Review | Atelier Yumia: The Alchemist of Memories & the Envisioned Land op de Nintendo Switch 2

De industrie zit in zwaar weer. Je zou dus verwachten dat iedere studio het best mogelijke doet om ervoor te zorgen dat hun game lekker speelt, of loopt, op de console die gekozen wordt of tijdens het porten van een game. Nou, daar hebben sommige studio’s dus volledig schijt aan. Atelier Yumia is een game die ons op een sterke console in ieder geval bevallen is. Echter komt de Nintendo Switch 2 port niet heel lekker uit de verf. Hoe kan dit gebeuren?

Toen Koei Tecmo groen licht gaf op een speciale editie voor Atelier Yumia op de Nintendo Switch 2, waren mijn ogen direct gericht op deze toffe JRPG. De originele Switch-versie had wat problemen, die de kracht van de Switch 2 makkelijk zou moeten kunnen opvangen. Op papier belooft deze versie dus betere framerates, prestaties, kortere loading times en scherpe textures. Een aantal van die dingen komen er nog wel goed uit, maar de Switch 2 versie wordt geteisterd door een boel andere dingen, waardoor deze versie praktisch onspeelbaar is. Wij wilden graag wachten op een patch die de problemen zou verhelpen, maar die is er tot de dag van vandaag nog steeds niet. De Switch 2 versie is nu precies een maand oud, dus de tijd is op en wij gaan onze ongezouten mening dan toch maar geven.

In de basis

Atelier Yumia is een uitstekende JRPG die real-time combat op een unieke manier presenteert en waar nieuwkomers zonder voorkennis in het verhaal kunnen duiken zonder veel hints te missen. Het is een game die relaxed voelt, uitdagend kán zijn en waar het verhaal tot dusver enorm leuk is. De game speelt echt top, heeft leuke crafting systemen en weet hoe het je een constant duidelijk doel geeft zonder je te overspoelen waar veel JRPG dat wel doen. De uren die ik dus in de game heb zitten, probeerde ik me ook echt te focussen op al die toffe basiselementen. Atelier Yumia is oprecht een super game die een mega soepele port verdient.

De game weet namelijk ook goed in te spelen op je drang om te ontdekken, waar het constant nieuwe materialen naar je hoofd gooit en waarin je wapens en andere dingen kan vinden door gewoonweg goed te ontdekken. De game is ook enorm sfeervol, met leuke personages, kleurrijke omgevingen en een verrassend toffe soundtrack.

Waar gaat het mis?

Ontwikkelaar Gust heeft al vrij snel aangegeven dat ze de problemen erkennen en er zo snel mogelijk mee aan de slag gaan. In de tussentijd zijn er al wat patches geweest met voornamelijk bug fixes. Maar het echte probleem is nog steeds aanwezig. Dat is namelijk de ontzettend verschrikkelijke performance. Gust belooft dan ook een verhoogde en soepele framerate, een stabiele high-texture resolutie en nog veel andere leuke marketingpraatjes. Echter ziet dit er in de praktijk heel anders uit.

Of je nu docked of handheld speelt, de game heeft een verschrikkelijke performance. De 30 tot 60fps die ons beloofd werd, die is ver te zoeken. De game stottert enorm door slechte frametimes, waardoor je dus constant mini setbacks hebt en eigenlijk nauwelijks tot niet vooruit kan komen. In het begin stuk is die fps nog relatief tussen de 25-30, met dat gestotter. Toen dacht ik al ‘uh oh’. Vervolgens kom je dus in de open wereld terecht, waar de frames makkelijk kelderen tot beneden de 20 en op momenten echt op Powerpoint niveau laag zitten. Dit maakt niet alleen dat de game slecht presteert, maar ook gewoon onspeelbaar is. Dat terwijl de Switch 1-versie nog een relatief stabiele framerate wist te behouden, in ieder geval een die speelbaar is.

Kijken we naar laadtijden, dan zien we wel een enorme verbetering. Deze zijn een stuk sneller en er zijn ook minder bugs in het aangaan van dialogen, waar de camera voorheen nog wel eens buggy wist te zijn. Verder is de visuele presentatie wisselend. In docked mode weet de game nog wel een wat hogere texture render eruit te krijgen, met vrij scherpe textures, kleurrijke omgevingen en mooi uitziende personages en assets. In de handheld versie keldert dit ook enorm. Hier heeft de game enorm veel last van een rare, pixel-achtige vignette in alle hoeken, eentje die enorm aanwezig en storend is. De game gaat vooral slecht om met donkere omgevingen en het is minder opvallend in de kleurrijke bovengrondse wereld, maar ook hier is het storend genoeg.

Waar ik het kwalijk vindt, is dat Gust dus wel vrij snel erkend dat de problemen er zijn, maar dan toch gekozen hebben voor een full release. Ik begrijp dat we in een markt zitten waar stake- en shareholders veel te zeggen hebben over de directie van een game of port, maar dit is een onacceptabele lancering, hoe je het ook bekijkt. Waar games als Assassin’s Creed: Shadows of Devil May Cry 5 enorm sterke ports brengen, games die grafisch veel intenser zijn, lijkt het Gust niet te lukken om vooralsnog een stabiele prestatie te leveren en dat is uitermate zonde.

Verdict: een tergend slechte port

Wil je nu echt Atelier Yumia spelen op je Switch 2, dan is op dit moment de Switch 1 versie stabieler om te spelen. Heb je engelengeduld? Dan kan je beter even wachten met de Switch 2 port van Yumia, want die is op het moment van schrijven nog steeds onspeelbaar op gebied van prestaties en grafische stabiliteit. Heb je andere platformen ter beschikking en ben je benieuwd naar de game? Dan is Atelier Yumia alsnog een enorm sterke JRPG met unieke elementen, een relaxte en kleurrijke gameplay ervaring en wat leuke troeven. Jammer dat de game vooralsnog niet de Switch 2 port krijgt die het verdient.