Review | Onimusha: Way of the Sword

Capcom weet maar niet van ophouden en daar zijn wij bij intheGame.nl heel erg blij mee. Een nieuwe knaller, de terugkeer van een klassieker die op zichzelf opnieuw een klassieker gaat zijn. Dan hebben we het natuurlijk over de terugkeer van de Oni-warrior in Onimusha: Way of the Sword.

Er zijn maar weinig uitgevers en ontwikkelaars die doen wat Capcom nu al enkele jaren onafgebroken voor elkaar krijgt. Knaller na knaller. Of het nu Monster Hunter Rise, Stories 3, Wilds, Resident Evil 1 tot en met 100, Pragmata, Devil May Cry of Dragon’s Dogma is. Je weet dat je aan zet bent voor een ongelofelijke rit. En dat geldt dubbel en dik voor Onimusha: Way of the Sword. De langverwachte terugkeer van Onimusha zet de franchise opnieuw op de kaart en doet dit met vloeiende actie die je nog niet eerder op deze manier hebt gezien. Deze game is spannend, meeslepend, vloeiend, maar soms ook wel een beetje traag. Laten we het daar eens over gaan hebben.

Welkom terug, Onimusha

Capcom’s verleden is ontzettend interessant. Alles is zo’n beetje begonnen met Resident Evil. Of het nu Resident Evil zelf is, Devil May Cry of Onimusha. Allemaal zijn het oorspronkelijk Resident Evil-projecten geweest die, zoals je kunt merken, niet zijn uitgekomen als Resident Evil. Waar Devil May Cry werd geboren uit mislukte schetsen en pogingen tot Resident Evil, begon Onimusha oorspronkelijk als Sengoku Biohazard (Biohazard is Resident Evil in Japan). Letterlijk vertaald naar Resident Evil in de Sengoku-periode. In plaats van pistolen en shotguns gebruiken we werpsterren en katana’s om zombies te slachten. Dit project viel ook in duigen nadat het in ontwikkeling was voor de Nintendo 64 en de originele PlayStation. Capcom begon met een schone lei op de PlayStation 2 met Onimusha: Warlords. Geen Resident Evil-clone, geen Devil May Cry, maar een heel nieuw iets.

Ruim vijfentwintig jaar later, op de 25e verjaardag van Onimusha, is Onimusha: Way of the Sword hier.  Het vijfde grote verhaal binnen de franchise en, eerlijk gezegd, het beste. Buiten de subtiele remasters heeft Onimusha zo’n 20 jaar geslapen, dus Capcom verwacht niet dat je enigszins bekend bent met de franchise. Dat hoeft ook niet, want Onimusha: Way of the Sword is een nieuw verhaal met een nieuw personage. Dus trek die demonenhandschoen aan, slurp die zielen op en pak die controller stevig beet, want dit wordt een avontuur om niet snel te vergeten.

Musashi is de nieuwe Onimusha

Onimusha: Way of the Sword zet spelers in de teenslippers van Miyamoto Musashi, een echt bestaand persoon die de titel Kensei heeft verdiend voor zijn ongelofelijk iconische zwaardkunsten. In Onimusha: Way of the Sword spelen we uiteraard een fictieve versie van dit personage, maar wel eentje die zijn naam eer aan doet. Musashi is net als in het echt een echte Sword Saint in Onimusha, al moet je als speler daar natuurlijk wel zelf invulling aan geven.

We beginnen de game niet als een Onimusha, maar veranderen daar al snel in, terwijl we door een mysterieuze invasie aan Genma (vergelijkbaar met demonische yokai) worden aangevallen en vermoedelijk vermoord. Musashi wordt wakker in de hel en krijgt ongevraagd een Oni-gauntlet om zijn arm gedrukt. Deze handschoen geeft de gebruiker onmenselijke krachten. Met deze handschoen aan worden we teruggebracht naar de wereld van de levenden. Nog onduidelijk wat het nieuwe doel van Musashi is. Zo heldhaftig en nonchalant als Musashi is, redden we enkele omstaanders en leren we al snel dat de Oni-Gauntlet wordt gegeven aan Onimusha om de poorten van de hel te bewaken, zodat de Genma niet kunnen ontsnappen. Daar is het klaarblijkelijk al een beetje laat voor, dus schakelen we over op repressieve maatregelen. Genma-rifts (poorten) sluiten en al het rondlopende gespuis veranderen in reepjes en blokjes.

Gaandeweg komen we langzaam achter de reden waarom we die Oni-gauntlet kregen, het doel van specifiek onze gauntlet en wat dit te betekenen heeft voor de toekomst van de wereld. Zonder al te veel te verklappen, is het aan Musashi om een stokje, of katana, voor deze snode plannen te steken.

