Review | The Rogue Prince of Persia

De Prince of Persia-serie kent een rijke geschiedenis, maar de iconische platformer neemt een nieuwe wending. Met The Rogue Prince of Persia kiest Ubisoft voor een roguelite waarin parkour en snelle gevechten centraal staan. Het is een gedurfde stap voor een klassieker, maar weet de game het vertrouwen van fans te winnen?

De Prince of Persia-serie heeft een lange en roerige geschiedenis. Van de klassieke platformers uit de jaren 80 en 90, tot de 3D action-adventures met de iconische time powers in de Zero’s, tot experimenten als mobiele spin-offs en een VR-game. Het merk heeft van alles geprobeerd, maar sinds The Forgotten Sands in 2010 bleef het vooral stil rondom de franchise. Pas in 2024 kwam Ubisoft met Prince of Persia: The Lost Crown, een stijlvolle metroidvania die de reeks nieuw leven inblies.

Nu neemt The Rogue Prince of Persia dat stokje over, maar in een totaal andere richting. Ditmaal geen verhaalgedreven action-adventure, maar een roguelite, ontwikkeld door Evil Empire, de studio achter Dead Cells. Een gewaagde keuze: Prince of Persia staat bekend om avontuur, mysterie en epische verhalen, terwijl roguelites juist draaien om herhaling, permadeath en telkens opnieuw beginnen. Toch blijkt de combinatie verrassend goed te werken.

Een roguelite?

Voor wie niet helemaal bekend is met het genre: een roguelite lijkt op een roguelike, maar heeft wel een aantal belangrijke verschillen. In roguelikes verlies je bij elke dood álles en begin je volledig opnieuw. In roguelites neem je juist dingen mee naar je volgende run, zoals upgrades, wapens of valuta. Dat geeft elke nieuwe poging niet alleen spanning, maar ook een gevoel van progressie.

The Rogue Prince of Persia maakt slim gebruik van dit principe. Elke keer dat je faalt, keer je terug naar de Oasis, het centrale hubgebied, waar je wapens kunt vrijspelen, medallions kunt verzamelen en met NPC’s kunt praten. Je start steeds weer aan het begin, maar door permanente upgrades word je langzaam sterker en beter uitgerust. Tegelijkertijd speelt de game ook met het idee van permadeath in het verhaal zelf: bosses reageren verbaasd wanneer ze de Prince opnieuw zien, alsof ze weten dat jij deze lus telkens doorbreekt. Het is een knipoog naar het genre, maar voelt toch natuurlijk in de wereld.

Niet echt een verhaal, maar toch wel

Hoewel roguelites zelden bekendstaan om hun verhalen, verrast deze game met een duidelijke narratieve lijn. Het avontuur speelt zich af in de Perzische stad Ctesiphon, die op brute wijze is ingenomen door de Hunnen onder leiding van generaal Nogai.

Wanneer het spel begint wordt onze protagonist, simpelweg de Prince, wakker in een Oasis. Paachi, een wijze bondgenoot, legt uit wat er gebeurd is: de stad is gevallen, Nogai lijkt over bovennatuurlijke krachten te beschikken, en de bevolking leeft in angst. De Prince is alles behalve machteloos. Dankzij de Bola, een magisch amulet, kan hij telkens weer opstaan na de dood. Zo begint zijn strijd: telkens opnieuw rent hij de ruïnes in, vecht hij zich een weg door de Hunnen en probeert hij stukje bij beetje de stad terug te veroveren.

Wat het verhaal interessant maakt, is dat doodgaan betekenis krijgt. NPC’s reageren op je falen, bosses herkennen je wanneer je hen opnieuw treft, en langzaam kom je meer te weten over de mysterieuze krachten van Nogai. Uiteindelijk draait alles uit op een confrontatie in het Paleis. Wanneer de Prince hem verslaat, blijkt dat Nogai’s macht voortkomt uit een donkere vloek. Met hulp van Paachi worden die krachten verdreven, waardoor zowel hij als zijn leger bevrijd worden. De Prince herstelt zo niet alleen zijn stad, maar heel Perzië.

Deze combinatie van roguelite-loop en doorlopend verhaal maakt dat je niet alleen speelt voor progressie, maar ook omdat je wíl weten hoe het verder gaat.

Snelle en strakke gameplay

Prince of Persia staat al sinds de jaren 80 bekend om parkour en acrobatiek, en The Rogue Prince of Persia bouwt daar overtuigend op voort. De Prince rent, springt, rolt en wallrunt door elk level. Het voelt vloeiend, maar nooit chaotisch: de besturing is strak en responsief. Elk level is opgebouwd als een soort speeltuin waarin je constant in beweging blijft.

De combat sluit daar naadloos op aan. Je hebt altijd een hoofdwapen en een secundaire tool, die samen je speelstijl bepalen. Aanvallen onderbreken je parkour niet, maar gaan er juist in op. Springen, een muur op rennen en tegelijk een vijand neermaaien voelt intuïtief en snel. Hierdoor blijft de vaart hoog, zonder dat je de controle verliest.

Een gemiddelde stage duurt vijf tot tien minuten, afhankelijk van je route. Dat maakt runs behapbaar, terwijl variatie in paden ervoor zorgt dat je nooit exact hetzelfde beleeft.

