precies waar je een grote wave aan enemies kan verwachten. Deze plekken zien er veel al hetzelfde uit met af en toe een verschil in hoogte, ook hier wederom weinig cover.

Quests voelen ook veelal hetzelfde, quests die opgebouwd zijn uit “ga daarheen, schiet alles kapot en kom levend terug” of het uithelpen van een NPC die je ook nog eens een edgy verhaaltje vertelt. En hoewel dat de kern is van Borderlands, voelt het nu wat uitgekauwd.

Verdict

Borderlands 4 is geen slechte game. Het is een solide shooter met een paar toffe ideeën. De multiplayer werkt goed, de skill-trees zijn uitgebreid, en visueel is het een feestje. Maar het mist ziel en stabiele performance. Het mist dat rauwe, chaotische plezier van vroeger. Gearbox probeert de magie terug te brengen, maar raakt de snaar net niet.