Review | Resident Evil Requiem

Capcoms nieuwste vlaggenschip is hier. Resident Evil Requiem is nu uit op pc, Xbox Series X|S, PlayStation 5 en zelfs de Nintendo Switch 2. Waar je de game ook op speelt, een onvergetelijk horroravontuur is een garantie. Voor deze review hebben we de game uitvoerig getest op de PlayStation 5 Pro met de nieuwe verbeterde PSSR-upscalingtechnologie.

Resident Evil Requiem is het negende deel in de langlopende horrorfranchise van Japanse maker en uitgeverij Capcom. Met het negende deel catapulteert de franchise zichzelf in het heden en zien we een nieuwe protagonist, Grace Ashcroft, maar ook een terugkerend icoon: Leon S. Kennedy. Gedurende een uur of 12 zien we de wereld vanuit het perspectief van beide personages in zowel third- als first-person. De gameplaysegmenten met Grace zijn standaard in first-person, de stukjes met Leon in third-person, maar je kunt dit zelf via de instellingen aanpassen, afhankelijk van je voorkeur. Voor de review zijn we van Capcoms visie uitgegaan en hebben we uit de ogen van Grace gekeken en over de schouder van Leon.

Alles komt samen

Resident Evil draait al een tijdje mee en dat heeft ervoor gezorgd dat de franchise zich door de jaren heen meermaals opnieuw heeft uitgevonden. Van survivalhorror met gelimiteerde hulpmiddelen tot een heuse actiegame en alles wat daar tussenin valt, hebben we ook eens een keer gezien. In Resident Evil Biohazard zagen we voor het eerst een titel in de franchise die koos voor een first-personperspectief. Hiermee zette Capcom de horror weer helemaal vooraan, maar niet iedereen was hier superblij mee. Resident Evil Village bracht dit perspectief terug, maar was minder eng en had meer actie.

Resident Evil Requiem combineert alles wat Resident Evil in het verleden zo goed maakte, geeft de speler een aantal keuzes en vormt zo een samensmelting van nieuw, oud, nostalgie, actie en brute horror. Dit presenteren ze vervolgens op een ongekend hoog niveau met afwerking van de bovenste plank. Het is een feilloze ervaring die precies weet wat het doet, wanneer het wat moet doen en hoe het dat moet doen. Jarenlang aan horrorgeschiedenis hebben geleid tot een gemuteerd virus waar geen tegengif tegenop gewassen is.

Leon en Grace

Gedurende het verhaal spelen we segmenten met Leon en met Grace. In het begin van de game wisselen ze elkaar na redelijk korte stukjes al af. Dit was eerlijk gezegd best storend, maar het duurt niet lang voordat je met veel langere stukken met een personage aan de slag mag. Dit houdt het tempo en de flow veel beter in toom dan het eerste uur misschien suggereert.

Zoals je zou verwachten, spelen Leon en Grace heel anders van elkaar. Leon is ouder in deze game, is niet meer de nieuweling van het R.P.D.-corps en is ondertussen een doorgewinterde badass, vergelijkbaar met de one man army-praktijken uit het gameplaysegment van Chris Redfield in Resident Evil Village. Leon is sterk, allesbehalve bang en kent alle ins en outs om binnen no-time korte metten te maken met alle “gevaren” op zijn pad. Plot twist: Leon heeft gevaren op zijn pad, maar Leon is het gevaar op pad. Althans, voornamelijk.

Grace daarentegen is een jonge FBI-agente die voornamelijk deskresearch doet. Fieldwork is ze nog niet heel vertrouwd mee, maar ze wordt al vroeg door haar baas opgeroepen om gebeurtenissen in het Wrenwood Hotel te onderzoeken. Dit is het hotel waar de moeder van Grace enkele jaren geleden is vermoord. In onze eerste missie gaan we dan ook naar dit hotel toe, waar we voor het eerst te maken krijgen met nou ja, het ingezetene kwaad, zoals de titel naar het Nederlands vertaald al mooi verklapt.

Grace is het tegenovergestelde van Leon. Helemaal niet heldhaftig, bang en onervaren. Ze doet alles uit noodzaak en niet omdat ze getraind of ambitieus is, althans, niet in het werkveld waar ze zichzelf binnen enkele ogenblikken in nestelt. Haar gameplaysegmenten focussen zich dan ook meer op het overleven en ontsnappen. Grace heeft bij lange na niet het arsenaal van Leon en ook niet de expertise. Combat met Grace is ongemakkelijk en klunzig per design. Ze schrikt snel en is voortdurend angstig. Je hoort haar verbaal en fysiek reageren op gebeurtenissen en eigenlijk de hele tijd in paniek.

