Terug naar 2011 | The Witcher 2: Assassins of Kings. Terug naar Geralt

IntheGame bestaat alweer 15 jaar, party, party! Om dat te vieren blikken we iedere maand dit jaar terug op verschillende games die in 2011 zijn uitgekomen. Eerder zagen we al o.a. de grote klappers als Uncharted en Dark Souls. Deze maand blikken we terug op een oude bekende, een vriend, iemand die zich (zeker tegenwoordig) bekend is geworden door de verschillende verschijningen van hem in diversen media vormen. We hebben het natuurlijk over Geralt! Specifiek: The Witcher 2: Assassins of Kings.

Er zijn van die games die niet alleen een plek in je geheugen innemen, maar ook in je gevoel. The Witcher 2: Assassins of Kings is er zo één. Een game die in 2011 niet alleen indruk maakte, maar ook verwachtingen herschreef. Een game die niet vroeg om je aandacht, maar hem opeiste. En nu, meer dan een decennium later, voelt het alsof we terugkijken op een oude vriend — eentje die misschien wat ruwer was dan we ons herinneren, maar die juist daardoor zo’n blijvende indruk heeft achtergelaten.

In een tijd waarin open werelden nog niet de norm waren en verhalende RPG’s vaak kozen voor veilige paden, durfde CD Projekt RED iets anders te doen. The Witcher 2: Assassins of Kings was ambitieus, compromisloos en volwassen op een manier die je destijds zelden zag. Het was een game die je niet bij de hand nam, maar je midden in de modder gooide en zei: “Zoek het uit, Witcher.”

Een wereld die leefde, zonder dat het open world was

Wat misschien het meest nostalgische aan The Witcher 2: Assasins of Kings is, is hoe levendig de wereld voelde zonder de schaal van moderne open-world titels. Flotsam, Vergen, Loc Muinne — het waren geen gigantische steden, maar ze voelden echt. Elk gebied had een eigen identiteit, eigen problemen, eigen geuren bijna. Flotsam rook naar hars en corruptie; Vergen naar zweet, staal en dwarvenbier. Het nam je in de game zo erg mee dat je in die tijd ook bijna zelf door de stad heen liep. De immersie was zo groot dat je op sommige momenten bijna zelf naar je zwaard zocht om een monster contract aan te nemen.

De wereld was compact, maar intens. Geen overbodige fetch quests, geen eindeloze kaart vol icoontjes. Wat er was, had betekenis. En dat is misschien wel iets wat we tegenwoordig missen. The Witcher 2 was geen game die je tijd wilde vullen — het wilde je tijd verdienen en deed er daarbij ook alles aan om die aandacht van jou vast te houden.

Geralt zoals we hem leerde kennen, met de bijbehorende dilemma’s

De Geralt uit The Witcher 2: Assasins of Kings is een Geralt die nog zoekende is. Zijn geheugen is een puinhoop, zijn verleden een schim, zijn toekomst onzeker. Maar juist dat maakt hem menselijker dan ooit. Hij is geen superheld, geen uitverkorene, maar een man die probeert te overleven in een wereld die hem liever kwijt dan rijk is. Wat een beetje de definitie is als jij daar een Witcher bent.

Zijn droge humor, zijn morele grijstinten, zijn koppigheid — het zit allemaal al in deze game. Maar het is nog niet zo gepolijst als in The Witcher 3. En dat is precies waarom het zo charmant is. Dit is Geralt voordat hij een icoon werd. Een Geralt die nog fouten maakt, die nog twijfelt, die nog zoekt naar wie hij is.

Als er één ding is dat The Witcher 2 legendarisch maakt (en daarna The Witcher 3), dan zijn het de keuzes. Niet de standaard “goed vs. kwaad”-opties die we gewend waren, maar morele dilemma’s die je soms dagen later nog voelde.De keuze tussen Iorveth en Roche is misschien wel de beroemdste. Niet omdat het een simpel pad A of B was, maar omdat het de hele tweede helft van de game veranderde. Twee compleet verschillende verhaallijnen, locaties, personages — het was ongekend. Het voelde alsof je niet alleen een keuze maakte, maar een standpunt innam in een wereld vol politieke intriges en jouw vervolgverhaal verder definieerde.

