Review | Starfield op de PlayStation 5

Het wachten is voorbij. PlayStation-spelers mogen eindelijk het open, weide, brede en oneindige universum van Bethesda betreden in Starfield. Drie jaar nadat de game oorspronkelijk verscheen op de Xbox Series-consoles en pc. Was dit het wachten waard, of hadden we deze release beter aan ons voorbij kunnen laten flitsen?

Starfield verscheen in 2023 en nadat Microsoft had besloten om een flinke zak met geld bij de voordeur van Bethesda neer te leggen, verscheen deze Open-Space-game niet op de PlayStation. En dat terwijl de game oorspronkelijk ook voor de PlayStation 5 in ontwikkeling was. Dit is even goed om te onthouden, want het kan het een en ander wat we hebben geconstateerd verklaren. Maar goed, Starfield verschijnt dus drie jaar later ook op de PlayStation (al hadden we deze stiekem wel iets eerder verwacht).

De PlayStation 5-release komt gepaard met alle voorgaande updates en uitbreidingen, maar niet met de nieuwste DLC die vanaf de release op elk platform werd uitgegeven. De Terran Arma DLC kost € 9,99, maar zit wel inbegrepen bij de Premium Edition van Starfield. Gelijktijdig met de PlayStation 5-release verscheen ook de Free Lanes-update. Deze is gratis voor alle spelers op elk platform en voegt enkele significante aanpassingen toe die de algehele ervaring iets meer immersive maken als je daar behoefte aan hebt.

Starfield: 3 jaar later

Drie jaar is een behoorlijke periode voor een vertraagde release op een ander platform, maar het is niets vergeleken met de lichtjaren die we afleggen in Starfield. Je kunt dus letterlijk van sterrenstelsel X naar sterrenstelsel Y afreizen en terwijl je onderweg was is Starfield voor de PlayStation 5 uitgekomen en ook nog eens Starfield 2 en misschien zelfs 3. Ook die laatste zou nog steeds op de Creation Engine draaien. Denk ik.

In drie jaar tijd heeft de wereld niet stilgestaan. We zijn zelf enkele crisissen verder, hebben een nieuw kabinet dat net zo dysfunctioneel is als de voorgaande en de prijs van benzine heeft zichzelf verdubbeld. Het positieve? Starfield op de PlayStation 5. Jawel, want begrijp me niet verkeerd. De game is dan wel drie jaar oud en het is verreweg van de beste RPG of zelfs de beste Bethesda-RPG. Het is nog steeds een Bethesda-RPG. Het is comfortfood met genoeg lagen, maar niet te veel lagen, waardoor het te allen tijde lekker weghapt. Ik had dan ook enorm veel zin om Starfield opnieuw te spelen, maar dit keer op de bank met mijn favoriete controller op een grote OLED-tv. Mijn eerste playthrough speelde ik op een laptop met een iets te oude monitor en een wisselvallige framerate tussen de 35 en 45 fps. Allesbehalve ideaal, maar ik moest en zou de nieuwste Bethesda-RPG spelen, kosten wat kost.

Drie jaar later, vele updates verder en zelfs een grote update op de dag van de lancering op de PlayStation 5 gaf me hernieuwde motivatie. En heel veel zin om opnieuw de Crimson Fleet alle hoeken van het universum te laten zien. En dat hebben we wederom met plezier gedaan. Al merkte ik zelf niet heel veel van die drie jaren die ik gemist heb. Starfield heeft gedurende de jaren enorm wat kwaliteitsupdates gehad en die zijn fijn. Enkele merkte ik op, maar de meeste zijn er een beetje stilletjes ingeslopen, waardoor ik de verschillen met drie jaar geleden niet echt opmerkte.

Wat je vooral niet moet verwachten met de PlayStation 5-release of de Free Lanes-updates is een zogenaamde “Starfield 2.0”. Die term is meerdere keren rondgegaan en is een beetje zijn eigen leven gaan leiden. Hier bleek uiteindelijk niets van terecht te komen. Of Bethesda zich heeft bedacht, of het in beginsel al een broodje aap is geweest, blijft onbekend. Wat dit in feite betekent, is dat grotere irritatiepunten van drie jaar geleden nog steeds gelden. Dit zijn onder andere: te veel laadschermen door te veel afgescheiden ruimtes (sluizen, open space, interieuren, je eigen schip, stadsdelen, etc.), maar ook veel kopie-plakwerk in de grote open lege en saaie planeten.

