Review | Duskfade

Een PS2-era actie platformer van een kleine studio met veel passie en een uniek idee, in 2026? Sign me up! Met een boel enthousiasme startte ik Duskfade op en werd ik in een wereld en een game gezogen die mijn liefde voor retro weer even aanwakkerde. Zeker geen perfecte game, maar wellicht wel eentje die velen onder ons kan en zal aanspreken en ik ga je vertellen waarom dat zo is.

Duskfade werd namelijk oorspronkelijk ontwikkeld door een studio bestaande uit vijf vrienden met een idee. Inmiddels zit de studio op ongeveer 13 sterk. Dit soort projecten spreken mij vaak aan, omdat ze nog vanuit een bepaalde passie bedacht en gemaakt worden. Hun eerste game, Clid the Snail, werd niet direct immens goed ontvangen. Echter heeft Duskfade wat jaartjes ontwikkeltijd gezien en is het team bij Weird Beluga inmiddels ook aardig veranderd. Hiermee lijkt Duskfade dus niet alleen op een gefocust passieproject, maar ook op een project dat door de jaren heen gegroeid en gevormd is door een boel getalenteerde mensen.

Wat het is, is een actie-platformer die inspiratie trekt uit games als Jak & Daxter, Kingdom Hearts en andere PS2-era titels die gameplay vooropstellen. Dit zie je niet alleen terug in de gameplay, maar ook in de styling van deze game. Hoe valt het allemaal samen?

De test des tijds

In Duskfade speel je als Zirian, samen met zijn metgezel Cuckoo. Dit is een klein mechanisch vogeltje dat jou advies geeft over verschillende elementen in de game. Zirian wil graag zijn zusje redden uit een grote klokkentoren, die verbonden is door vier kettingen. Al deze kettingen lopen naar andere gebieden toe, waar je ze dient te breken door de entiteit te verslaan die de betreffende ketting bewaakt. Tussen sequences door krijg je cinematics en andere story beats te zien, die je een beter beeld geven van de situatie en de personages.

Zirian zelf is een jonge jongen met een soort sleutelzwaard; je hebt snel door waar die inspiratie vandaan komt. Echter differentieert Zirian zich al snel van het Kingdom Hearts-thema. Zirian is daarnaast ook onzeker, gedreven en vooral heel vredevol. Hij heeft overigens een leuke persoonlijkheid en is gewoon een tof personage in het algeheel.

Het verhaal zit vol met humor en emotie en wordt geleid door sterke personages met prima voice-acting. Het verhaal is de leidraad van Duskfade, maar overstemt niet en zorgt ervoor dat de gameplay vooropstaat. Op deze manier blijft het modern, maar past het ook binnen het idee van een retrotitel in een modern jasje. Ik vond het verhaal leuk om te volgen en er was genoeg te vinden. Wat begint als een kleurrijk verhaal, werkt toe naar thema’s als verlies en rouw, dus zet je schrap voor een meeslepend avontuur.

Breaker of chains

Op Zirians zoektocht naar het doorbreken van de kettingen komt hij verscheidene uitdagingen tegen. Je speelt deze game in een Clockpunk-wereld en alles heeft dan ook een Steampunk-stijl, met ’tijd’ als overkoepelend thema. In het midden ligt Ticktown, dat de basis vormt van waaruit je je upgrades verkrijgt en naar de volgende gebieden toe gaat. Maar voor we naar de setting gaan en hoe zich dit uit, laten we eerst kijken naar hoe de game speelt.

Hier komen de influences van andere PS2-titels naar boven. Vanaf de basis ga je naar vier gebieden, ieder met hun eigen testen, beloningen, upgrades en meer. Iedere wereld staat ook in het teken van tijd, maar heeft daarnaast een ander thema, zoals vuur of water. Die thema’s combineren zich op leuke wijze qua gameplay. Zo speel je al vrij snel een grappling hook vrij, waarmee je dan weer makkelijker door dat gebied kan navigeren. Maar je merkt ook al vrij snel dat backtracking nog een ding gaat worden, naarmate je meer upgrades krijgt voor Zirian, zijn wapen en zijn tool(s). De game zelf is van prima lengte en zal binnen 12-15 uur uit te spelen zijn. Maar voor de completionist is er genoeg te behalen door oude levels opnieuw te spelen en alle items die je kan vinden af te tikken.

