Review | Twisted Tower

Het idee van Bioshock voor de prijs van een Big Mac-menu in een indiegame die je een uurtje of vier zoet houdt. Klinkt dat als een heerlijke vrijdagavond? Dan moet je even Twisted Tower checken op Steam. Een kort, maar krachtig en smaakvol avontuur, gemaakt met een klein budget, te koop voor een nog kleiner budget. 

Twisted Tower verscheen afgelopen maand exclusief op Steam voor € 14,99. De game greep al snel mijn aandacht, aangezien het me heel erg deed denken aan games als Bioshock. Het ziet er een beetje ouderwets uit, heeft iets griezeligs en speels tegelijkertijd.

Twisted Tower

Deze first-person shooter neemt de speler mee als Victor naar het Twisted Tower Resort. Dit is een verlaten pretpark met hotel en daar komen alle griezels bij kijken die je je nu al voor kunt stellen. Het is bij lange na geen griezelspel; je kunt deze het beste vergelijken met Bioshock, maar dan misschien iets minder eng en iets meer “humor”. Victor is op zoek naar zijn geliefde die is ontvoerd en is meegenomen naar de Twisted Tower. Gedurende vier uur baan je je een weg door dit resort langs en door verschillende attracties, thema’s en obstakels, terwijl je killerclowns en andere griezels uit de weg ruimt.

Twisted Tower is bijna een parodie op de horrorshooters. Het is in geen enkel geval echt eng, al geeft de game je de eerste paar minuten wel die indruk. Al snel kom je erachter dat het gewoon een first-person shooter is met een paar freaky personages.

Een knipoog naar Bioshock

Gedurende de hele game blijft één vergelijking in mijn achterhoofd rondspoken: Bioshock. Niet omdat Twisted Tower daar rechtstreeks op leunt, maar juist omdat de overeenkomsten soms onmogelijk te negeren zijn. Waar Bioshock je via een mysterieuze vuurtoren en een lift naar Rapture brengt, is het hier een gigantische toren die de toegang vormt tot een compleet pretpark. Beide games ademen die typische jaren 50-sfeer, maken gebruik van vergelijkbare soundeffects en draaien in de basis om eenvoudige first-person shooter-gameplay, aangevuld met een bovennatuurlijk tintje. De parallellen zijn er dus absoluut. Toch doet Twisted Tower iets belangrijks goed: het blijft stevig genoeg op eigen benen staan.

Je hoeft Bioshock dan ook absoluut niet gespeeld te hebben om van Twisted Tower te kunnen genieten. De game leunt niet op het verhaal, de personages, de wereld, de gameplaysystemen of de opbouw van Bioshock. Het gebruikt vooral dezelfde inspiratiebronnen en sfeer, maar vertelt vervolgens gewoon zijn eigen verhaal. Daardoor voelt het niet als een goedkope kopie, maar eerder als een liefdesbrief aan een tijdperk en een genre.

En misschien is dat ook precies de kracht van Twisted Tower. Tijdens het spelen kreeg ik regelmatig het gevoel dat ontwikkelaar Thomas Brush nooit de ambitie heeft gehad om hier dé volgende grote shooter van te maken. Het is kort, vermakelijk en absoluut niet wereldschokkend. Maar juist daardoor werkt het.

Twisted Tower probeert je niet te imponeren met vernieuwende gameplay, een nagelbijtend verhaal of next-gen graphics. Het wil je simpelweg een leuke tijd bezorgen. Een kleine, eigenzinnige shooter die duidelijk is gemaakt omdat de ontwikkelaar er plezier in had en dit gewoon een game was die hij graag wilde maken. En dat voel je. Van begin tot eind. Twisted Tower is geen game die gemaakt lijkt te zijn omdat het moest, maar omdat iemand er simpelweg heel veel zin in had. En soms is dat precies genoeg om een ander te overtuigen.

Dit maakt Twisted Tower dan op zijn eigen manier weer baanbrekend. Je hebt geen grote uitgever, groot budget, orkest of innoverende gameplay nodig om indruk te maken.

Simpel, maar het werkt

Twisted Tower neemt je terug naar een tijdperk waar mijn hart nog deels ligt. Een tijdperk waarin games leuk en simpel waren. Twisted Tower is daar een uitstekend voorbeeld van. Deze game ziet er prima uit, maar wint absoluut geen prijzen tijdens de Game Awards voor mooiste visuals. Ook technisch steekt het vrij simpel en ouderwets in elkaar. De game bestaat uit gangen en kamers met daartussenin laadschermen. Totaal niet storend, omdat de game je ook niet het idee verkoopt van een grote, naadloze wereld.

Gedurende de game krijg je verschillende soorten wapens om vijanden mee om te leggen. Het begint met een simpele hamer en een revolver, maar het duurt niet lang voordat je een shotgun, tommygun, catapult-sniper en kauwgombalmachinegeweer hebt. Ook hier neemt de game zich niet al te serieus en zegt de ontwikkelaar hardop: Veel plezier, dit leek me wel grappig om in de game te zetten.

Draait soepel

De simpele, niet zo serieuze en laagdrempelige opzet van de game brengt ook zijn voordelen mee op het gebied van performance. Ik heb deze game namelijk op een redelijk krachtige pc gespeeld in 1440 FPS met alle grafische instellingen op Ultra op een Super Ultrawide-monitor, maar ik heb net zoveel plezier gehad met het spelen van de game op een Steam Deck, waar de game is geoptimaliseerd om te draaien in 40 FPS met de Steam Deck-preset.

Verdict

Twisted Tower is een liefdesbrief aan games als Bioshock én aan een tijd waarin videogames niet altijd groter, serieuzer en spectaculairder hoeven te zijn om leuk te zijn. Het is een simpel passieproject dat precies weet wat het wil zijn, daar een eerlijke prijs tegenover zet en vooral niet doet alsof het de wereld gaat veranderen. En juist daardoor weet het meer te bieden dan je vooraf zou verwachten.

Wie warmloopt voor deze stijl en gewoon zin heeft in een kort, sfeervol en lekker rechttoe-rechtaan avontuur door een verlaten en spookachtig pretpark, kan ik Twisted Tower dan ook met gemak aanraden.

Het pretpark is verlaten, maar Twisted Tower is allesbehalve een dode boel.