En het mooiste? Geen enkele keuze voelde goed. Alles had consequenties. Alles had een prijs. The Witcher 2 dwong je om te leven met je beslissingen, en dat maakte het zo krachtig. Zeker als mij als speler benadrukt werd dat Witchers over het algemeen neutraal zijn en blijven in de wereld en alleen maar het monster slachten werk doen.

Donkere sfeer, volwassen verhaal, onvergetelijk!

In 2011 waren “volwassen” games vaak vooral gewelddadig of edgy. The Witcher 2: Assassins of Kings was volwassen op een andere manier. Het ging over macht, over trauma, over discriminatie, over oorlog en de mensen die eronder lijden. Het was rauw, soms ongemakkelijk, maar altijd oprecht.

De politieke intriges waren complex zonder verwarrend te worden. De personages waren gelaagd, met motivaties die verder gingen dan “goed” of “slecht”. Letho, de antagonist, is daar het perfecte voorbeeld van. Hij is geen karikatuur, geen eindbaas die je haat omdat het moet. Hij is een man met een verhaal — en als je dat verhaal leert kennen, begin je hem misschien zelfs te begrijpen. Dat is storystelling dat bij mij is blijven hangen!

Wat The Witcher 2 misschien het meest onderscheidt, is de sfeer. De bossen zijn donker en dreigend, de steden broeierig en corrupt, de gevechten bruut en chaotisch. De game ademt een soort Slavische melancholie die je niet vaak ziet in westerse RPG’s. De soundtrack versterkt dat gevoel perfect. De violen, de percussie, de folkloristische invloeden — het is muziek die je terugbrengt naar een wereld waar magie en ellende hand in hand gaan. Zelfs nu, jaren later, kan één muziekstuk je meteen terugbrengen naar die eerste keer dat je Flotsam binnenliep.

De soundtrack versterkt dat gevoel perfect. De violen, de percussie, de folkloristische invloeden — het is muziek die je terugbrengt naar een wereld waar magie en ellende hand in hand gaan. Zelfs nu, jaren later, kan één muziekstuk je meteen terugbrengen naar die eerste keer dat je Flotsam binnenliep. Of je de bekendste deuntjes mee laten neurien zonder dat je het door hebt. 😉

Gameplay vs graphics

Een plek in de game nostalgie en nog steeds belangrijk

In een tijd waarin games steeds groter, breder en toegankelijker worden, herinnert The Witcher 2: Assassins of Kings ons aan de kracht van focus. Het was geen game die alles wilde zijn. Het wilde één ding zijn: een intens, volwassen, verhalend avontuur. En daarin slaagde het met vlag en wimpel. Het legde de basis voor The Witcher 3, maar het verdient meer dan alleen gezien te worden als “de voorloper van”. Het is een meesterwerk op zichzelf. Een game die risico’s nam, die durfde te falen, en die daardoor iets unieks werd.

Misschien is dat wel de kern van de nostalgie. The Witcher 2 is geen game die je alleen herinnert omdat hij goed was. Je herinnert hem omdat hij iets met je deed. Omdat hij je liet nadenken. Omdat hij je verraste. Omdat hij je soms frustreerde, maar altijd beloonde. Nu we terugkijken in dit jubileumjaar, voelt The Witcher 2 als een tijdcapsule. Een herinnering aan een periode waarin games nog konden verrassen, waarin studio’s risico’s durfden te nemen, waarin verhalen nog mochten schuren.

Het is een game die ik koester. Niet omdat hij perfect was, maar omdat hij onvergetelijk was.

En dat is misschien wel het mooiste compliment dat je een game kunt geven en wat mij beginnend Witcher fan gemaakt heeft.