Review | Final Fantasy Resonance

Soms klikken dingen direct. Die ene vriend waarmee je vanaf de eerste schooldag mee naar huis fietst, die ene band waar je elk nummer van leuk vindt en Final Fantasy Resonance. Een game die als het ware resoneert met jou als speler, maar je nog niet direct kunt uitleggen waarom dat is.

Final Fantasy Resonance is de eerste echte 2D-HD Final Fantasy-titel die is geboren uit het as van Final Fantasy Brave Exvius, een ontzettend populaire mobile game die al enige tijd niet meer speelbaar is. Buiten het samenbrengen van personages, een lijkende tekenstijl en realistische personage-cutscenes lijkt Final Fantasy Resonance verder eigenlijk niets meer op Brave Exvius en dat is volgens de Brave Exvius-veteranen maar goed ook. Meer aandacht gaan we er dan ook niet aan schenken, want Resonance vergelijken met een mobile spin-off is een enorme belediging.

Final Fantasy Resonance resoneert

Zoals ik zei, is Final Fantasy Resonance de eerste echte 2D-HD-titel binnen de franchise. Dat is niet zomaar, want met het veertigjarige bestaan van de franchise viert Square Enix letterlijk en figuurlijk het verleden van de franchise met deze gloednieuwe titel. Het heeft alles waar Final Fantasy bekend om staat: een iconische tekenstijl in zowel pixel-art, 2D-HD als realistische personageschetsen en cutscenes. Het heeft schitterende muziek, een meeslepend, maar simpel verhaal, moogles, chocobo’s, Cloud en een turn-based combatsysteem waar deze oude rot mee is groot geworden. Het lijkt veel om te behappen, maar dit valt uiteindelijk reuze mee. In de praktijk is Final Fantasy Resonance eigenlijk gewoon een groot en gezellig verjaardagsfeestje waar oude herinneringen worden opgehaald en het voelt gewoon heerlijk.

We beginnen ons avontuur in deze Final Fantasy-game met een personage genaamd Rain. Dit is je zoveelste in een dozijn blonde jongen met halflang stekelig haar. Uiteraard draait dit verhaal om de traditionele kristallen die de wereld beschermen tegen het kwaad. Een kristal is al gesneuveld, dus wordt Rain op pad gestuurd om te voorkomen dat de rest ook wordt gesloopt. Onderweg moeten we onder andere Lasswell en Fina, maar komen we veel meer personages tegen die ons team komen versterken en maken we zelfs opnieuw kennis met iconische Final Fantasy-figuren uit voorgaande games die als “Vision” onze party ondersteunen met hun iconische aanvallen en skills. Elke Vision die je tegenkomt, mag je aan een personage uit je party koppelen en het idee van de game is dat je een Vision partnert met een personage waar hij of zij mee resoneert. Vandaar dan ook Final Fantasy Resonance.

Vertrouwd

Zodra je begint met spelen, voelt Resonance direct vertrouwd aan. Alsof je dit al vaker hebt gedaan, en dat heb je waarschijnlijk ook. Het is in feite een best wel ouderwetse JRPG, maar dan wel met genoeg kwaliteitsverbeteringen waar we de afgelopen jaren mee verwend zijn. Willekeurige gevechten in en buiten dungeons, korte gesprekjes tussendoor, sidequests die uiteenlopen in taken en schaal, sterke wapens die net iets naast de golden path liggen en veel te sterke vijanden naast het begingebied die een iets te vrij verkennende speler direct voorziet van nederigheid. Je kent het wel, althans, als dit niet je eerste rodeo is in een “ouderwetse” Final Fantasy of klassieke JRPG.

Daarmee wil ik absoluut niet zeggen dat Final Fantasy Resonance al snel voelt als oude wijn in nieuwe zakken. Want ondanks dat de gameplay weinig vernieuwing biedt, is dit avontuur niet je doorsnee avontuur van 120 uur waarbij je urenlang moet grinden om een midlevelbaas te verslaan. Dit avontuur nodigt iedereen uit om te ervaren waar Final Fantasy vandaan komt en doet dit vrij gemoedelijk. Het kan soms best uitdagend zijn, maar nooit tot het punt waarop je excessief moet grinden om verder te komen. Alles ligt net of net niet binnen handbereik, waardoor je er in een lekker tempo doorheen speelt. Dat is, vooral voor een “ouderwetse” Final Fantasy-titel, enorm verfrissend.

Om de beurt, net als vroeger

Geen Zelda-achtige combat zoals in The Adventures of Elliot, maar echte turn-based combat vergezelt deze RPG. Dit gebeurt zoals je verwacht, met beurten, waarbij Speed een rol speelt in hoe snel je beurt weer aan de beurt is. Verder komen alle bekende facetten aan bod, zoals weaknesses, status-effects en rollen van personages. Deze kunnen dit keer versterkt worden middels Visions, waardoor een healer nog meer heals heeft, maar ook speciale attributen van een Vision kan benutten voor extra mana of hogere stats die effect hebben op de effectiviteit van je skills.

Een nieuw of terugkerend element is het doorbreken van vijandelijke defences. Elke vijand heeft een break-balk onder zijn HP-balk. Elke aanval heeft tevens een bepaalde effectiviteit op HP en op de breakbalk. Je ziet bij elke attack of deze meer is bedoeld om een vijand te doorbreken, rechtstreeks schade aan te brengen, of gaat voor de gulle middenweg. Zodra je een vijand succesvol hebt gebroken, krijg je een extra beurt en zodra je alle vijanden breekt tot hun volgende beurt, krijgt de hele groep een extra beurt en kun je kiezen uit een speciale aanval van een Vision. Het voelt een beetje aan als het One-More en All-Out systeem uit de Persona-reeks, maar dan iets minder ingrijpend en minder makkelijk om consequent te benutten.

De combinatie van turn-based combat, de speciale moves en toegevoegde aanvallen van Visions met de verschillende en creatieve build-opties (waarbij Square Enix vooral aanraadt om te experimenteren) zorgt uiteindelijk voor een combatsysteem dat vrij voelt en eigenlijk niet snel zijn charme verliest of dreigt eentonig te worden, waar veel ouderwetse JRPG’s vrij snel in vervallen.

Luchtig, maar toch meeslepend

Over het verhaal kunnen we uiteindelijk vrij kort zijn. Het is vermakelijk, meeslepend, niet grandioos of nagelbijtend, maar juist lekker luchtig. Het is net serieus genoeg om je scherp te houden en om de spanning erin te houden, maar het is ook luchtig genoeg met klassieke Final Fantasy-humor om niet een zenuwslopende opjager te zijn. Ook dit vond ik weer erg verfrissend na de toch wel serieuze tonen die we afgelopen jaren zien van Final Fantasy en daar soms beter in slagen (Final Fantasy 7 Remake & Rebirth) dan anderen (Final Fantasy 16). Al zou je ook kunnen stellen dat deze toon wel passend is bij de hele opzet van de game en ja, dat doet het natuurlijk ook.

Verdict

Final Fantasy Resonance is het Final Fantasy-verjaardagsfeestje waar jij voor uitgenodigd bent. Square Enix neemt je mee langs veertig jaar JRPG-historie en doet dat op een hele eigenzinnige manier, wat ook weer typerend is voor de franchise. Het is een gemoedelijk, luchtig, maar toch onvergetelijk en meeslepend avontuur met momenten die nostalgisch aanvoelen, ondanks dat het een gloednieuwe game is. Voor alle Final Fantasy-fans een absolute aanrader, maar ook voor iedereen die de vroege jaren gemist heeft, is dit een fantastische titel om het jubileum mee te vieren.