Review | Fire Emblem: Fortune’s Weave

Fire Emblem is een van de meest gevestigde franchises voor Nintendo-gamers en Fortune’s Weave brengt meer dan genoeg frisse wind om de game wederom tot een groot succes te kunnen tillen. Meerdere verhaallijnen, interessante personages, spelen met tijd, alles dat een Fire Emblem game maakt is aanwezig. Maar, valt dit alles wederom goed genoeg samen om het succes van Three Houses te evenaren?

In Three Houses draaide alles om precies datgeen dat in de titel stond. Drie huizen met andere idealen, die elkaar rivaliseren. Dit liep uit tot een enorm goed verhaal met veel nieuwe features, life-sim elementen én enorm sterke tactische combat sequences. Fortune’s Weave brengt wederom veel nieuwe features met zich mee. Maar, ook het verhaal brengt ons iets totaal anders dan Three Houses.

Een samenkomst van omstandigheden

Het verhaal van Fortune’s Weave is er een dat me vrijwel direct helemaal in zijn greep had. De game begint met een blik in de nabije toekomst, waarin iets catastrofaals is gebeurd. Aan jou de taak om je eigen personage te creëren en tijdens het introsegment te ontdekken wat er precies is gebeurd. Uiteraard ga ik daar niks over spoilen, wink wink.

Na dit introsegment word je teruggestuurd naar het verleden om de gebeurtenissen hopelijk te herstellen. Dit doe je door te kiezen uit vier personages, die allemaal een rol hebben gespeeld in de gebeurtenissen. Vervolgens kruip je in de huid van dit personage en speel je zijn of haar verhaal. Dit kun je uiteindelijk voor alle vier de personages doen.

Het verhaal zit vol twists en turns, met humor, verdriet en actie. Wat ik vooral sterk vind, is dat de personages niet simpelweg worden gebruikt om het verhaal van A naar B te brengen. Ze hebben allemaal hun eigen motivaties en staan in relatie tot elkaar en de wereld om hen heen. Relaties veranderen en bepaalde keuzes kunnen later hun consequenties hebben.

Niet ieder moment is echter even sterk. Sommige dialogen duren behoorlijk lang en niet ieder gesprek voelt even relevant. Vooral wanneer er na een intens gevecht een flinke hoeveelheid dialoog volgt, kan het tempo er soms wat uitgaan. Gelukkig weet de game dit meestal snel weer recht te trekken.

Wat Fortune’s Weave vooral goed doet, is je nieuwsgierig houden. Er zit constant wel iets achter een bepaalde gebeurtenis of een simpele zin dialoog, waardoor je wilt blijven ontdekken waar het verhaal naartoe gaat. Dat je bovendien meerdere personages kunt spelen om het volledige verhaal en de context te begrijpen, vind ik een ontzettend sterke keuze.

Gezien ik pas na de launch aan de slag kon met de game, ben ik op het moment van schrijven nog niet helemaal door het verhaal heen. Dat vind ik eigenlijk helemaal niet erg, want Fortune’s Weave is een game die je rustig wilt spelen en waarbij je de tijd wilt nemen om de cast te leren kennen.

Zo ben ik begonnen als Theodora, de koningin van Saramis en dochter van koning Sergio. Nadat ze wordt aangevallen door een huurmoordenaar en zowel haar arm als haar vader verliest, besluit ze mee te doen aan het toernooi. Theodora is een sterke vrouw die precies weet wat ze wil, maar tegelijkertijd van binnen onzeker en eenzaam is. Dat contrast is ontzettend sterk geschreven en maakt haar tot nu toe mijn favoriete speelbare personage.

Ook de andere drie helden hebben hun eigen verhalen, motivaties en idealen. Juist die verschillende perspectieven maken het verhaal van Fortune’s Weave zo interessant. Het is misschien geen verhaal dat je constant van je stoel blaast, maar het weet wel precies wanneer het weer iets nieuws moet introduceren om je verder te laten spelen.

Overweldigend, maar zó goed

Ik ga eerlijk zijn: Fortune’s Weave is een enorm overweldigende game die in de eerste uren best veel uitleg geeft, features naar je hoofd gooit en keuzes voor je stoep legt. Maar, wanneer je er eenmaal doorheen kijkt en het door begint te krijgen, krijg je daar zo ontzettend veel voor terug.

De basis is vertrouwd voor iedereen die Fire Emblem games speelt: je beweegt je personages over een grid, houdt rekening met de positie van jezelf en je vijand en probeert zo efficiënt mogelijk iedereen met een rode naam van het veld te vegen. Na zoveel delen kan het dan ook niet anders, dan dat Fortune’s Weave dit segment nét zo sterk aanpakt als de meest populaire titels binnen de franchise.

