Review | Styx: Blades of Greed

Styx is terug. De groene stelende goblin baant zijn weg naar zijn derde eigen game en doet dit in een stijltje dat je misschien goed kunt vergelijken met games als Thief en Dishonored. Het enige nadeel voor Styx is dat het in de schaduw van deze iconische titels blijft.

Na Styx: Master of Shadows en Styx: Shards of Darkness is het aan Styx om de trilogie te voltooien met Blades of Greed. Opnieuw duiken we met de kleine groene goblin in verschillende open gebieden waar we allerlei taken moeten uitvoeren, terwijl we proberen om dat ongezien te klaren. Dit doen we met trucjes die we lenen van onder andere Thief en Dishonored, maar we doen het wel op een manier zoals een goblin dat zou doen.

Blades of Greed

Het begint allemaal met één helder doel: Quartz. In Styx: Blades of Greed jaagt Styx op dit mysterieuze, blauwe goedje dat tegelijk krachtig, gevaarlijk en grotendeels onbegrepen is. We moeten er zoveel mogelijk van verzamelen, terwijl we de geheimen achter deze stof stukje bij beetje ontrafelen. Dat doen we niet alleen. Vanuit een zeppelin doorkruisen we de wereld met een steeds groter wordende crew. Nieuwe bemanningsleden sluiten zich aan tijdens het avontuur, maar voegen inhoudelijk weinig toe: ze leveren wat extra informatie en hier en daar een upgrade die het verkennen iets soepeler maakt.

De zeppelin fungeert als onze hub en brengt ons naar uiteenlopende, sterk verticaal ontworpen locaties waar hoogte het sleutelwoord is. Elke omgeving heeft een eigen smoel: van een gigantische muur vol gebouwen, poorten en werkplaatsen tot vervallen ruïnes en magische bossen met torenhoge bomen en lichtgevende paddenstoelen. Overal ligt Quartz verstopt. Soms ligt het voor het oprapen, maar meestal moet je er echt voor werken: poorten openen, hendels bedienen, wachters afleiden of uitschakelen om überhaupt in de buurt te komen.

En werken zul je. Styx: Blades of Greed is namelijk niet altijd even vergevingsgezind. Je bent constant aan het klimmen, klauteren en springen, maar technisch voelt dat niet altijd even strak. Regelmatig mis je een richel, spring je net de verkeerde kant op of is het simpelweg onduidelijk of je je ergens aan vast kunt grijpen. Met frustrerende valpartijen en bijbehorende consequenties als resultaat.

Leuk als het werkt

Zoals ik al zei: Styx leunt in deze game duidelijk op het fundament van Dishonored en Thief, en dat is precies waarom ik hem wilde spelen. Ik ben groot fan van Dishonored en ook Thief had, ondanks zijn gebreken, sterke ideeën. In 2026, met al die voorbeelden in het achterhoofd, zou je verwachten dat Styx, de Master of Shadows, laat zien hoe het anno nu echt moet. Toch? Helaas niet. Styx blijft hardnekkig in de schaduw van zijn inspiratiebronnen hangen, vooral omdat vrijwel elk sterk gameplay-element op de een of andere manier wordt ingeperkt.

Op papier heeft Styx namelijk fantastische tools. Hij kan zichzelf onzichtbaar maken, een kloon creëren die het vuile werk opknapt en zelfs tijdelijk vijanden overnemen via mind control. Geweldige mechanics, ware het niet dat ze allemaal leunen op een speciale resource die razendsnel leegloopt. Bijvullen kan alleen met een potion die je moet vinden of craften. En om die te craften heb je weer grondstoffen nodig die ook schaars zijn. Diezelfde resources gebruik je bovendien voor verdovingspijlen, gifmijnen, health potions en zuur om lichamen op te lossen. Het resultaat? Je speelt niet vrij en creatief met je arsenaal, maar zuinig en terughoudend. Je gebruikt je coole abilities incidenteel, niet structureel.

Dat zou nog te overzien zijn als de game je genoeg ademruimte gaf. Maar de wereld puilt uit van de vijanden. Ze staan overal, in grote aantallen, waardoor sluipen minder een tactische puzzel is en meer een uitputtingsslag. Objectives afronden voelt daardoor vaak vermoeiend in plaats van spannend. Alsof dat nog niet genoeg is, is de variatie in vijanden teleurstellend beperkt. Na het eerste uur voelt vrijwel iedere encounter hetzelfde, maar vooral frustrerend.

En dat is zonde. Styx biedt namelijk een interessant speelveld waarin schaduw écht een rol speelt. Je kunt kaarsen doven om duisternis te creëren en jezelf te verbergen. De levels zijn relatief groot en zitten slim in elkaar, met optionele routes, verborgen doorgangen, kruipruimtes en alternatieve sluippaden. In een wereld met minder vijanden en slimmere AI had dit een dynamische, creatieve stealthsandbox kunnen zijn.

Wisselvallige presentatie

Op momenten is Styx: Blades of Greed een best mooie game. Die momenten liggen alleen iets te ver uit elkaar om er echt van te kunnen genieten. De omgevingen ogen verzorgd en zitten vaak vol detail. Architectuur, hoogteverschillen en aankleding geven de wereld karakter. Helaas slaat al snel de herhaling toe, waardoor locaties hun unieke uitstraling verliezen en steeds meer als variaties op hetzelfde gaan voelen. Tot daar aan toe zou ik er nog vrede mee kunnen hebben, maar je gaat het contrast pas echt goed zien als de personages in beeld verschijnen. Waar de omgevingen dus visueel prima overeind blijven, ogen de modellen van de personages levenloos en gedateerd. Ze missen detail, expressie en overtuiging, wat zorgt voor een vreemde kloof tussen fraai ontworpen omgevingen en ondermaatse character models. Het totaalplaatje voelt daardoor inconsistent, alsof twee verschillende generaties games door elkaar heen lopen.

Ook technisch laat de game steken vallen, vooral in de cutscenes. Bewegende objecten, zoals de zeppelin, laten soms letterlijk een visuele kopie achter op de plek waar ze vandaan komen. Een slordige glitch die zich meermaals herhaalt. Tel daar stijve, houterige animaties bij op en het wordt lastig om de personages als geloofwaardige figuren te zien. Wat dramatisch of meeslepend zou moeten zijn, voelt daardoor eerder ongemakkelijk en onaf.

Verdict

Styx: Blades of Greed is soms leuk. Maar echt pas soms en eigenlijk pas na de eerste vijf uur, wanneer je eindelijk tools krijgt zoals de grijphaak, die je eigenlijk vanaf de eerste minuut had moeten hebben. Dat zegt alles. De game zit vol goede ideeën, maar ze komen zelden goed uit de verf. Mechanieken botsen met leveldesign, vrijheid wordt ingeperkt door schaarste en ambitie wordt onderuitgehaald door technische mankementen. Wat overblijft, is een titel die constant met zichzelf in gevecht is.

Er zit ergens in die schaduwen een écht sterke Styx-game verstopt. Je ziet ‘m af en toe. Heel even doorschemeren.