Review | The Mandalorian and Grogu

The Mandalorian and Grogu is de eerste Star Wars-film in zeven jaar, en daarmee de eerste keer sinds The Rise of Skywalker dat we Din Djarin en zijn kleine groene compagnon op het grote doek mogen zien. Voor mij als Star Wars-fanboy van het eerste uur was dit een dag om met een rode pen in de agenda te zetten. Maar was het een trip naar de bios waard? Daar ben ik na een twee uur durende rit door een galaxy far far away, toch wat gemixt over.

Laat ik beginnen met het positieve, want dat is er gewoon ook. Als langjarige fan van Star Wars en in zekere mate The Mandalorian-serie, voelt deze film aan als thuiskomen. De unieke statuur van Din Djarin, het gebrabbel van Grogu, het duo dat door een galaxy vol losse eindjes navigeert. Het zit allemaal weer op zijn plek. Maar tegelijk, en daar zit voor mij het grootste pijnpunt, voelt het ook precies als dat. Een aflevering. Een vette aflevering, dat zeker, maar een aflevering.

Een Star Wars-film, of toch S4 van The Mandalorian?

Het verhaal pakt op waar seizoen 3 ons heeft achtergelaten. De New Republic probeert de boel bij elkaar te houden na de val van The Empire, en daarvoor schakelen ze onze favoriete bounty hunter en zijn kleine Mandalorian in training in. Sigourney Weaver komt erbij als een hoge pief binnen The New Republic, Jeremy Allen White spreekt de stem van Rotta the Hutt in, en Jon Favreau zit weer in de regiestoel, dit keer samen met Noah Kloor en Dave Filoni op het script (die overigens ook cameo’s in de film heeft). Op papier alle ingrediënten voor een serieuze theatrical comeback van de franchise.

Echter, gedurende de gehele film bleef ik dat ene zinnetje in mijn hoofd horen: dit had ook gewoon seizoen 4 kunnen zijn. De structuur is namelijk exact zoals die van The Mandalorian. Een side quest, een nieuwe planeet, een nieuw beestje, een knullige standoff, door naar het volgende stukje. Tuurlijk, we doen een paar nieuwe locaties aan, ontmoeten wat nieuwe en old-favorite characters, maar uiteindelijk mist het de noodzaak. Waarom moet je dit echt in de bios zien? Waarom had juist dit verhaal een hele theatrical release nodig om alle fans helemaal mental te laten gaan?

Het mist die ene scène waar je na afloop tegen je vrienden naar buiten loopt en zegt: man, dit MOET je gewoon gezien hebben. Denk aan het einde van seizoen 2 van The Mandalorian; daar weet iedereen waar ik het over heb. Dat soort kippenvelmomenten zoek ik hier vergeefs; ik wachtte erop, maar het kwam niet.

Die muziek, what the hell is going on?

Een ding waar ik echt blij verrast door werd, was de soundtrack. Ludwig Goransson is uiteraard weer van de partij, en hij doet wat hij altijd doet. Maar hij voegt er deze keer iets aan toe. Tussen de bekende Mandalorian-thema’s door hoor je opeens sci-fi beats, synth-driven, bijna een ode aan de retro sci-fi films uit de jaren ’80 en ’90. Het is iets wat ik totaal niet had verwacht en wat de film een hele eigen vibe geeft. Bij momenten voelde het bijna alsof ik naar een verloren film uit het Spielberg- en Lucastijdperk zat te kijken, en dat maakte de film dan wel uniek en mooi. Voor mij is het een van de meest verrassende keuzes binnen de hele productie, en ik hoop oprecht dat Goransson die richting in The Mandalorian and Grogu nog verder ontwikkelt, mocht er een vervolg komen.

