Review | Azeron Cyborg II

Een 3D-geprinte klauw die je naar jouw hand kunt vormen en je toetsenbord compleet zou moet vervangen tijdens het gamen? Klinkt als sciencefiction, maar de Azeron Cyborg II maakt dit waar. 

Laat me beginnen met de uitleg voor wie nog nooit van Azeron heeft gehoord, want de eerste reactie die ik van vrienden kreeg toen ik dit op tafel legde was steevast: ‘wat is dat in godsnaam?’. De Cyborg II is in de basis een ergonomisch keypad dat je linkerhand (of rechter, er is een spiegelversie) vervangt in plaats van je toetsenbord. Je pols rust op een handsteun, terwijl je vingers in verstelbare ’torens’ hangen, elk met meerdere programmeerbare knopjes die je met een simpele op-, neer- of drukbeweging aanspreekt. Je duim bedient een analoge joystick voor beweging, waardoor je in feite een soort console-achtige controle krijgt met de precisie van losse toetsenbindingen.

Het idee erachter is even simpel als slim: op een normaal toetsenbord reik je met je vingers naar allerlei toetsen die soms best ver uit elkaar liggen. Bij de Azeron Cyborg II blijft je hand vrijwel stil, en beweeg je alleen je vingers. Dat moet in theorie zorgen voor minder polsbelasting én snellere reactietijden, echter die reactietijden moet je leren.

Reken op een leercurve

Iets wat ik van tevoren had onderschat was hoe stijl de leercurve was. De Azeron Cyborg II is niet zomaar een apparaat dat je oppakt en waarvan je kan verwachten dat het meteen, zonder wat inwerktijd, je toetsenbord vervangt. Je moet niet alleen zelf uitdokteren welke indeling voor jou logisch is, maar ook je vingers trainen om elke toets blind te vinden, en dat kost gewoon een flink aantal uur aan gameplay voordat het echt vloeiend aanvoelt in plaats van bewust nadenken.

Die leercurve wordt nog groter doordat er zoveel personalisatie mogelijk is dat je soms simpelweg niet weet wat je allemaal kunt. Wil je een Xbox-controller en een toetsenbord in feite met elkaar laten samensmelten tot één apparaat? Dat kan gewoon. Wil je één knop als een soort shift-toets inzetten, zodat je in plaats van 22 losse knoppen ineens 44 of zelfs 66 unieke inputs tot je beschikking hebt? Ook dat kan. Het is bijna te veel van het goede: in het begin ben je vooral tijd kwijt aan uitzoeken wat er allemaal mogelijk is, voordat je goed en wel aan het daadwerkelijk indelen toekomt.

Zelf heb ik de Azeron Cyborg II voornamelijk gebruikt in competitive games zoals Marathon en Battlefield. Recent ook steeds meer naar verschillende games zoals RuneScape: Dragonwilds, verder heb ik in World of Warcraft ook geprobeert om aan de slag te gaan met het apparaat maar dat werd me eventjes te veel.

Op maat gemaakt, tot achter de komma

Wat de Cyborg II echt anders maakt dan pakweg een ander commercieel keypad, is de mate van personalisatie. Als je ‘m rechtstreeks bij Azeron bestelt, kies je niet alleen een kleur, maar ook je handgrootte, of je een gebogen of platte handsteun wilt, en zelfs een keuze voor een naamplaatje aan de zijkant. Het geheel wordt vervolgens speciaal voor jou 3D-geprint en kun je bij ontvangst zelf de hoek, hoogte en positie van elke vingertoren instellen. Ik heb er zelf een paar uur mee zitten klooien tot elke toren precies op de juiste plek stond. Zo kwam ik bij elke aanpassing er achter dat er nog meer schroefjes waren die aanpassing mogelijk maakte. Dat gesleutel is het echt waard: als het eenmaal goed zit, voelt het echt aan als een verlengstuk van je hand en is het vele male ergonomischer dan een toetsenbord.

Nieuw in deze versie is een extra knop bij je duim die werkt als een D-pad, een joystick die nu op Hall-effect technologie draait (dus geen last van drift na verloop van tijd), en herontworpen bovenste toetsen die je makkelijker met je knokkels kunt bereiken. Verder zien we in dit nieuwe model ook de aanwezigheid van een USB-C aansluiting, waar de oude versie een Micro-USB had. Onboard memory is aanwezig waardoor je tot zes profielen kunt opslaan voor als je even de software , tegenover twee bij het origineel. Handig voor wanneer je geen beschikking hebt tot de Azeron software. en de Omron-schakelaars gaan volgens Azeron 50 miljoen keer aan een druk mee.

