Terug naar 2011 | Hoe Dark Souls een genre werd

15 jaar geleden begon niet alleen hetgeen dat nu intheGame is, maar kwam ook de spirituele opvolger van Demon’s Souls uit onder de naam Dark Souls. Dit jaar duiken we 15 jaar terug het verleden in om niet alleen te kijken naar het verleden van ons mooie outlet, maar ook de beste games van 2011. Eerder keken we naar Uncharted 3, nu is het tijd voor het succes van FromSoftware: Dark Souls!

Tegenwoordig kennen we allemaal het Soulslike genre wel, een genre dat door de community bedacht is om een specifiek soort action game te labelen. Waar FromSoftware met ontzettende knallers als de Demon’s Souls Remake en Elden Ring komt, begon het ooit in 2009 met de originele Demon’s Souls. Die werd al goed ontvangen en staat bekend als een klassieker. Maar 2 jaar later, op 22 september 2011, verscheen het begin van een langdurige franchise. Dark Souls werd echt enorm goed ontvangen door media en publiek, maar waar ligt dat aan?

Tegen alle regels in

Dark Souls is een game die alles negeerde dat de competitie deed. Geen handje vasthouden, geen voorbedacht pad. Alleen jij, je wapen en een boel leermomenten. Dit begon al bij het verhaal. De game vertelt verhalen niet door ze aan je uit te leggen, maar door sfeerbeleving. Je wordt in de wereld van Lordran gegooid en zoek het je maar uit. Ga maar praten met NPC’s, loop maar dat ene steegje in, zie maar wat er gebeurd met jou en het verhaal dat zich om je heen vormt. Het is aan jou om het verhaal bij elkaar te puzzelen, terwijl je door een wereld vol overwelmende gevaren reist met je zwaard en een droom.

Daarnaast ging ook de gameplay tegen al die gewenning in. Je gaat van Bonfire naar Bonfire en het is aan jou om te kijken hoe je daar komt. Wellicht kom je een bossfight tegen, misschien probeer je een kistje te looten en wordt je opgegeten, je weet het niet. Die constante spanning zorgt ervoor dat je wilt blijven doorspelen.

Het is een moeilijke, maar ook eerlijke game. Het is aan jou om patronen te herkennen, om jouw wapen te leren, om te kijken welke build bij jou past. De combat, die is er, de vijanden ook. Maar jij, jij bepaalt hoe dat verloopt.

In Dark Souls is ieder wapen bruikbaar. Een wapen dat jij vind in de eerste paar uur, kan het wapen zijn waarmee jij de game eindigt. Het is geen ”wat is sterker?” Het is een ”wat past bij mij?” Een moveset kan veel belangrijker zijn dan het minmaxen van je weapon stats bijvoorbeeld. Daarnaast dien je rekening te houden met beperkte heals, je stamina bar én de moveset van de vijand tegenover je. Dit zorgt voor een samensmelting van elementen die eindigt in een gameplay loop die heel erg tof is. Zomaar blocken, dat gaat z’n prijs hebben. Dan kan je pareren, dat is dan weer risico tegenover beloning. Dodgen kan ook, maar dat kost je weer veel stamina. Zorg dat jij die dans onder de knie krijgt en je zult het resultaat ervan ervaren!

Bossfights in de spotlight

Iedere Souls-speler kent dat gevoel van adrenaline. Je loopt een lege kerk in met een enorm grote open hal. Geen vijanden, geen muziek. Verdacht, toch? Je zet een paar stappen… niks? Nog een paar stappen… stilte. Tot die ene stap waar er een rode bar met een naam in je scherm verschijnt, de grond beneden je open splijt en er een massieve vijand je komt belagen met alle woede van de Goden. Dat gevoel is iedere keer opnieuw zo ontzettend zenuwslopend op de juiste manier.

