Review | Silent Hill f

De mist trekt weer op: Silent Hill f is hier. Voor het eerst in jaren waagt de serie zich aan een nieuw, origineel verhaal. Ditmaal diepgeworteld in de nachtmerrieachtige folklore van Japan. Twee Silent Hill-games in één jaar, na een decennium van oorverdovende stilte. Maar de vraag blijft hangen als een dreigende echo in de mist: is dit de ware terugkeer van Silent Hill, of slechts een schim die Konami ons voorhoudt?

Silent Hill f wijkt af van wat we van de serie gewend zijn en voert ons voor het eerst terug naar de oorsprong van de franchise: Japan. In het afgelegen bergdorp Ebisugaoka, waar de mist nooit optrekt en de stilte dreigend aanvoelt, neem je de rol aan van Hinako Shimizu. Wat op het eerste gezicht een bescheiden setting lijkt, blijkt al snel een nachtmerrie die zich langzaam maar onvermijdelijk om je heen sluit.

Het avontuur is korter dan eerdere delen; na ongeveer elf uur rolde de credits al over mijn TV, terwijl de grootste vragen onbeantwoord blijven. Dat voelt opzettelijk, bijna sadistisch, want pas in New Game+ begint de werkelijke waarheid zich te ontvouwen. Met elke herhaling verschuift het perspectief: nieuwe scènes dienen zich aan, onbekende vijanden kruipen uit de duisternis, en verborgen locaties openen zich alsof ze er altijd al waren, maar zich voorheen aan je blik onttrokken.

De game kent vijf eindes, maar iedereen wordt gedwongen hetzelfde eerste slot te ervaren, zijnde een onafwendbare afsluiting die meer vragen oproept dan beantwoordt. Het verhaal is daardoor gelaagd, cryptisch en in beginsel verwarrend, maar tegelijk zorgvuldig gecomponeerd. Silent Hill f is geen verhaal dat je voorgeschoteld krijgt, maar een nachtmerrie die je laag voor laag moet afpellen. Het is intens, ongrijpbaar en verontrustend, maar juist daardoor niet voor iedereen weggelegd.

Een stil dorp

Ebisugaoka is vanaf het eerste ogenblik al verrassend stil. We komen maar een handjevol aan personages tegen. Dit zijn allemaal vrienden van Hinako. Het neemt al snel een nog vreemdere wending zodra er een hele dikke mist het dorp binnen woelt en jij met je vrienden probeert te ontsnappen aan de onbekende gevaren in de mist. Gedurende de rest van de game baan je je een weg door een mistig dorp waarbij bijna de enige teken van leven bestaan uit monsters die een typisch Silent Hill tintje dragen. De een iets meer dan de ander, want kleurrijke bloemen en mos groeien over verschillende monsters en diezelfde bloemen en mos groeien in latere hoofdstukken van de game ook over het dorp heen. Het lijkt soms een beetje op een Japanse variant van The Last of Us, maar de gelijkenissen tussen die twee houden daar ook al snel op.

Het verhaal van Silent Hill f is afkomstig van de mysterieuze schrijver Ryukishi07, een schermnaam voor een persoon, waarvan de echte naam tot op de dag van vandaag onbekend is. Alleen dat gegeven zegt eigenlijk al genoeg. Het verhaal is net zo mysterieus en cryptisch als zijn auteur, doorspekt met symboliek en verborgen betekenissen. Elk object, elk moment dat je als speler beleeft, functioneert zowel als interactief puzzelstuk als metafoor voor een diepere waarheid. Niets is wat het lijkt, en in de schoenen van Hinako word je constant herinnerd aan die ongemakkelijke onzekerheid.

Met vijf verschillende eindes rek je het aantal gameplay uren ver uit. Voor het overgrote deel speel je in iedere playthrough dezelfde game, maar er zijn wel genoeg verschillen en extra stukken verhaal en lore per nieuwe playthrough om het interessant te houden. Ik besef ook dat dit niet ideaal is voor iedereen en dat de meeste van de spelers na één playthrough wel genoeg heeft gezien van Silent Hill f. Het is dus een enorm knap geschreven verhaal in limbo, die maar door een kleine groep spelers tot zijn volledigheid wordt ervaren. Het gros van de spelers moeten het doen met het eerste einde, die in mijn mening het zwakst is, waardoor je nooit een lekkere conclusie krijgt na je eerste ronde. Zo begon ik dan ook aan New Game +, omdat ik meer wilde weten en het verhaal me echt beet had. Enige repetitie is niet hetgeen wat mij tegenhoudt om Silent Hill f meerdere keren uit te spelen, maar de terugkerende middelmate combat, is dat wel.

