Review | Call of Duty: Modern Warfare 4

Infinity Ward is opnieuw aan zet om ons weer een jaartje zoet te houden met een nieuwe Call of Duty. Modern Warfare 4 trekt ons terug in het verhaal van Ghost, Price, Gaz en Makarov. Maar naast de campaign waar we naar uit hebben gekeken, draait het uiteindelijk toch allemaal om de multiplayer met ditmaal een nieuwe DMZ-mode als toetje. 

Het voelt een beetje vreemd om weer terug te keren naar Modern Warfare, nadat Modern Warfare 3 een zure nasmaak heeft achtergelaten. Ik voelde me dan ook een beetje losgekoppeld van het verhaal en snapte niet helemaal meer goed waar we mee bezig waren. Volgens mij beseft
Infinity Ward dat ik niet de enige zou zijn met dit gevoel, waardoor Modern Warfare 4 in zekere zin het roer een beetje omgooit. We belichten het verhaal van Modern Warfare in deel nummer vier dan ook van een hele andere kant: het decennialange conflict met Noord-Korea.

Campaign

Je koopt een Call of Duty-game niet per se voor de campaign, maar ieder jaar is de campaign mode toch weer een guilty pleasure. Even een uurtje of 5 tot 6 opwarmen voordat ik de niet-stoppende vleesmolen induik met multiplayer. En dit jaar mag ik van groot geluk spreken, want de campaign mode in Call of Duty: Modern Warfare 4 is eindelijk weer eens goed. Verdomd goed, eigenlijk. Vergeleken met andere Call of Duty-campaigns uit de afgelopen jaren durf ik wel te stellen dat deze in de top 3 thuishoort, misschien net achter Modern Warfare 2019, die net achter Cold War staat.

De campaign mode wordt in dit deel wederom ondersteund door enkele steengoede acteurs die de spanning naar een hoger niveau tillen. Mijn persoonlijke favoriet: Mads Mikkelsen als Archer, maar ook Park Hyun-Jun, Samuel Roukin en vooral ook Prisca Kim en Lanny Joon, die een overtuigend Noord-Koreaans regime weten te schetsen.

Het resultaat is een bijna blockbuster-film waarin je zelf steeds de hoofdrol speelt. Het verhaal is gruwelijk, koud en hard. Zit vol met morele kwesties en momenten waarop we een “keuze” hebben, waarbij je bij voorbaat al beseft dat je helemaal geen keuze hebt. Dat laat de game je gedurende deze campaign ook blijken. We zien het verhaal door de ogen van verschillende personages, van verschillende fronten. Hierdoor krijg je een vaag idee van ieders motieven en ook de invloeden die er uiteindelijk voor zorgen dat alles loopt zoals het loopt, terwijl je als buitenstaander je misschien afvraagt hoe het ooit zo fout zou kunnen aflopen.

Deze campagne weet wat het wilde doen. Het wil je shockeren en het wil je echt weer even laten beseffen wat een Modern Warfare Call of Duty echt is. Dit doet het met een ontzettend grote knipoog naar de originele trilogie, waar het in structuur en opbouw erg op lijkt. Ik heb ervan genoten.

Multiplayer

Na een lekker opwarmertje en het voorgerecht waar je zo’n zes uurtjes wel zoet mee bent, is het tijd voor het hoofdgerecht. De multiplayer-mode bestaat dit jaar uit meer gamemodi dan ooit en eigenlijk ook best wel toevoegingen met wat substantie. Er is een soort Counter Strike-achtige mode toegevoegd waarin je iedere ronde je loadout moet kopen en er is zelfs een soort Capture The Flag-achtige mode die Hijacked heet. Niet te verwarren met de beruchte map die zijn debuut maakte in Black Ops 2.

De grootste toevoeging van de multiplayer is Kill Block. Deze nieuwe “map” is modulair opgebouwd uit drie delen en elk deel ziet er om de zoveel rondes weer anders uit. De delen bestaan uit stukken van oudere Call of Duty-maps en nieuwe toevoegingen. In totaal zijn er meer dan 500 verschillende configuraties. Elk potje op Kill Block is ontzettend spannend, omdat het altijd ietsjes anders is. Op dit moment kun je ook alleen nog maar Gun Game spelen op deze map. Elke speler krijgt exact dezelfde loadout en je kunt niet respawnen. Elke zoveel rondes verandert de layout van de map en krijg je een nieuwe loadout. In de praktijk speel je 80% van de tijd wel op het middenveld, waardoor je van die 500 configuraties niet ontzettend veel merkt, maar alsnog denk ik dat Kill Block een hele sterke toevoeging is voor competitive multiplayer.

Dan moet ik eerlijk zeggen dat we gelijk het hoogtepunt hebben gehad als het op maps aankomt, want het aanbod in de multiplayer-maps voor de overige 6-tegen-6-modus is nogal teleurstellend. Niet qua aantal, maar wel qua kwaliteit. Elke map lijkt een beetje op de volgende en er zitten een aantal maps tussen die helemaal geen lekkere flow hebben. Reactor U92, Munition en Coal behoren tot de saaiste maps die de franchise heeft gezien en er zijn misschien twee maps (Cachette en Lotus) die wel lekker spelen en voelen als Call of Duty. De komst van Shipment 24/7 gaat de mappool ook niet redden. Infinity Ward moet flink aan de bak om wat leukere maps erin te pompen aankomende seizoenen of er voor te zorgen dat fanfavorieten uit eerdere delen terugkeren.

