Review | Nioh 3

Zes jaar na de verschijning van Nioh 2 is het tijd voor de volgende thuiswedstrijd van Team Ninja. Nioh 3 is hier en het is tegelijkertijd een voortzetting van wat de franchise zo goed maakt, maar tegelijkertijd slaat Team Ninja een zijspoor in. Nioh 3 betreedt de open wereld en doet dit met twee speelbare personages die heel anders in de wedstrijd zitten.

Nioh 3 speelt zich af in dezelfde gruwelijke, door chaos geteisterde versie van feodaal Japan waar de yokai zijn verwezenlijkt en het landschap rondparadeert alsof het helemaal van hen is. Ditmaal paraderen we vrolijk mee en verkennen we verschillende open gebieden in een Nioh die voor het eerst de openwereldstructuur omarmt en eigen maakt. Daarnaast spelen we ditmaal met twee soorten personages. We hebben de vertrouwde samurai, die eigenlijk zo goed als ongewijzigd is uit het voorgaande deel, maar we spelen ook als een ninja. Nieuw voor Nioh, maar niet voor de speler, want de ninja speelt zoals je zou verwachten van een ninja. Snel, behendig, enorm dodelijk, maar ook iets minder robuust dan de samurai. Beide personages spelen op een andere manier en je mag tijdens het spelen voortdurend zelf kiezen welk personage je speelt. Met een druk op de knop schakel je eenvoudig tussen de twee, waardoor je voor snel veranderende situaties, ook snel kunt wisselen tussen samurai en ninja.

Thuiskomen

Het is geen geheim meer, maar Nioh is een van mijn favoriete franchises als het aankomt op hardcore action RPG’s. Nioh wist mij eerder te grijpen dan Dark Souls en tot op de dag van vandaag kijk ik vol vreugde terug op mijn eerste kennismaking met Nioh. Nioh 2 verfijnde de gameplay, maakte het nog uitdagender en maakte de yokai niet alleen de vijand, maar een core gameplay-element. Nioh 3 is het meest afwijkende deel in de reeks, maar wel eentje die het toegankelijkst is, in dezelfde geest als dat Elden Ring het toegankelijkst is onder de Souls-games.

Ik zeg thuiskomen, want veel in Nioh 3 is ongewijzigd vergeleken met het tweede deel. Burst-counter, Ki-pulse, het stance-systeem, yokai-vormen, kodama en overpuilende zakken vol met gear. Nioh 3 is nog steeds heel erg Nioh. En dat is maar goed ook. Want het werkt en het werkt goed. We zagen een enorme verfijning in Nioh 2 en Team Ninja heeft alles wat werkt meegenomen naar het derde deel en daar nog een schepje bovenop gedaan. Want wat is er allemaal nieuw in Nioh 3?

Een klein beetje van Ninja Gaiden

Aan de ene kant kun je zeggen dat Team Ninja het voor nieuwe spelers iets heeft vereenvoudigd. Geen leercurve meer voor een ki-pulse, minder beschikbare wapens en een ninjutsu-systeem dat vereenvoudigd is. Dat is een beetje wat de ninja je brengt in Nioh 3. Dit nieuwe personage speelt anders dan de samurai en heeft eigen wapens en eigen beschermende kleding. Eigenlijk speel je maar één personage dat als Sheik in Super Smash Bros van gedaante kan verwisselen. Als ninja heb je geen ki-pulse en dus geen mogelijkheid om je ki in het midden van een combo bij te vullen. Dit is enerzijds een belemmering, anderzijds een gift. Het vereenvoudigt de ontzettend gelaagde combat van Nioh een klein beetje, waardoor het voor nieuwe spelers makkelijker wennen is.

