Review | Silver Pines

In een klein Amerikaans dorpje spelen zich onheilspellende dingen af. Privé-inspecteur Red Walker is aan zet om een vermist persoon op te sporen. Wat volgt is een traditioneel horrorverhaal met een survivaltwist. Een game in de geest van Silent Hill en Resident Evil, maar dan volledig in 2D.

Silver Pines is een traditioneel fictief, ouderwets Amerikaans dorpje aan een meer. Bij het lezen van deze tekst krijg je waarschijnlijk direct een goed beeld van de setting. Mistig, donker, oud en een beetje nalatig, mysterieuze figuren en groeperingen waar je nog nooit van hebt gehoord en waarschijnlijk een politiebureau met stapels papierwerk waar nooit iemand aan toekomt. Het grote lake house fungeert als een hotel, maar je vraagt je af hoe een plek zo verlaten ooit genoeg klanten kan trekken om het overeind te houden. Toch geeft deze plek een bepaalde knusse sfeer, ondanks het onheilspellende dat er vanaf druipt.

Inspector zonder plek voor gadgets

We beginnen ons avontuur als Red Walker, een privé-inspecteur, wat in Nederlandse begrippen bijna onmogelijk is om te begrijpen. We zijn op zoek naar Eddie Elvet, een muzikant die spoorloos verdwenen is. Als we aankomen in Silver Pines, blijkt bijna het hele dorp al geëvacueerd te zijn. Er komt namelijk een zware storm aan en de allerlaatste veerboot staat op het punt om het meer over te steken om de inwoners tijdelijk naar een rustige plek te brengen. Die veerboot pakken we niet.

Met minder mensen dan verwacht in Silver Pines zou je verwachten dat de zoektocht naar Edie Velvet een stuk makkelijker zou gaan. Minder mensen is meer kans dat de persoon die we vinden Eddie Velvet is. Aan de andere kant kun je je afvragen waarom we zoeken naar een vermist persoon in een dorpje dat voor 99% geëvacueerd is. Zit Eddie er niet gewoon warmpjes bij op die veerboot?

Silver Pines bewandelen is niet zo makkelijk als het lijkt. Heel het dorp is op de een of andere manier wel afgezet, afgesloten of in eerste instantie wel onbereikbaar door wat voor reden dan ook. Hier komt het metroidvania-genre om de hoek kijken. Beetje bij beetje moeten we Silver Pines ontgrendelen door slim in elkaar gezette puzzels op te lossen in de omgeving en door voorwerpen te vinden die ons verder brengen. Je weet wel, sleutels en dergelijke.

Als je Resident Evil al eens hebt gespeeld, ben je vast bekend met het inventarissysteem dat is opgedeeld in vakken, waarbij elk object dat je opraapt een of meerdere vakken in verschillende vormen en maten in beslag neemt. Dat werkt in Silver Pines precies op die manier, maar je gaat dus heel veel voorwerpen vinden die je nodig hebt om verder te komen, waardoor je minder plek overhoudt voor kogels en spullen om jezelf mee te genezen. De volledige game ben je dan ook al die spullen aan het jongleren en ben je aan het afwegen of je gaat voor iets meer geneesmiddelen of iets meer kogels.

Om het Resident Evil-thema iets door te trekken, zit er ook een soort typemachine en ink ribbon-systeem in deze game. In Silver Pines sla je de game op bij een telefooncel, en om een telefooncel te gebruiken heb je muntjes nodig. Ik moet eerlijk bekennen dat ik echt paranoïde word van deze systemen, maar ik heb hem toch aan laten staan vanwege dat constante gevoel van gevaar en ernst in leven te houden. Uiteindelijk viel het best mee in deze game.

Pieken en dalen

Een horroravontuur maken is misschien wel het lastigste om te doen. Hoe zorg je ervoor dat je je publiek voortdurend de stuipen op het lijf jaagt zonder voortdurend te leunen op clichés? Silver Pines doet dit best wel goed met het constante gevoel dat je niet alleen bent in dit verlaten dorp en door je resources duidelijk te beperken. De echte griezelige wezens die je tegenkomt zijn na de eerste paar ontmoetingen al niet meer zo griezelig, maar qua sfeer slaat Wych Elm de spijker op zijn kop. Alles past en werkt goed samen met elkaar, alsof het een 2D-versie is van Alan Wake.

Het verhaal waar je doorheen speelt, kun je opdelen in een aantal segmenten en wat mij betreft is de opening in een horrorgame meestal het sterkst en spannend. Je bent nog niet bekend met de omgeving en de horror en je weet nooit zeker hoe vaak ze je voor de gek houden tot het echt losbarst met griezelen. Silver Pines doet dit eigenlijk precies zo en na een sterke opening, gevolgd door een zeer sterk middensegment waarin alle elementen samenkomen die de spanning opvoeren, zwakt het uiteindelijk een beetje af tegen het einde. Het heeft dus geen krankzinnige finale als een Resident Evil, maar eerlijk gezegd hoeft dat ook helemaal niet. Zoals het is, is het helemaal prima en werkt dit voor Silver Pines ook het beste.

Overtuigend sfeervol

Silver Pines is een volledige 2D-game, maar daardoor is het niet minder creepy of onderdompelend dan bijvoorbeeld een moderne Resident Evil of Alan Wake 2. Silver Pines druipt diezelfde sfeer en doet dit ontzettend goed in een 2D-omgeving die net zo rijkelijk gevuld is als een moderne 3D-horror. Het barst van de details, creepy soundeffects en personages die als echt kunnen passeren. De game wordt dan ook ondersteund door voice acting van hoog niveau, waardoor je je nog beter kunt plaatsen in de 2D-wereld, alsof je er zelf bent geweest en er een 3D-schets van kunt maken in je gedachte.

Verdict

Silver Pines is een sterk horroravontuur in 2D. Fans van alles horror en een beetje metroidvania voelen zich direct thuis in dit avontuur dat je voor tien uurtjes nauwelijks ademruimte geeft. Zeker voor de schappelijke prijs is dit een avontuur dat je eigenlijk niet kunt overslaan als je interesse ook maar een beetje is aangewakkerd. Ga er dus vooral zelf mee aan de slag om het mysterie rondom de verdwijning van Eddie Velvet te onderzoeken, want wij kunnen hem met gemak aanbevelen.