Review | Pragmata

Capcom is deze generatie lekker aan de weg aan het timmeren. Met Resident Evil Requiem gaf het bedrijf al een sterk signaal af dat het tegenwoordig tot de topdevelopers behoort. Maar hoe zit dit met een nieuw IP? Pragmata moet deze vraag gaan beantwoorden en in deze review gaan we kijken of deze dad simulator mee kan met de grote spelers of toch een beetje een hack is!

Het is Gamescom 2025 en ondergetekende zit binnen bij de Capcom-pershal om een aantal games te spelen. Resident Evil Requiem, Onimusha en Pragmata. Op dat moment stond Pragmata nog helemaal niet zo op mijn vizier. Maar na het spelen van de demosectie schoot die gelijk omhoog als een titel om in de gaten te houden. In deze review gaan we kijken of Pragmata genoeg met zich meebrengt voor een goeie spelervaring; is het verhaal voldoende en hoe zit het met de graphics? Misschien wel het belangrijkste punt is of het hackgedeelte van de game leuk genoeg is om mee te blijven spelen? Laten we beginnen.

Pragmata

Pragmata is niet een ontzettend lange game en dat is tegenwoordig niet eens meer zo erg. Het is dan wel belangrijk natuurlijk dat de uren die je in het spel stopt ook echt de moeite waard zijn. Wij gaan kijken naar wat deze game op de tafel brengt en dan of het een winnaar is voor Capcom of toch een one-off moet blijven.

Grafisch

Ik kan hier veel woorden aan vuil maken, maar Pragmata is gewoon een ontzettend mooi spel. De review die ondergetekende heeft gespeeld was op de PlayStation 5 Pro en wanneer de lichten dan uit zijn op het OLED-scherm word je gewoon in de game gezogen. Het helpt ook mee dat het spel gebruikmaakt van PSSR2 door middel van een patch. Dit deed Resident Evil Requiem eerder ook al en dat zorgt er gewoon voor dat character models en haar er ontzettend goed uitzien en ook de omgeving waarin de game zich afspeelt ziet er goed uit.

Vooral bovenstaande afbeelding was voor mij een waar wow-moment. En ik moet eerlijk bekennen: met de grafische kwaliteit die we tegenwoordig tot onze beschikking hebben, heb ik deze momenten schaarser en schaarser.

Gameplay

Eigenlijk het grootste vraagteken: wanneer jij Pragmata gaat spelen of de game je lang genoeg vast kan houden met haar gameplay. Jij speelt deze game met Hugh en Diana en moet de weg terug naar aarde zien te vinden. Onderweg krijg je de beschikking over verschillende wapens en hacks om de vijanden te verslaan. De loop klinkt in theorie eigenlijk vrij simpel en dat bracht dus ook de vraag met zich mee of dit wel leuk blijft de gehele gamelang. Op Gamescom was dit namelijk wel geinig voor een level, maar uren lang?

Gelukkig kan ik met volle borst zeggen dat Capcom veel aandacht heeft besteed aan je gaandeweg nieuwe dingen leren in het spel. Dit zorgt ervoor dat je eigenlijk steeds wat nieuws tot je beschikking hebt. Ja, de grid blijft gedurende de hele game, maar hoe die grid eruitziet? Dat verandert voortdurend.

Best een uitdaging

Het zorgt ook best voor een uitdaging wanneer er verschillende vijanden op je af komen en jij in een ooghoek probeert het grid op te lossen om meer damage te kunnen doen. In dat opzicht voelde ik een beetje vibes van de game Vanquish. Dat gejaagde gevoel van snelheid erin willen houden. En dat is een groot compliment, want ik zie Vanquish zelf als misschien wel de beste shooter van zijn tijd.

Pragmata stelt dus zeker niet teleur; met talloze wapens en upgrades kun je de gameplayervaring zo opbouwen dat deze gevarieerd blijft. Het enige minpunt zou zijn dat je toch niet aan de grid kan wennen. Maar ja, aan de andere kant is het zo dat je wist dat de grid er zou zijn toen je de game kocht.

Verhaal

Het is niet nieuw dat we een game spelen met een vaderfiguur en een karakter dat je vrij vroeg in het spel meeneemt op avontuur. Denk hierbij bijvoorbeeld aan The Last of Us of Telltale’s The Walking Dead. Een kinderlijk karakter bij je hebben heeft zo zijn gevaren; kijk bijvoorbeeld naar de eerste God of War-reboot van 2018, waar best veel fans niet blij waren met Atreus.

Gelukkig is dit niet het geval bij Pragmata. Fans lijken het er vrij unaniem over eens te zijn dat Diana een geweldige toevoeging is aan het verhaal en ik kan eigenlijk alleen maar die mening delen. Hoewel ik niet per se vind dat het verhaal heel diep ingaat op de band tussen Hugh en Diana, is het wel zo dat we al vrij snel als speler zien dat beide elkaar als familie accepteren. Zelfs in de hub waar je heen kunt tussen missies door, kun je praten met Diana en spelletjes zoals verstoppertje doen of haar cadeaus geven die je vindt in de levels, waar ze dan mee kan spelen. Ow ja, en ze maakt tekeningen voor je!

De rest van het verhaal van Pragmata is ook gewoon erg tof in elkaar gestoken. Ik wil er zelf niet te veel over verklappen, maar er zit genoeg mysterie in en twists waar ik zelfs even van moest glimlachen. Ook dit is gewoon weer een heel solide pluspunt in een toch al erg sterke game.

Minpunten

Maar is alles dan zo goed? Dat zou waarschijnlijk de vraag zijn die je jezelf nu stelt. En heel eerlijk, ik zou zeggen ja. Er zijn oprecht weinig kritiekpunten die ik aan de game kan meegeven, behalve dat het wat langer had mogen zijn voor mij.  Misschien iets meer diepgang in het verhaal zelf, wat meer frictie? Maar dat is het dan ook wel eigenlijk.

Conclusie

Pragmata zet de goede reeks van Capcom door en het is te hopen dat het bedrijf dit blijft weten vol te houden. De game is grafisch sterk, samen met de gameplay. De volgende keer mag het misschien iets langer en met nog wat meer verhaal, maar persoonlijk hoop ik dat dit niet de enige game is die we gaan zien in dit universum.

Gaat het Game of the Year winnen? Met zo’n sterk gamejaar waarschijnlijk niet. Maar het zou er zeker wel in discussies moeten gaan meedoen.