De ninja is ontzettend snel en doet veel meer schade als je in de rug van de vijand staat. Vaak meer dan dubbel zelfs, waardoor je met je hele snelle aanvallen binnen enkele ogenblikken de meeste vijanden snel in mootjes hakt. De ninja heeft ook geen stances. Je vecht dus altijd op dezelfde manier, maar je krijgt wel verschillende ninjutsu-aanvallen op de plek waar je als samurai je stances kunt veranderen. Met ninjutsu kun je werpsterren met verschillende elementen, bommen en ander gereedschap meenemen in een gevecht om zo de vijand te verzwakken.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik direct ben gaan spelen met de samurai. Maar hoe meer ik de ninja gebruik, hoe leuker ik het vind, en ik wissel nu vaker af tussen beide speelstijlen om het voortdurend fris en uitdagend te houden. En omdat je dus eigenlijk gewoon maar één personage speelt dat van gedaante kan wisselen, delen ze ook hetzelfde level en dezelfde stats. De uitrusting en wapens zijn uniek per gedaante. Gelukkig is het zo dat de ninja en samurai beide goed profiteren van dezelfde stats. De Strength stat werkt net zo goed op ninja wapens als op de wapens van de samurai.

Een open wereld?

Team Ninja heeft met Rise of the Ronin al kunnen experimenteren met een vrijere structuur, maar met Nioh 3 zet de Japanse ontwikkelaar die stap ook binnen de Nioh-reeks. Daarmee neemt de game afscheid van de repetitieve missiestructuur en het hergebruik van locaties voor zijmissies en korte opdrachten. Dat pakt goed uit, al blijft Nioh 3 ondanks zijn open opzet in de kern nog altijd behoorlijk lineair.

De game bestaat uit drie grote open gebieden die je vrij kunt verkennen. Elk van die gebieden vertakt zich vervolgens in uitgebreide paden die op zichzelf vrij lineair zijn, maar genoeg variatie bieden om het geheel open te laten aanvoelen. Daardoor krijg je het gevoel een slim in elkaar gevlochten wereld te verkennen. Die aanpak werkt uitstekend en leidt je langs locaties die doen denken aan de klassieke, lineaire levels uit eerdere Nioh-games, maar nu logisch verweven zijn in een groter geheel.

Laat je daarbij niet misleiden door de term ‘open wereld’. De opzet van Nioh 3 is niet te vergelijken met die van Rise of the Ronin of een Ghost of Yōtei. De open gebieden zijn compacter en fungeren vooral als knooppunten die de verschillende vertakkingen met elkaar verbinden.

Nieuw zijn ook de optionele missies die zich binnen deze open gebieden afspelen. Ook hier kiest Team Ninja nadrukkelijk niet voor een traditionele openwereldbenadering. Ze lijken zelfs weinig op de optionele missies uit eerdere Nioh-games, die vaak plaatsvonden in hergebruikte hoofdlocaties. Deze missies, Myths genoemd, zijn stuk voor stuk inhoudelijk sterk, vertellen hun eigen verhaallijnen en leiden naar unieke locaties met bijbehorende baasgevechten. Er zijn er precies genoeg: je wordt niet overspoeld met fetch quests, maar volgt interessante zijverhalen die mooi meebewegen met de rode draad van de game.

Daarnaast bevat de open wereld herkenbare openwereldactiviteiten zoals verborgen schatten, verstopt zittende kodama’s, vijandelijke kampen en optionele bazen. Ook hier blijft de aanpak beheerst: geen eindeloze checklist of betekenisloze content, maar activiteiten die aansluiten bij de wereld en het narratief.

De open gebieden van Nioh 3 zijn daardoor een genot om te verkennen. Ze maken definitief korte metten met het hergebruik van missies uit eerdere delen en geven een veel beter beeld van de wereld waarin de serie zich afspeelt. Je reist langs kusten met strategisch geplaatste kastelen, door bossen waar reusachtige yōkai rondzwerven, over bergpaden vol schrines en sluiproutes en langs kleine dorpjes verscholen in alle uithoeken. Deze semi-open aanpak voelt als de meest geslaagde doorontwikkeling die de Nioh-serie had kunnen maken.

Is Nioh Nie-uwo voor je?