Breekijzer

Silent Hill f neemt afscheid van vuurwapens en ruilt deze in voor wapens die enkel van heel dichtbij effectief zijn. Je moet te lijf met de velen griezels in deze game die, hoewel groots in aantallen, schaars is variatie zijn. Er zijn maar weinig verschillende soorten vijanden in Silent Hill f. In de basis zijn er ongeveer vier of vijf verschillende soorten vijanden en hebben deze vervolgens weer varianten. Deze hebben nagenoeg dezelfde aanvalspatronen, maar sommige varianten zijn sneller, hebben misschien een afwijkende aanval, of zijn simpelweg sterker en robuuster. Combat wordt hierdoor al vrij snel eentonig, want ook de afwisseling in je eigen aanvallen bereikt snel zijn limiet.

Hinako gebruikt slagwapens op de griezels te verslaan en dat doet ze met stalen pijpen, sikkels, keukenmessen, honkbalknuppels, mokers en bijlen. Elk van deze wapens kunnen en gaan kapot. De een breekt iets sneller dan de ander en de een is krachtiger dan de ander. Zo is het keukenmes met vlag en wimpel het sterkste en dodelijkste wapen uit de genoemde reeks, maar breekt deze ontzettend snel. Je kunt toolkits vinden om wapens mee te repareren, maar je vindt genoeg nieuwe wapens om eigenlijk nooit helemaal zonder te zitten.

Voor wat betreft aanvallen zijn er drie smaken: Een standaard aanval, een sterkere, maar langzamere aanval met meer kans om vijanden tijdelijk te stunnen en een focus aanval die ik eigenlijk, maar een of twee keer heb gebruikt omdat ik niet het idee had, deze per se effectiever is dan voorgenoemde aanvallen. Hinako kan vijandelijke aanvallen ontwijken en specifieke aanvallen anticiperen om een tegenaanval te doen, vergelijkbaar met een parry uit andere games.

De combat in Silent Hill f is met gemak het minst leuke en het wordt al snel vervelend. Er komen te veel vijanden, combat is niet moeilijk, maar klungelig. Ik ben gedurende mijn avontuur één keer dood gegaan en dat kwam eigenlijk omdat ik de combat helemaal zat was en probeerde om langs een groep vijanden te rennen, waarna ik ingesloten was met een stuk of vijf vijanden die me tegelijk aanvielen en ik compleet vast zat. Waar combat in mijn ogen oververtegenwoordigd is, is het andere terugkerende gameplay element wel enorm goed gedaan.

Verder kijken dan je neus lang is

Klassieke puzzels maken hun terugkeer in Silent Hill f, en ze zijn van hoog niveau. In het mistige dorp volg je cryptische aanwijzingen die je stukje bij beetje meer onthullen over de gebeurtenissen. Onderweg kom je briefjes en objecten tegen die niet alleen context geven, maar ook hints en ontbrekende sleutels bevatten om puzzels op te lossen. Parallel hieraan bevindt Hinako zich in een alternatieve dimensie: de Dark Shrine, de beruchte “otherworld” van Silent Hill. Deze tempelachtige omgeving is in feite één grote puzzel, opgebouwd uit verschillende kamers die je doorkruist, afgewisseld met combat. Opvallend is dat de game via difficulty-opties puzzels en gevechten afzonderlijk instelbaar maakt. Zo kun je kiezen uit Story, Hard en Lost in the Fog.

De puzzels zelf zijn geregeld echte breinbrekers. Je moet bijvoorbeeld voorwerpen in de juiste volgorde plaatsen aan de hand van korte verhalen, codes ontcijferen die zijn gebaseerd op scholierentaal, of deuren openen en sluiten met symbolen en kleuren. Elke puzzel daagt je uit om scherp te blijven, maar blijft compact genoeg om nooit repetitief te worden.

Verdict

Silent Hill f is een prachtige speelbare nachtmerrie: een klein Japans dorp wordt neergezet met een realisme dat tegelijkertijd betovert en beangstigt, vol gruwelijke details die je lang bijblijven. Het verhaal ontvouwt zich pas volledig na meerdere playthroughs, wat de game tot een ervaring maakt die niet voor iedereen is weggelegd. Het eerste einde biedt immers weinig afsluiting, maar het grotere geheel van de plot is briljant opgebouwd: complex, gelaagd en vol symboliek, met slechts een handvol losse eindjes die je eigen fantasie uitnodigen om ze in te vullen.

Qua gameplay steekt Silent Hill f het sterkst uit in de puzzels, die uitdagend, inventief en bevredigend zijn om op te lossen. De combat daarentegen voelt vaak klungelig en repetitief, wat de immersie soms breekt en het grootste obstakel vormt voor herhaalde playthroughs.

Is de game net zo angstaanjagend als de Silent Hill 2 Remake? Niet helemaal. De horror is meer psychologisch van aard, maar tegelijk ontbreekt het niet aan momenten van gruwelijke, visuele horror.