Wapens, Tools en Medallions

Het arsenaal in The Rogue Prince of Persia is indrukwekkend breed. Wapens beginnen in brons en lopen op tot diamant, de hoogste categorie. Elk wapen heeft een standaardaanval én een special attack, die je activeert door de knop ingedrukt te houden. Die specials zijn krachtig, maar kosten energie die je opbouwt door vijanden te verslaan. Hierdoor moet je ze tactisch inzetten.

Voorbeelden variëren van de dolken die razendsnelle combo’s uitvoeren, tot de Censer die na een special attack in brand vliegt en tijdelijk extra schade doet. Tools vullen dat aan: de blowpipe vergiftigt vijanden, terwijl de Stealth Assault je achter een tegenstander teleporteert om hem in één klap uit te schakelen.

Daarbovenop komen de medallions. Deze verzamelobjecten bieden passieve bonussen, van sneller rennen tot health terugkrijgen bij kills. Ze bestaan in verschillende categorieën: Base (links en rechts, die samen sterker worden), Rare, Corrupted en Legendary. Vooral de Corrupted-medallions zijn interessant: zij activeren pas onder speciale omstandigheden, bijvoorbeeld wanneer je minder dan 30% health hebt.

Samen zorgen wapens, tools en medallions voor runs die nooit hetzelfde zijn. Elke poging voelt uniek, omdat je andere combinaties en strategieën ontwikkelt.

Goud, Soul Cinders en de Skill-Trees

Tijdens runs verzamel je verschillende soorten valuta. Goud is de meest directe: je gebruikt het om in winkels wapens, medallions of heals te kopen. Ga je dood, dan ben je het kwijt. Soul Cinders werken anders. Die kun je via speciale Soul Braziers naar de Oasis sturen, waar ze permanent worden opgeslagen. Je gebruikt ze daar om blauwdrukken van wapens vrij te spelen.

Daarnaast is er de skilltree. Door XP te verzamelen stijg je in level, tot maximaal 15. Elk level levert een skillpoint op dat je vrij kunt besteden. Zo kun je kiezen voor extra health-potions, meer energiepunten of zelfs de Seal of Zurvan, een perk die je één keer per run laat herrijzen na de dood.

Een bijzonder detail is de manier waarop sommige medallions te verkrijgen zijn. Soms kies je uit drie opties, maar je kunt ook gokken op betere varianten door goud te betalen. Andere keren kom je een slotmachine of ritueel tegen, waarbij je bijvoorbeeld voor die run permanent health inruilt voor een nieuwe medallion. Dit voegt een element van risico en beloning toe dat je run spannend houdt.

Biomes en Bossfights

De wereld van The Rogue Prince of Persia is verdeeld in vijf biomes. Je start altijd in de Oasis, daarna kies je routes richting onder meer de Zagros Village, het Huns Camp of de Goldmines. Elke biome bevat meerdere mogelijke layouts, waardoor runs nooit volledig voorspelbaar zijn.

Bossfights geven extra variatie. Naast de eindbaas Nogai zijn er vier grote vijanden, waarvan je er tijdens een run meestal twee tegenkomt. General Berude wacht je op in de Outer Rampart, terwijl General Altan in de Public Baths zijn terrein verdedigt. Elk van hen heeft unieke aanvallen en zwaktes, wat vraagt om specifieke strategieën en soms ook om bepaalde medallions.

Deze afwisseling houdt de runs fris en zorgt dat je niet simpelweg “op de automatische piloot” speelt. Elke boss is een test van je vaardigheden én van de set-up die je die run hebt opgebouwd.

Audiovisueel genieten en meegenomen worden

Qua stijl kiest the Rogue Prince of Persia voor een kleurrijke, bijna stripachtige look. Heldere kleuren, vloeiende animaties en subtiele 3D-effecten in de 2D-omgevingen zorgen voor een levendige presentatie. Elk level heeft zijn eigen sfeer: de tuinen baden in licht, terwijl de mijnen donker en beklemmend aanvoelen.

De soundtrack verdient speciale aandacht. Componist ASADI, die voor het eerst aan een videogame werkte, levert een indrukwekkende mix van traditionele Perzische instrumenten en moderne elektronische beats. De muziek is niet alleen sfeervol, maar ook dynamisch: tijdens gevechten zwelt het tempo op, waardoor de actie intenser aanvoelt. Het is een soundtrack die blijft hangen en die je ook buiten de game nog eens wilt terugluisteren.

Verdict

The Rogue Prince of Persia is niet de grote blockbuster-revival waar sommige fans misschien op hoopten, maar wel een frisse en verslavende nieuwe richting voor de serie. De combinatie van soepel parkour, strakke combat en een sterke audiovisuele presentatie maakt dat je telkens weer zin hebt in “nog één run”.

Natuurlijk kent het genre beperkingen: runs kunnen soms repetitief aanvoelen, en niet iedereen houdt van telkens opnieuw beginnen. Maar de grote hoeveelheid wapens, tools, medallions en variatie in biomes en bosses zorgen dat die herhaling nooit echt saai wordt.

Voor fans van roguelites is dit een logische aanrader. Voor liefhebbers van Prince of Persia biedt het een verrassende, nieuwe invalshoek die trouw blijft aan de acrobatische roots van de serie. En zelfs als je normaal niet in dit genre thuis bent, kan de combinatie van verhaal, gameplay en stijl je alsnog overtuigen.

Met The Rogue Prince of Persia bewijst Ubisoft dat deze oude serie nog steeds relevant is – en dat de Prince altijd manieren vindt om terug te keren.