Leon heeft meerdere wapens, vlugge vingers, is triggerhappy en zelfverzekerd, waardoor combat heel actiegericht is. Dit zorgt voortdurend voor grote contrasten in gameplay, waarin je met Leon de meer actievolle zombieshooter-kant van Resident Evil ziet en de echte survival horror-kant met Grace.

Terug naar Raccoon City

Zoals gezegd begint het verhaal met Grace, die onderweg is naar het Wrenwood Hotel om vreemde gebeurtenissen te onderzoeken. Ongeveer gelijktijdig krijgt Leon een tip over de locatie van een doelwit, toevallig op dezelfde locatie, waardoor Leons en Graces paden zich al snel kruisen. Wat volgt is een kat- en-muis-spel, waarin Leon probeert om bij Grace te komen, haar te helpen en tegelijkertijd zijn doelwit te vinden. Uiteindelijk leiden de sporen terug naar de plek waar het allemaal begonnen is: Raccoon City. Hier treden we door de ruïnes van de stad en komen we onder andere bij het bekende R.P.D. politiebureau dat een hoofdrol speelde in Resident Evil 2.

Vanaf dit moment dompelt de game je even onder in een glazuurlaag van nostalgie met herinneringen en verwijzingen, maar ook oude gevaren in nieuwe jasjes. Het is daarbij heus niet essentieel dat je eerdere delen in de franchise hebt gespeeld. Maar het speelt zeker een grote rol met je betrokkenheid bij veel van de terugkerende personages, locaties en plaatsing van het verhaal als je een beetje bij bent met de loop van de franchise.

In traditionele Resident Evil-fashion betreden we ook de bekende wegen als het aankomt op de diverse soorten locaties die we bezoeken. Van ouderwetse, modieuze en verfijnde gebouwen tot donkere tunnels en industriële horror. Je kunt ze bijna afvinken als je voorgaande delen in de franchise hebt gespeeld, al moet ik zeggen dat ik het deze keer wel veel natuurlijker vind aanvoelen dan voorgaande delen. Al kan ik lastig beargumenteren waarom ik dat zo voel.

Wat ik nog wel het knapste vind aan deze hele productie is het feit dat er zorgvuldig is omgegaan met cameo’s en nostalgie. Capcom trapt niet in de zogenaamde nostalgia-baitval puur omdat het terugkerende personages en locaties heeft. De terugkerende elementen voelen nauwkeurig gekozen en geplaatst en zijn niet oververzadigd. Je zou misschien verwachten dat Capcom dit wel doet met deze, als het ware, viering van de franchise in een samensmelting van alles tot nu toe. Het tegendeel is waar en het blijft echt stevig overeind als iets met een eigen identiteit die zorgvuldig in elkaar is gezet.

Angstaanjagend mooi

Over zorgvuldigheid gesproken: Resident Evil Requiem is ongetwijfeld de mooiste game die je op dit moment kunt spelen. Ik heb beelden gezien van andere platformen en zelfs op de Nintendo Switch 2 ziet de game er fenomenaal goed uit. Op de PlayStation 5 Pro geniet je eigenlijk nog eens extra, want Resident Evil Requiem heeft een voorsprong gekregen op de eerder aangekondigde PSSR-update. Deze update rolt grootschalig in de maand maart uit, maar Capcoms nieuwste horroravontuur heeft deze al ingebakken. Het resultaat mag er wezen, want de game ziet er ongekend goed uit. Haarscherpe details, Ray Tracing met 60 fps en geen enkele performance dip, crash of technisch mankement wat deze gruwelijke ervaring heeft verstoord. Resident Evil Requiem is prachtig en eigenlijk ook volledig foutloos. Tegenwoordig een hele zeldzame vertoning en daarom absoluut noemenswaardig.

Verdict

Resident Evil Requiem is survival horror op zijn scherpst. Gruwelijk, genadeloos en visueel absurd indrukwekkend. Elke scène druipt van spanning, elke kogel telt, en achter elke deur schuilt iets wat je liever niet wilt tegenkomen. Maar toch ga je. Altijd weer. Wat deze game echt bijzonder maakt, is de balans: brute actie zonder de horror te verliezen, emotie zonder melodrama, spektakel zonder valkuilen. Het verhaal grijpt je vast en laat pas los wanneer de aftiteling over het scherm rolt. En zelfs dan, nog niet echt. Dit is geen veilige sequel. Dit is een statement. Een absolute mijlpaal voor de serie, en het sterkste werk van Capcom in jaren.