Terug naar 2011 | De meest memorabele bossfights uit Dark Souls

intheGame bestaat 15 jaar, woo hoo! Om dit te vieren blikken wij terug naar games uit 2011. Eerder keken we naar Uncharted. Deze maand staat Dark Souls in de spotlight. We hebben de game nog eens voor je bekeken in de vorm van een review én al een klein onderzoek gedaan naar de beste Soulslikes die door de jaren uit zijn gekomen. Dit keer is het tijd om te kijken naar wat Dark Souls zo fantastisch bruut maakt: de bossfights!

Dark Souls is een ontzettend uitdagende game, dat is geen geheim meer ondertussen. Wat een groot aspect van deze moeilijkheid is, is niet alleen world design. Dat zit hem namelijk ook in de memorabele bossfights. Vandaag staan we dan ook even stil bij de vijf vetste bossfights uit de game. We nemen hier ook de DLC uit 2012 in mee, gezien hier wel een hele speciale fight uit kwam.

Ornstein & Smough

Wat wellicht wel de meest unieke en memorabele fight uit Dark Souls is, is de duo fight tegen ornstein & Smough. Een gevecht dat zoveel games na deze heeft geïnspireerd in hoe duo bossfights zouden moeten zijn. Zelfs een game als Guild Wars 2 heeft inspiratie getrokken uit dit gevecht.

Ornstein & Smough zijn de perfecte skill check en escalatie van alles dat je tot dat moment hebt geleerd over de game, jouw character, de wapens en timing binnen combat. Het zijn twee entiteiten met hele verschillende snelheden en movesets. In deze fight zijn positionering en alertheid cruciaal en de tweede phase wordt volledig bepaald door wie jij als eerste verslaat. Dit was voor mij dé fight die de liefde voor Dark Souls naar het hoogste niveau tilde. Een moeilijk, maar eerlijk gevecht dat, wanneer je deze behaalt, je achterlaat met een voldaan gevoel.

“Dragon Slayer Ornstein and Executioner Smough stand as the last guardians of Anor Londo, sworn to protect the fading legacy of the gods.”

Gwyn, Lord of Cinder

De eindbaas moet natuurlijk memorabel zijn en Gwyn is dat zeer zeker. Het is verre van het meest lastige gevecht, maar staat juist bekend om een anti-climax die wel werkt. Zijn aggressieve moveset maakt hem niet eens direct memorabel. De melancholische pianomuziek in combinatie met een epische setting, dat maakt het dan wel weer hoogst memorabel. Gwyn is namelijk een schaduw van wie hij ooit was en alles dat jij in de game hebt voldaan staat in het teken van dit moment. Dát is hetgeen dat Gwyn op deze lijst zet.

“Gwyn, Lord of Sunlight, sacrificed himself to link the First Flame, becoming a withered god in a dying age.”

Great Grey Wolf Sif

Wat misschien wel de meest emotionele fight in de game is, is Sif. Heb jij de DLC gespeeld? Dan snap je waarom dit zo is. Het is een gevecht dat je niet aan wilt gaan. Niet omdat het zo moeilijk is, maar omdat je Sif eigenlijk helemaal niet wilt omleggen. Wat het nog erger maakt, is dat Sif door het gevecht heen steeds meer begint te wankelen en piepen van de pijn. Technisch dus totaal geen moeilijk gevecht, maar wat het gevecht moeilijk maakt is jouw eigen gevoel richting Sif. Het liefst zou je hem adopteren…

“Sif, loyal companion of Artorias, guards her fallen master’s grave, blade in maw, bound by sorrow and duty.”

Artorias the Abysswalker

Een gevecht dat mij, zelfs in Elden Ring Nightreign nog achtervolgt is Knight Artorias. Alhoewel een DLC boss in Dark Souls, deze fight vergeet je nooit meer. Het perfect 1-op-1 duel voor iedereen die een uitdaging zoekt. Deze boss is de perfecte combinatie tussen lore én mechanics. De overwinning, die is bitterzoet!

“Artorias, one of Gwyn’s Four Knights, ventured into the Abyss and was consumed by the very darkness he sought to destroy.”

Manus, Father of the Abyss

Een gevecht dat bestaat uit pure chaos, een ware storm met hoge damage output, agressieve combo’s die ook nog eens vrij onvoorspelbaar zijn en magische aanvallen die timing én coördinatie vereisen. Manus is zeer zeker geen grapje, die trapje je kleine pikkie er zo af. Manus is wat dat betreft conceptueel ook echt een toffe fight, met name door de brute arena waarin je dit gevecht zal voeren.

“Manus, the primeval man, awakened in madness—his shattered humanity giving birth to the Abyss.”

Mijn favoriete gevecht blijf dan toch wel die van Sif. De emotionele lading van dit gevecht zorgde ervoor dat ik constant riep ”ik wil dit niet doeeehooeeen…”. Wat was jouw favoriete bossfight uit Dark Souls 1? Laat het ons weten in de reacties hier beneden!