Een derde deel, een (semi-)open wereld en een toegankelijkere instap: dat klinkt als een uitnodiging voor spelers die nog geen kennis hebben gemaakt met de franchise. En die aanname klopt grotendeels. Nioh 3 is opvallend toegankelijk, althans, als je de wirwar aan complexe systemen die in dit deel alleen maar zijn uitgebreid even buiten beschouwing laat.

Dankzij de grotere gebieden, waarin vijanden grofweg zijn ingedeeld op levelrang, kun je als speler zelf de moeilijkheid enigszins sturen. Zo begon ik aan de eerste echte grote baas in een lineair segment, vergelijkbaar met missies uit de vorige delen, op level 24, terwijl het aangeraden level volgens mij rond de 16 lag. Die baas en het bijbehorende level voelden daardoor relatief eenvoudig. Ik had namelijk eerst alle open gebieden die tot dat moment beschikbaar waren volledig uitgekamd.

Vooral in de eerste grote regio stijgt je eigen level veel sneller dan het aanbevolen instapniveau. Dat maakt het voor nieuwe spelers makkelijker om te wennen aan de vele systemen die Nioh 3 introduceert. Veteranen weten echter dat de echte, meedogenloze Nioh-ervaring pas echt begint in New Game Plus. Een soepel begin is daardoor niet per se onprettig, maar het schuurt wel.

Omdat er simpelweg meer te doen is en je al vroeg behoorlijk overpowered kunt raken, blijft de kenmerkende Nioh-moeilijkheidsgraad in het begin wat achter. De eerste grote bazen versloeg ik zonder al te veel moeite binnen één of twee pogingen. Een groot contrast met Nioh en Nioh 2, waarin ik soms uren vastzat op één enkel baasgevecht. Na Wo Long, dat eveneens verrassend toegankelijk was, had ik gehoopt dat Nioh 3 me weer echt op het puntje van mijn stoel zou zetten. Mijn vaardigheden tot het uiterste zou testen, zoals de serie dat eerder zo goed wist te doen. Helaas heb ik die ijskoude Nioh-ervaring dit keer niet gekregen.

Net als Nioh 2 is Nioh 3 ook volledig in co-op te spelen. Waar dat in het vorige deel beperkt bleef tot losse missies, kun je nu samen de open wereld verkennen. De spelregels zijn grotendeels hetzelfde gebleven: er is één host en één of twee gasten. Die gasten ontvangen wel amrita (XP) en uitrusting, maar verhaalprogressie blijft exclusief voor de host.

Verdict

Nioh 3 weet me te overtuigen met zijn nieuwe semi-open wereld. Team Ninja neemt afscheid van de repetitieve levelstructuur uit eerdere delen en weet die te vervangen door een samenhangende, betekenisvolle spelwereld. De toevoeging van twee verschillende speelstijlen zorgt voor extra variatie en dynamiek, waardoor Nioh 3 anders aanvoelt dan zijn voorgangers, zonder zijn identiteit te verliezen.

Het is daarmee ook de meest toegankelijke Nioh tot nu toe. In de voorgaande games zorgde de beperkte, lineaire opzet ervoor dat de moeilijkheid strak geregisseerd bleef: spelers konden niet uitwijken of zichzelf vooraf sterker maken en werden gedwongen elke uitdaging direct aan te gaan. Nioh 3 biedt meer vrijheid, maar die vrijheid maakt het ook mogelijk om vroeg te overlevelen, wat de beroemde Nioh-moeilijkheid in de beginfase wat afvlakt.

Dat zal niet voor iedereen een nadeel zijn. Nieuwkomers krijgen zo een soepelere instap, terwijl veteranen hun vertrouwde diepgang vooral terugvinden in latere fases en New Game Plus. Ondanks de iets mildere uitdaging blijft Nioh 3 overeind als een bijzonder sterke evolutie van de serie en een van de meest complete en indrukwekkende game die Team Ninja tot nu toe heeft gemaakt.