Een van de grootste stoornissen aan Starfield was dat exploration niet echt zinvol was, maar ook niet heel leuk. Van Bethesda-RPGs ben je wellicht gewend dat je overal wel naartoe kunt gaan en er overal wel wat te zien en te vinden is. Ongeacht of je ergens moet zijn voor een quest of niet. In Starfield is dat een stuk minder. Op de locaties waar het verhaal zich afspeelt, is genoeg te doen en te zien, maar als je te veel afwijkt van die specifieke locaties vind je niet veel. Vooral veel leegte en gekopieerde interieurs en kenmerken in de procedureel gegenereerde planeten. Geen Starfield 2.0 dus, maar wel een drie jaar lang ondersteunde en grotendeels gerepareerde game die nu speelbaar is op de PlayStation 5.

Op de PlayStation 5 (Pro)

De PlayStation 5 Pro is eindelijk een gamechanger. De vernieuwde PSSR-upscalingtechnologie werkt fenomenaal en kan zich eindelijk meten met de nieuwste FSR en DLSS. Dat zie je ook terug in Starfield op de PlayStation 5 Pro. De game heeft een aantal opties als je de game wilt spelen: Pro Graphics Mode in 4K met 30 fps, een Pro Performance Mode in 1080P met 60 fps en een Pro Enhanced Mode die alle toeters en bellen erbij haalt voor een gulle middenweg met een variabele target in 4K. Alle modes ondersteunen PSSR, maar ook de verouderde PSSR via een toggle. Beide opties werken in Starfield met hun eigen tekortkomingen. Vermoedelijk zat Bethesda al te diep in ontwikkeling toen PSSR 2.0 uitkwam om de eerdere optimalisaties weg te halen en opnieuw te beginnen voor PSSR 2.0. Ik verwacht eerlijk gezegd dat hier nog wel het een en ander aan wordt bijgeschaafd om gewoon het beste van beide werelden te brengen tot één optie. PSSR 2.0, als het goed is.

Verder op de standaard PlayStation 5 heb je een Performance- en Graphics-mode. De een focust zich op scherpe textures in 4K, de ander op vloeiende gameplay met 60 fps. Wil je dus best of both? Dan moet je op de Pro spelen. Alle PlayStation 5-spelers krijgen in ieder geval enkele DualSense-features, waaronder de lightbar die reageert op gebeurtenissen in de game (leuk als je in het donker speelt), adaptieve triggers waarmee je feedback voelt in het schieten met geweren in de hand en op je schip. De speaker in je controller wordt gebruikt voor intercomgesprekken als je geen headset draagt en het touchpad van de controller werkt met verschillende inputs. Zo wissel je tussen first- en third-person als je links op het touchpad drukt, open je de minimap als je rechts op het touchpad drukt en kun je vier kanten op vegen om verschillende menu’s te openen. Dit is uit mijn herinnering de tweede game die het touchpad slim inzet. De eerste was Killzone: ShadowFall. Een PlayStation 4-launchtitel.

Op het internet hadden meerdere mensen last van veel crashes op de PlayStation 5, maar ik heb hier gelukkig zelf geen last van gehad. Bethesda heeft inmiddels ook al enkele updates uitgerold om deze problemen te verhelpen. Ik kan echter niet beoordelen of deze updates succesvol zijn geweest, omdat ik gelukkig geen problemen heb gehad met crashes in Starfield.

Verdict

Starfield op de PlayStation 5 is niet de Starfield 2.0 waar je misschien op had gehoopt, maar het is wel de beste versie van Starfield die je momenteel op een console kunt spelen. Het benut de extra kracht van de Pro en maakt slim gebruik van de extra DualSense-mogelijkheden. Als dit je eerste kans is om Starfield te spelen en je bent je bewust van wat de game is en ook wat het niet is en je bent daar content mee, is het zeker weten een aanrader. Het is niet de beste Bethesda-RPG, maar het is wel nog steeds een Bethesda-RPG. Verkeerde verwachtingen hadden je drie jaar geleden misschien op het verkeerde spoor gebracht, maar drie jaar verfijning en bijgestelde verwachtingen hebben nu in ieder geval gezorgd voor een erg aangenaam avontuur tussen de sterren.

Hier lees je onze oorspronkelijke Starfield-review.