Dark Souls zet bossfights in de spotlight, maar dan ook echt in de spotlight. Ik kan me zowaar nog iedere boss voor de geest halen, met een paar speciale zoals Grey Wolf Sif, Ornstein & Smough en Artorias (DLC). Ieder gevecht met zo’n boss is speciaal. De eerste keer zal je geheid falen, de tweede keer ook. Maar wanneer jij dat patroontje leert en die boss verslaat, dan voel je een gevoel van voldaanheid. ”Ik heb dat gedaan!” Dat is echt speciaal.

Ideaal voor speedrunners

Hoe die combat werkt, hoe de wereld in elkaar steekt, alles in deze game is perfect voor speedrunners. Dat is de vrijheid die FromSoftware jou geeft. Spelers vechten om wereldrecords, tot de dag van vandaag! Check de video hier beneden maar eens.

“Ayo, remember that undead that ran past here about 20 minutes ago? He just killed Lord Gwyn.” – Een comment van @kragno_

Een interconnected wereld

Wat mij keer op keer die wauw-factor gaf, was hoe de wereld in elkaar stak. De wereld van Lordran is geen doorsnee wereld, het is een labyrint. Je bent constant aan het dalen, klimmen en opeens ben je weer ergens waar je 5 uur geleden was, hoe dan?! Dit laat jou als speler anders nadenken over hoe jij oriënteert. Geen map, het is aan jou om de wereld te leren kennen. Daarnaast zit de wereld vol shortcuts in de vorm van liften, deuren en trappen. En ineens ben je terug in Firelink Shrine. Combineer dit met de spanning van het vinden van de schaarse Bonfires en je hebt een wereld die werkt. Dat ene straatje dat jij 8 uur geleden over hebt geslagen, die eindigt waarschijnlijk in een compleet nieuw gebied. Ineens zit je in Blighttown te vechten voor je leven tegen het eeuwige vergif dat daar hangt. Of je loopt ineens een volledig open kasteelgebied in, wat weer vol met haar eigen geheimen zit.

Je betreedt de wereld eerst angstig en later zelfverzekerd, soms een beetje melancholisch. Maar, hoe dan ook, de wereld groeit met je mee.

Op en top dark fantasy

De setting van Dark Souls spreekt spelers, waaronder mijzelf, ook enorm aan. Dark fantasy met een volledig zelfbedachte wereld, dat werkt blijkbaar fantastisch. Iedere designkeuze is doordacht, of het nu de wereld is, of het enemy design. Het was wellicht niet de grafisch mooiste titel die in 2011 uitkwam. Maar het was wel een van de beste settings die we ooit gezien hebben. Alles werkt en dat laat FromSoftware met iedere nieuwe Souls game wederom zien. Of ze nu samenwerken met George RR. Martin of zelf iets bedenken, de setting is altijd on-point.

Een ander perspectief

Dark Souls veranderde hoe veel gamers keken naar games die vanaf 2012 uit zouden komen. Het is een game die jou niet obsessief gaat begeleiden, maar een game die jou vrij laat. Vrijheid met je character, met de wereld en zelfs met het verhaal. Het is een game die falen betekenis gaf, een mislukte poging werd een nodige les en dat zorgt dat jij anders gaat kijken naar games. Het is daarnaast een game die jou leert om patronen te herkennen, informatie te onthouden, verbanden te leggen en vooral ook geduldig zijn.

Combineer dat met een interconnected wereld, enorm uitdagende gameplay en een pakkende high/dark fantasy setting en je hebt een perfecte combinatie te pakken. Dat blijkt, want tot de dag van vandaag proberen andere ontwikkelaars en uitgevers datzelfde succes te behalen met games als Lies of P. Zelfs FromSoft zelf probeert de formule uit te breiden naar multiplayer met Nightreign en de aankomende Duskbloods. Wat begon als een passieproject dat tegen alle regels van de industrie in ging, is nu een doorlopend succes en dat zal het nog lang blijven.

De volgende keer gaan we kijken naar het Soulslike genre, houdt onze website in de gaten voor meer over Dark Souls! Laat ons ook even weten wat jouw favoriete Soulslike is hier beneden.