Rotta the Hutt steelt scenes, maar niet helemaal de show

Een ander hoogtepunt is Rotta the Hutt, en dan met name de uitvoering. Jeremy Allen White geeft een hele andere persoonlijkheid mee dan we ooit van zijn vader Jabba hebben gezien. Waar Jabba die kille, dreigende crime boss was, is Rotta meer een rebellerende jonge Hutt met een eigen mening. Het is een leuke twist die laat zien dat Lucasfilm niet zomaar op nostalgie wil leunen, maar daadwerkelijk iets nieuws probeert toe te voegen. Of het allemaal even goed werkt, dat mag je zelf bepalen. Persoonlijk vond ik het een leuk character met wat cheesy dialogue, maar op zich past dat wel bij de vibe van de film.

Daarnaast poppen er natuurlijk de obligatory characters uit de bredere Mando en Filoni-verse op. Ik ga geen namen noemen, omdat dat spoilers zou zijn, maar fans van de animatieseries krijgen hier en daar leuke knipogen waar je als kenner van zit te smullen. Of die fanservice genoeg is om casual kijkers, die niet alle Disney+ series gevolgd hebben, ook mee te krijgen, dat is een andere vraag.

Grogu draagt de film, en hoe

Iets waar ik echt van genoten heb, is hoeveel screentime Grogu krijgt. In de serie was hij vaak meer een cute sidecharacter van Din; hier krijgt hij zijn eigen sidequest, en die wordt grotendeels gedragen door pure puppeteering. Zonder dialoog, zonder voice-over, alleen die oortjes, die ogen, en dat absurde charisma dat Lucasfilm op de een of andere manier in een sok van rubber heeft weten te stoppen. Het is filmmaking craftsmanship op zijn best en het is fijn om te zien dat Disney en Lucasfilm hier niet voor de makkelijke CGI-optie zijn gegaan. Gedaan op een manier waarbij je de diepe band tussen surrogaatvader en zoon echt voelt en ziet, en dit is dan ook direct het hart van The Mandalorian and Grogu.

En dat brengt me direct bij het volgende sterke punt: visueel zit deze film gewoon ontzettend goed in elkaar. Practical effects waar het kan, kostuums, sets, animatronics. En voor zover ik kon spotten (mijn grootste ergerpunt aan Disney+ series), amper tot niet The Volume gebruikt. Het ziet er bioscoopwaardig uit, en dat is precies wat een Star Wars-film hoort te zijn.

Where is Pedro?

Klein puntje, en eentje waar je niet omheen kunt. Pedro Pascal is in slechts een korte scène zonder helm te zien. Voor de niet-ingewijden onder ons: dat is gewoon hoe deze franchise werkt. Mando vertoont zijn gezicht niet, dat is de mando-code. Maar als je weet dat een van de grootste namen in Hollywood op de affiche staat en je hem in feite alleen door zijn stem moet herkennen, dan blijft er ergens een gevoel knagen dat er meer in had gezeten. Niet dat ik het wil zien; dat zou de magie van de Mando ondermijnen, maar je voelt het wel in de marketing. Pascal is een hoofdrolspeler op papier, in de marketing is hij veelal te zien, maar in de praktijk is hij voornamelijk wederom meer voice-actor geweest dan daadwerkelijk een acteur die zijn acting chops kan tonen. En alhoewel je het verwacht van de film, heeft het toch impact op hoeveel emotie een scène kan overbrengen, waarbij je technisch gezien naar een pop en een helm kijkt.

Verdict

The Mandalorian and Grogu is geen slechte film. Bij lange na niet. Het is een vermakelijke, visueel mooie, vol old-school sci-fi beats, ride door het Mandalorian-universum, die elke fan van de serie zal kunnen waarderen. Maar het is ook geen film die ik per se noodzakelijk vind. Het had een seizoen 4 kunnen zijn, het had drie afleveringen voor Disney+ kunnen zijn, en eerlijk gezegd had het misschien beter daar gefunctioneerd. Voor de eerste theatrale Star Wars in zeven jaar voelt het toch te klein. Geen Empire Strikes Back wow-momenten, geen einde dat je sprakeloos achterlaat. Maar wel weer een prettig avondje uit met onze favoriete bounty hunter en zijn kleine groene sidekick die de harten van zowel die-hard als casual Star Wars fans heeft gewonnen.