Review | Echoes of Aincrad

Misschien wel de eerste anime voor vele mensen is Sword Art Online, waar Kirito en anderen vast komen te zitten in de virtuele wereld van Aincrad en het spel opeens hoge stakes heeft. Met Echoes of Aincrad komt deze wereld van Sword Art Online in RPG-vorm! Maar kan de game goed op zichzelf staan of kan zelfs het draagvlak van deze populaire franchise er niet voor zorgen dat het spel ineenstort?

Toen Echoes of Aincrad werd aangekondigd, wekte dit als animespeler gelijk mijn interesse. Tegenwoordig zitten we in het gaminglandschap zo ver dat een game met de Sword Art Online-lore ontzettend goed kan werken. De vraag is of Echoes of Aincrad hiertussen hoort en dat gaan we bekijken in deze review.

Echoes of Aincrad

In Echoes of Aincrad speel je met een zelfgemaakte speler. Dit doe je niet gelijk aan het begin, want de game begint in de zogeheten betaperiode van de Sword Art Online-verhaallijn. Na een aantal quests is de betaperiode voorbij en heb je nieuwe vriendschappen gemaakt. Wanneer je dan vervolgens opnieuw het spel induikt, kun je daadwerkelijk het karakter maken waarmee je de komende 30 uur gaat spelen.

Het jammere aan dit karakter is wel dat het een silent protagonist betreft. Heel veel verder dan uit twee opties kiezen in de dialoog kom je dus niet en dat maakt het verhaal toch gelijk een stuk kleiner. Een gemiste kans! Al moet ik zeggen dat je gemiste kansen nog wel wat meer gaat lezen in deze review.

Gameplay

De gameplay van het verhaal is in de basis wat je mag verwachten van een Sword Art Online-game. Alle middelen zijn er om wapens te maken en te upgraden of om betere armor aan te trekken. Dit is allemaal wel ontzettend surface level, wat voor de ene speler fijn is, maar voor de andere die wat meer RPG’s heeft gespeeld misschien toch als een teleurstelling overkomt.

Wanneer je dan de juiste middelen op het karakter hebt gezet, ga je naar het portaal van de stad waarin je je bevindt en kies je ervoor om een hoofdmissie of een submissie te doen. Deze missies bestaan eigenlijk alleen maar uit van A naar B lopen of het clearen van een dungeon. Het van A naar B lopen is gelijk het grootste irritatiepunt in Echoes of Aincrad. En ik wil zelfs zo ver gaan dat het voor mij het grootste irritatiepunt is in de afgelopen jaren gamen.

Constant ben je namelijk in de map bezig om naar checkpoint-punten te lopen om een nieuw stuk van de map te laten verschijnen. Alleen de mapopzet is dusdanig dat je zeker de weg kwijt gaat raken in deze game. Ik denk dat het meeste van mijn tijd in het vinden van deze dingen zat en hoe verder je in de game komt, hoe hoger de irritatie raakt wanneer je weer eens superdichtbij een punt bent, maar net niet. Je kunt namelijk niet klimmen en als je valt van iets wat hoger is dan een stoeptegel ga je ook dood.

Erg raar is ook dat wanneer je een missie kiest in het portaal, je bij een checkpoint wordt gezet en je in een vrij grote map komt. Maar binnen deze grote map is dan een sectie voor de missie gereserveerd. Wijk je van dit pad af, dan zet de game je terug met een bericht dat je deze kant niet op kunt! Het gevoel van vrijheid is dus ver te zoeken.

Ontzettend veel hetzelfde

Een terugkerend probleem in Echoes of Aincrad is dat je in de toch wel korte tijd die je met de game doorbrengt ontzettend veel hetzelfde doet. De vijandvariatie is niet superhoog en ze zijn ook vrij makkelijk door te komen, en online heeft de game zelfs de titel ‘walking simulator’ meegekregen. Ontzettend jammer, want wat ik in het begin van de review zei: er zit zo ontzettend veel potentie in een game gebaseerd op Sword Art Online.

Wanneer je in de dungeons bent, kom je ook weer in een map die voor het grootste gedeelte nog geheim is totdat je in dat bepaalde gebied bent. Een goeie regel in deze dungeons is dat je altijd omhoog moet. Wanneer je dan een paar dungeons hebt gedaan en erachter komt dat het eigenlijk helemaal niet zoveel zin heeft alle items te verzamelen, ga je inderdaad maar gewoon van beneden naar boven.

Verhaallijn

Dus niet echt een goeie ervaring met de gameplay in deze game, maar de verhaallijn kan toch onmogelijk dezelfde beleving geven? Het is namelijk gebaseerd op het alom bekende Sword Art Online; het verhaal staat in zoverre al! En hoewel ik iets positiever over het verhaal ben dan over de gameplay, is ook hier weer ontzettend veel verloren potentie.

De silent protagonist draagt hier wel aan bij, die elke vorm van emotie uit de lucht zuigt wanneer je weer eens de vraag krijgt om te knikken met je bolletje of te schudden.

Er zijn een paar sidemissies in Echoes of Aincrad waarin je karakters kunt tegenkomen die ook in de anime zitten. Kirito en Asuna bijvoorbeeld. Het blijft nostalgisch om deze na al die jaren weer te zien en je kunt zelfs, wanneer je hun missies helemaal hebt doorgespeeld, een karakter in de party opzet doen.

Net niet

Het probleem dat Echoes of AIncrad heeft, is dat het een frustrerende game-ervaring is. En niet eens omdat het een slecht spel is, maar het is het steeds net niet. De combat is het net niet, de enemies zijn het net niet, de RPG-elementen zijn het net niet en het verhaal is het net niet. Tel daarbij op een paar ontzettend vervelende momenten, zoals het zoeken naar checkpoints, en dat somt ongeveer wel Echoes of Aincrad op. Een game met ontzettend veel potentie die het eigenlijk nooit waarmaakt.

Toch wil ik positief afsluiten. Waar Echoes of Aincrad zeker niet de experience is die ik zocht, denk ik dat er in de basis potentie is om door te gaan. Goed luisteren naar de feedback in reviews en de community. Aan liefde voor de franchise ontbreekt het namelijk niet!  Dan zou het zomaar kunnen dat een volgend deel of DLC al een stuk beter ontvangen wordt. Misschien zelfs een paar patches?