Waar het écht schittert (en waar niet)

In games waar je normaal gesproken tientallen keybinds nodig hebt, zoals MMO’s, flightsims of complexe strategiegames, is de Cyborg II ronduit fantastisch. Elke spreuk, elk item, elke special move krijgt zijn eigen fysieke knop, zonder dat je ooit hoeft te kijken waar je vingers liggen. Per game was het even wennen om met iets anders te spelen dan een toetsenbord of controller, maar als je bepaalde knoppen altijd dezelfde functie geeft (zoals crouchen op je pink toewijzen) dan kun je sneller aan de slag met het volgende spel.

In snellere, meer bewegingsgerichte games merkte ik wel dat de duimstick minder natuurlijk aanvoelt dan een volwaardige controller-stick. Dat heeft voornamelijk te maken doordat de stick verschillende inputs kan emuleren; zo kun je kiezen voor de traditionele WASD-knoppen vertaald naar een joystick, één van de twee sticks van een Xbox Controller óf zelfs muisbewegingen.

Sommige games ondersteunen zelfs double input gameplay (het spelen met muis & keyboard én controller tegelijk). Bij het spelen van deze games kun je bijvoorbeeld de thumbstick toewijzen in de software tot een echte thumbstick voor vloeiende bewegingen. Echter ondersteunen niet veel games deze functie, en zul je het vaker moeten doen met een WASD-emulatie voor je thumbstick.

Het enige echte minpunt: die 3D-print fragiliteit

Als ik ergens een beetje huiverig van word, is het de bouwkwaliteit van het 3D-geprinte materiaal zelf. Het voelt prima aan in gebruik, maar de kleine schroefjes en het relatief lichte materiaal maken dat ik toch iets voorzichtiger ben dan met een doorsnee gaming-toetsenbord. Ik heb zelf geen problemen gehad in mijn testperiode, maar ik weet uit ervaring dat 3D-geprinte items fragiel kan zijn. Ook bijvoorbeeld dat schroefjes uiteindelijk hun vastigheid verliezen waardoor items los komen te zitten. Gelukig heb ik geen problemen gehad met mijn model, maar het is toch iets om in je achterhoofd te houden als je niet de zachtaardigste gamer ter wereld bent.

De Azeron software is verder alleen voor Windows beschikbaar, wat jammer is voor de groeiende groep Mac- of Linux-gamers, en de leercurve is niet mals: reken op minstens een paar avonden voordat je eigen ideale keybind-indeling helemaal staat.

Full-size of Compact, en de rest van de opties

Azeron biedt de Cyborg II in twee varianten aan: de full-size versie die ik heb getest, met de kenmerkende naar beneden wijzende bovenste torens, en een Compact-uitvoering die die torens vervangt door kortere, makkelijker bereikbare bovenste toetsen. Voor gamers met kleinere handen of mensen die de volledige reikwijdte van de full-size versie net wat overdreven vinden, is de Compact een prettig alternatief zonder dat je functionaliteit inlevert op de belangrijkste knoppen. Er is ook een los verkrijgbaar, 3D-geprint magnetisch standaardje van zo’n 30 euro dat je onder de Cyborg II klikt om ‘m in een lichte hoek te zetten, wat weer net wat prettiger aanvoelt voor je pols tijdens lange sessies.

Er is helaas geen draadloze versie van de Azeron Cyborg II. Dat is geen dealbreaker, maar wel iets dat ik hoop terug te zien in een volgende generatie. Voor nu blijft de Cyborg II echter het meest doordachte apparaat in zijn soort, en de aangepaste LED’s per profiel zijn trouwens een leuke bijkomstigheid: zo zie je in één oogopslag, zonder op een scherm te hoeven kijken, welk profiel actief is voordat je aan een nieuwe game begint.

Verdict

De Azeron Cyborg II is geen impulsaankoop, en dat hoeft ook niet. Het is een doelbewuste investering voor mensen die serieus veel tijd steken in complexe games en klaar zijn met reiken over hun toetsenbord.

De personalisatie is ongeëvenaard, de Hall-effect joystick en USB-C zijn welkome upgrades, en eenmaal ingesteld voelt het als een extensie van je hand. Reken wel op wat geduld bij het instellen, en behandel ‘m met enige egards vanwege het 3D-geprinte materiaal.