Review | DOOM: The Dark Ages Revelations

De Doom Slayer is terug. En hoe! DOOM: The Dark Ages krijgt met Revelations zijn eerste grote uitbreiding en id Software laat meteen zien dat ze nog lang niet klaar zijn met deze versie van de Slayer. Meer rip and tear, een nieuw wapen, nieuwe gameplaymechanieken en een verhaal dat nieuwsgierig maakt naar wat er hierna nog komt.

In 2025 verscheen DOOM: The Dark Ages, een prequel die zich afspeelt vóór DOOM (2016) en DOOM Eternal. Die game wisten we destijds zelfs met een dikke 10 te belonen. Revelations bouwt daarop voort en doet precies wat een goede uitbreiding hoort te doen: meer geven van wat al goed was, zonder stil te blijven staan.

Waar waren we gebleven?

Revelations pakt het verhaal precies op waar DOOM: The Dark Ages eindigde. Nog steeds voor de poorten van de Hel ontmoet de Slayer, samen met Commander Thira, de Hell Priest Belias. Die blijkt nét een maatje te groot en stuurt onze Slayer zonder al te veel moeite richting Purgatory. Daar ontmoet hij de Wretch, die hem opnieuw opbouwt en laat zien hoe hij uit deze persoonlijke hel kan ontsnappen. Dat is een beetje de vogelvluchtversie van het verhaal.

Maar er gebeurt meer. Via korte flashbacks krijgen we namelijk momenten te zien uit het leven van de Slayer, nog vóór hij demonen uit de lucht schoot, de wereld meerdere keren redde en uitgroeide tot de levende legende die hij nu is. Deze speelbare herinneringen zijn duidelijk geïnspireerd op de klassieke DOOM-games, alleen gelukkig niet meer in acht pixels. Ze geven de Slayer verrassend veel karakter en maken een bijna bovenmenselijk personage toch weer nét wat menselijker.

Het verhaal van Revelations voelt daarnaast net wat duisterder dan dat van The Dark Ages. Terwijl jij je een weg baant door Purgatory, laten de cutscenes zien hoe de invloed van de Makyrs langzaam steeds groter wordt. Zonder al te veel weg te geven: de DLC legt duidelijk de fundering voor wat er in de volgende DOOM-game lijkt te gaan gebeuren. Story wise? Nul notes. Het verhaal probeert niet groter te zijn dan het is, maar doet precies genoeg om alles bij elkaar te houden en je nieuwsgierig te maken naar meer.

Das pech, schild weg

Iets waar we in The Dark Ages razendsnel aan gewend raakten, is natuurlijk de Shield Saw. Slecht nieuws: die ben je in Revelations verrassend snel kwijt. Nadat Belias het schild letterlijk aan diggelen slaat, krijg je de Chain Spear in handen. De enige écht nieuwe toevoeging aan je arsenaal, maar wat voor één. Gelukkig is het afscheid niet voorgoed, want later in de DLC krijg je een vereenvoudigde versie van de Shield Saw weer terug. Daardoor kun je uiteindelijk zelfs wisselen tussen beide wapens, wat verrassend goed werkt.

De Chain Spear voelt een beetje als de Meathook uit DOOM Eternal. Je slingert jezelf razendsnel naar vijanden toe, schiet ze van dichtbij aan gort en vliegt alweer door naar de volgende. Het duurt misschien een paar arena’s voordat het klikt, maar zodra dat gebeurt wil je eigenlijk niet meer zonder.

Gameplay

Dankzij de Chain Spear verandert de hele gameplayloop. Waar je in The Dark Ages prima wegkwam met vooral de Super Shotgun, beloont Revelations je veel meer als je blijft wisselen tussen wapens.

Dat doet denken aan DOOM Eternal, waar weapon swapping en weakpoints een veel grotere rol speelden. Die weakpoints waren in The Dark Ages al aanwezig, maar komen hier veel beter tot hun recht. Dankzij de mobiliteit van de Spear bereik je ze sneller, kom je makkelijker uit gevaar en blijf je constant in beweging. En verrassend genoeg voelt dat ontzettend natuurlijk. Na een paar gevechten wil je eigenlijk niet meer terug.

Alsof dat nog niet genoeg is, voegt Revelations ook een endgame toe nadat je de hoofdmissies hebt uitgespeeld. Hierin krijg je zwaardere gevechten voorgeschoteld, grotere uitdagingen en extra beloningen om te verzamelen. Het is absoluut geen verplicht onderdeel om alles uit de DLC te halen, maar voor spelers die na de credits nog even willen blijven rippen en tearen is het een hele fijne toevoeging.

Geld moet rollen

Ook het upgradesysteem krijgt een kleine makeover. Waar je in The Dark Ages goud, edelstenen en Demonic Essence verzamelde, introduceert Revelations Platinum en Leader Essence Shards.

Bij de Hollow Shrines bepaal je vervolgens helemaal zelf waar je die aan uitgeeft. Wil je een tank zijn met een gigantische healthbar? Kan. Liever een wandelende munitiefabriek? Ook prima. Het geeft je veel meer vrijheid om de Slayer op jouw manier te bouwen.

Daarnaast introduceert de DLC ook Relics, nieuwe collectibles die je kunt inleveren voor extra Platinum. Niet noodzakelijk, maar wel een leuke reden om iedere hoek van Purgatory uit te kammen.

Worldbuilding 101

We noemden hem eerder al even: Cthulhu. Niet letterlijk natuurlijk, maar de invloed van H.P. Lovecrafts horrorverhalen druipt van Revelations af. Organische muren, levende architectuur en gigantische wezens die nauwelijks te bevatten zijn geven Purgatory een ongemakkelijk sfeertje dat perfect past bij DOOM.

Sterker nog, waar sommige gebieden in The Dark Ages soms wat leeg aanvoelden, is dat hier totaal niet het geval. Overal gebeurt wel iets. Er is altijd een detail om naar te kijken, een bouwwerk dat je aandacht trekt of een monster dat ergens in de verte rondkruipt. De wereld voelt daardoor levender dan ooit.

Verdict

DOOM: The Dark Ages Revelations voelt niet als een simpele DLC, maar als een volwaardig nieuw hoofdstuk binnen het groeiende DOOM-universum. De Chain Spear geeft de gameplay precies genoeg nieuwe energie, het verhaal maakt nieuwsgierig naar wat er nog gaat komen en de wereld van Purgatory behoort misschien wel tot de mooiste die id Software tot nu toe heeft gemaakt.

Natuurlijk draait DOOM uiteindelijk nog steeds om één ding: demonen zo hard mogelijk terug de hel in sturen. Maar Revelations laat zien dat er ook genoeg ruimte is voor sterke worldbuilding, een verrassend persoonlijk verhaal en gameplay die blijft vernieuwen. En als dat de richting is waarin id Software verder wil bouwen, dan mag de volgende DOOM wat ons betreft morgen al aangekondigd worden.

Heb jij DOOM: The Dark Ages Revelations al gespeeld? Ben jij fan van de Chain Spear? Of juist totaal niet? Laat het ons weten in de comments!