Call of Duty is weer aan dames en heren. https://t.co/U3hTguLlot

— Jordy (@GerritseJordy) October 22, 2026

Waar de afwisseling en flow dan wél weer te vinden is, is in de wapens. Hier slaagt Infinity Ward erin om een uitgebreid aanbod aan wapens te geven, waarvan er een aantal erg lekker aanvoelen. Je merkt dan ook dat niet iedereen zichzelf vastklampt aan hetzelfde Meta-wapen, maar dat de keuzes een beetje verdeeld zijn. De Han86 waar je mee begint, blijft grotendeels de favoriet onder de spelers, maar je merkt dat spelers steeds meer wapens aan het proberen zijn en hun draai vinden met een bepaalde loadout. Zo grijp ikzelf ook niet meer elk potje naar de Han, maar ben ik net als in de oorspronkelijke Modern Warfare-trilogie veel aan het experimenteren en wisselen van wapens op basis van de map en stemming. Iets waar ik voorgaande jaren weinig behoefte aan heb gehad, omdat er altijd wel een hele sterke one-fits-all aanwezig was.

Welk wapen je ook kiest, aan de andere kant van het wapen staat jouw tegenstander waar je op moet schieten. Het is en blijft tenslotte een Call of Duty-game. Waar de gunplay eigenlijk ontzettend lekker voelt, vind ik de hitregistratie en TTK (Time To Kill) nog iets te wisselvallig (al ben ik wel blij met de iets langere TTK). Alsof er een bepaalde consistentie ontbreekt waar ik niet geheel de zere plek kan aanwijzen. Meermaals voelt het alsof ik duidelijk die kill had moeten maken, wat ondanks de vele hitmarkers niet gebeurt. Ik speel Call of Duty al vanaf de eerste delen, dus ik weet wanneer het goed zit en wanneer niet, en ik denk dat Infinity Ward hier nog wat kleine dingetjes moet fijnstellen om het responsiever te maken. Ongetwijfeld voelt het al iets beter in Season 1, maar voor nu is het hoe het is.

Mocht je een van de 5 fans zijn van Ground War, heeft Infinity Ward deze mode ook speciaal voor jou teruggebracht. Leuk om zo nu en dan eens in te dippen, maar als we echt een grootschalig oorlogspelletje willen spelen, gaan we wel een andere game spelen. Of.. DMZ en Warzone? Daarover gesproken..

DMZ

Buikje nog niet rond? Dan beginnen we met het toetje. DMZ is terug in Call of Duty: Modern Warfare 4, maar niet zoals je je deze kunt herinneren uit Modern Warfare II. Deze mode is dan ook niet gratis in Modern Warfare 4, maar is onderdeel van de premium experience. Uiteraard verschijnt Warzone met Season 1 ook in Call of Duty: Modern Warfare 4, maar deze staat volledig los van DMZ.

DMZ in Call of Duty: Modern Warfare 4 is beter vergelijkbaar met iets als ARC Raiders, maar dan wel volledig in stijl van Call of Duty. Zoals je gewend bent van extraction shooters, ga je met een loadout in een potje en kun je alles kwijtraken als je doodgaat, maar kun je ook nieuwe wapens vinden, meenemen en gebruiken in volgende rondes. DMZ is ditmaal veel grootschaliger opgebouwd dan in Modern Warfare II, maar niet zo uitgebreid en gedetailleerd als ARC Raiders of Marathon, maar ook niet zo pietlutterig als uit Modern Warfare II. Het is dit keer echt een waardevolle toevoeging met echt uitdagende missies die je alleen of samen in een team van drie spelers kunt tackelen.

In DMZ vecht je voornamelijk tegen AI-soldaten met hier en daar sterkere varianten en minibazen, maar je kunt ook andere spelers tegenkomen. Hierbij geldt dat je nooit zeker weet of ze kwaadaardig zijn of gewoon hun eigen ding willen doen; je moet dus altijd op je hoede zijn.

Terwijl je je voorbereidt op een nieuwe missie, kun je je eigen basis verder uitbouwen, je stations verbeteren en nieuwe uitrusting kopen of knutselen. Je basisupgrades zijn permanent, maar je personage is altijd kwetsbaar. Je kunt doodgaan tijdens een match en al je uitrusting verliezen. Je kunt kiezen om je operator te redden, maar hoe hoger het level van je operator is, des te meer geld het kost om deze te redden. Als je het niet kunt of wilt betalen, moet je een nieuwe operator maken en weer vanaf level 1 beginnen. Je verliest dan ook alle perks die je voorgaande operator heeft vrijgespeeld. Suicide Missions om puur je volgende missie te halen is dus geen houdbare strategie in DMZ, waardoor je elke ronde voorbereid op pad moet gaan en iedere ronde ook best wel spannend blijft.

Verdict

Call of Duty: Modern Warfare 4 is weer een flinke stap in de goede richting voor zowel Call of Duty als de Modern Warfare-subfranchise. Het schotelt je weer een campagne voor die serieus genomen wordt en je voorziet van een groot spektakel zoals je van Modern Warfare mag verwachten. Het geeft je ook eindelijk een derde interessante spelmodus in de vorm van DMZ, die leuker en uitdagender is dan alle tertiaire modes die Modern Warfare tot dusver gezien heeft. Waar het allemaal uiteindelijk om draait, is de multiplayer en deze zit voor nu goed in elkaar. De iets langere TTK heeft mijn voorkeur, al voelt deze voor nu nog iets te inconsistent. Kill Block is een aardige toevoeging, maar de maps over het algemeen zijn bij lange na niet de sterkste die Call of Duty of Modern Warfare gezien hebben. Voor nu ziet dit Call of Duty-jaar er in ieder geval veelbelovend uit.