Je zult door de map heen dus diamanten verzamelen, die gelijk dienen als je currency. Daarnaast zijn er grote items om te vinden die jou helpen bij het upgraden van Zirian. Tijdens het spelen kan je dus van alles doen en vinden, maar ook het platformen is echt supergoed gedaan. Je hebt aardig veel opties qua bewegen en springen, wat versterkt wordt door de tools die Zirian onderweg vindt. Daarnaast voelen de controls ook gewoon enorm vloeiend aan. Platforming is daarmee echt naadloos en ik heb hier weinig op aan te merken. Ook de omgevingen zijn lekker uitdagend en die uitdaging bouwt zich gedurende de game verder op.

Qua combat zitten er wel wat kleine nadelen aan vast. Combat is niet verkeerd. Sterker nog, op momenten is het erg sterk. Maar het is ook een klein beetje karig, vooral in de beginnende uurtjes. Uiteraard krijg je door de tijd (haha) meer opties voor Zirian en bouwt Duskfade’s combat zich uit tot een sterker geheel. Maar vooral het dodgen wil soms nog niet helemaal lekker vloeiend voelen. Dit geldt ook voor het targeting-systeem. Waar de platforming naadloos is, heeft de combat nog wat kleine hikjes. De boss fights maken daarentegen goed gebruik van de in-game mechanics én de combatmogelijkheden die de game je te bieden heeft. Iedere boss fight is er een om naar uit te kijken.

Over het algemeen is de combat in ieder geval nog steeds stukken beter dan in veel kleinere platformers en bijna on par met de titels waar het inspiratie uit trekt. Dat neemt dan ook niet weg dat er in het geheel van platforming, map design én combat genoeg lol te trappen valt. Als pakket speel je echt een soepele titel die met passie in elkaar is gestoken.

Graphics & performance

Duskfade is echt een ontzettend mooie game, met uitkijkpunten waar je ‘U’ tegen zegt en waarbij ik soms echt even in ongeloof op de bank zat. Het is kleurrijk, afwisselend en gewoonweg retescherp en mooi. Door iedere map heen krijg je verschillende assets naar je toe geworpen en ben je weer verbaasd over hoe een klein team dit voor elkaar kan spelen. Ook heeft ieder gebied een eigen thema, waarbij er weinig zwaktes te vinden zijn in de visuals. De game heeft daarnaast veel detail, breekbare objecten en al met al ook echt een uitgesproken en unieke stijl.

Veel Unreal Engine 5-games hebben een beetje de vloek dat ze op elkaar lijken of een uitgesproken stijl missen, maar Weird Beluga heeft die sweet spot echt gevonden. Kijken we naar de performance op een PS5 Pro, dan zitten we ook echt goed.

De game behaalt 4K/60 op de PS5 Pro en heeft zelden last van framedrops. Soms wil het targeting-systeem nog voor een hikje zorgen in de fps, maar die gebruikte ik zelf ook maar zelden. Hoe dan ook, performance-wise doet deze game het in mijn ogen enorm goed. Voor handheldspelers is het goed om te weten dat de game released met een Steam Deck verification.

Verdict

Duskfade is een game gemaakt met passie, een goed verhaal, maar bovenal hele sterke gameplay. In dit pakket krijg je retro in een modern jasje, met naadloze platforming, toffe combat én een ge-wel-dige wereld waarin je jezelf tot de laatste minuut kan verliezen. De game biedt voldoende afwisseling, overstays nooit z’n welkom en weet precies wat het wil zijn en doen. Ik heb gedurende mijn tijd met deze titel dan ook heel veel lof voor de game gekregen, ondanks de imperfecties hier en daar. Al met al is Duskfade geen kloon, maar een eigen, unieke titel met ontzettend veel sterke elementen!

Mocht Weird Beluga ooit een tweede deel maken, dan zie ik ze echt wel uitgroeien tot high-budget competitie voor de games waar ze nu nog inspiratie uit trekken. Mijn test des tijds met deze game is in ieder geval meer dan geslaagd.