Way of the Sword zegt alles

Als je nu op het puntje van je stoel zit van spanning, moet je je maar eens bedenken hoe ik erbij heb gezeten de afgelopen 30 uur. Die tijd ben je ongeveer kwijt met het spelen van Onimusha: Way of the Sword als je naast het volgen van het verhaal ook alle zielepietenn in Kyoto een hart onder de riem wilt steken en op zoek wilt gaan naar verborgen schatten in, op en rondom de kenmerkelijke pagoda in Kyoto.

In deze game spelen we door een centrale “hub” die zichzelf Kyoto noemt. Kyoto wordt omringd door rood, dodelijk gas. Dat gas trekt steeds verder naar buiten toe naarmate we verder komen in het verhaal. Zo kunnen we meer van Kyoto ontdekken, meer mensen helpen, meer schatkistjes vinden en meer mensen (of honden) helpen. In Kyoto komen we vooral tot rust, doen we side dingetjes, maar ook vervelende verplichte tussenstukjes, terwijl we eigenlijk verder willen met de gruwelijke lineaire levels die bomvol actie zitten. Daar komen we zo even op terug. Laten we het eerst hebben over de krankzinnig goede actie die Way of the Sword te bieden heeft.

De action-gameplay in Onimusha is van een heel ander niveau. Het is bijna onbeschrijflijk hoe lekker het speelt. Het is meer in lijn met iets als Devil May Cry dan Dark Souls, maar als ik deze zo goed mogelijk probeer te omschrijven, kom ik op een combinatie van beide. Het heeft het vloeiende van Devil May Cry en het methodische van Dark Souls. Het is bijna een real-time schaakspel waarin je nauwkeurig de bewegingen van je tegenstander volgt om een tijdig antwoord klaar te hebben, maar het is tegelijkertijd een Japans cowboy-schouwspel waarin zowel jij als je tegenstander rondjes om elkaar heen draaien en de eerste zet afwachten.

Musashi doet dit voornamelijk met zijn zwaard, maar je krijgt verschillende speciale wapens en mogelijkheden om je combo’s mee af te wisselen gedurende de game. Alhoewel het hele combatgebeuren als een methodische en stijlvolle dans voelt, ben je als Onimusha best wel vrij in je doen en laten. Musashi kan aanvallen blokkeren, ontwijken, afketsen, counteren en pareren. Er zijn maar een handjevol aanvallen die je reactie dicteren; voor de rest ben je vrij in je doen en laten en is het aan jou om te bepalen welke dans er gedanst gaat worden, maar gedanst wordt er sowieso.

Veel ziel, maar soms van lange adem

Dit nieuwe samurai-spel van Capcom is er eentje voor in de boeken. Grafisch prachtig, met zowel open gebieden als smalle gangetjes. De plekken waar je terechtkomt, zien er stuk voor stuk betoverend uit. Vaak met een onheilspellend en demonisch tintje, waarin je hoe verder je komt steeds meer ziet hoe de Genma meer en meer greep op Japan krijgt.

Af en toe zien we bepaalde plekken iets te veel en wordt Kyoto als centrale hub een grotere last dan de vele soorten Genma die ons pad achterwaarts bewandelen. Bijna elke grote missie, die zich dan weer in een lineair stuk afspeelt, wordt afgewisseld met een Ubisoft-achtige intermissie waarin we Genam Rifts verspreid over Kyoto moeten sluiten. Dit zijn klassieke fight-arena’s waarin je wave na wave aan Genma afslacht, voordat je eindelijk het portaal kunt sluiten. Dit remt de game aanzienlijk af. Vooral in de eerste uren van de game merk je dit het meest. Pas vanaf de helft van de game voert Capcom het tempo iets op en dat duurt tot de laatste 5%, waarin Capcom je het laat opnemen tegen bijna alle bazen die je al eens verslagen hebt, voordat je het mag opnemen tegen het echte kwaad. Waren het niet dat de combat zo ontzettend fijn speelt, dat ik me er vele malen minder aan heb gestoord dan ik zou hebben in menig andere game. Geluk bij ongeluk dus, in het voordeel van Capcom.

Verdict

Onimusha: Way of the Sword is een pareltje. Wéér een Capcom-knaller en dit keer eentje die wat mij betreft een nieuwe benchmark zet voor stijlvolle actiongames. Alhoewel je 25% van de tijd bezig bent met bezig zijn, heb ik me voor de volle 100% vermaakt met dit samurai-avontuur. Onimusha is terug en het had bijna geen betere terugkeer kunnen zijn dan wat we in Way of the Sword hebben gezien.