Gevechten draaien veel om positionering en het maken van slimme keuzes. Het is niet zomaar iemand laten aanvallen, het is goed kijken naar de eigenschappen van personages. Een verkeerde zet kan je zomaar in een benauwde positie zetten, eentje waar je wellicht lastig uit komt. Dit nadenken zorgt ervoor dat de combat betekenisvol is, zeker wanneer je de mode aan hebt staan die ervoor zorgt dat je troepen nooit meer terug komen nadat ze overlijden.

Naast de gewone attacks, heb je ook Combat en Blaze Arts. Deze Blaze Arts kosten HP om te gebruiken, maar doen enorm veel damage en kunnen het gevecht helemaal omkeren. Combat Arts zijn speciale aanvallen die gebaseerd zijn op wapens. Je gebruikt geen HP, maar levert weapon durability in. Je kan de aanvallen niet zomaar spammen, want ook dat zal gestraft worden.

Naast de tactische gevechten, heb je ook iets nieuws genaamd dungeons. Ga jij Dagda verkennen buiten de missies? Dan kan het zijn dat je in zo’n dungeon terecht komt. Hier heb je geen tactische grid, maar een soort Persona-achtige turn-based combat genaamd Clashes. Je verzamelt materialen, zoekt naar schatten en kan je vijanden onderweg verpulveren.

Meer dan alleen vechten

Tussen missies door zijn er verschillende systemen en activiteiten die ervoor zorgen dat je niet alleen aan het vechten bent. Je kan je personages verder ontwikkelen, relaties uitbouwen door op dates te gaan of cadeautjes te geven en keuzes maken die invloed hebben op de missie erna. Vooral dat sociale aspect vind ik leuk gedaan. Sommige personages sluiten zich niet zomaar bij je aan en moet je eerst beter leren kennen. Een cadeautje geven of samen eten kan bijvoorbeeld helpen om hun vertrouwen te winnen.

Dagsion fungeert als een soort centrale hub waarin je kunt trainen, nieuwe wapens kunt kopen, quests kunt aannemen en nieuwe bondgenoten kunt proberen te overtuigen om zich bij je aan te sluiten. Theodora is enorm goed in dat laatste bijvoorbeeld.

Hierdoor voelt het leven tussen de gevechten een stuk minder als een simpel menu en meer als een kleine life-sim. Je moet namelijk keuzes maken in hoe je jouw tijd besteedt. Ga je trainen om sterker aan de volgende wedstrijd te beginnen, investeer je in je relaties of trek je eropuit om nieuwe materialen en experience te verzamelen? Tijd verstrijkt namelijk wanneer je je op de wereldkaart verplaatst, waardoor je niet alles onbeperkt kunt doen.

Vind jij de gevechten maar vervelend, of juist de life-sim-elementen vervelend? Dan kan je in deze game zo goed als alles op een manier automatiseren, zodat je zelf in controle hebt, waar je de meeste tijd insteekt. Dit is volledig optioneel, dus vind jij alles leuk? Dan kan je alles tot op het puntje spelen! Wil je toch wat tijd besparen? Dan kan je hier dus ook systemen voor inzetten.

Wat een plaatje

Three Houses was al een mooie game, maar werd tegelijkertijd beperkt door de hardware van de originele Nintendo Switch. Fire Emblem: Fortune’s Weave laat goed zien hoeveel meer de Switch 2 kan en maakt daar dan ook dankbaar gebruik van. De game ziet er namelijk op vrijwel ieder vlak ontzettend goed uit.

Zowel handheld als docked krijg je een scherpe en stabiele ervaring voorgeschoteld. Ik heb tijdens mijn speelsessies nauwelijks last gehad van framedrops, haperingen of andere bugs. Fortune’s Weave voelt daardoor als een behoorlijk gepolijste game. Als ik dan toch een klein minpunt moet noemen, is het dat sommige personages tijdens gevechten of op de achtergrond soms wat weinig detail bevatten. Vooral in handheld viel me dit op. Maar eerlijk is eerlijk, dan ben ik behoorlijk aan het mierenneuken.

Ook de art direction is sterk. Zowel de personages als de wereld om je heen schreeuwen Fire Emblem, maar tegelijkertijd weet de game dankzij de kracht van de Switch 2 veel meer detail in de wereld en vooral in de character- en enemy designs te stoppen. Het resultaat is een kleurrijke en sfeervolle wereld waarin ieder personage direct herkenbaar is.

Ook de interface verdient een compliment. De menu’s zijn verrassend overzichtelijk en dankzij de duidelijke indeling raak je niet snel verdwaald tussen alle verschillende systemen, opties en mogelijkheden. Dat is vooral prettig in een game die je vanaf het begin behoorlijk wat informatie voorschotelt.

Kijken we naar de audio, dan is vooral de muziek fenomenaal. De soundtrack weet tijdens belangrijke momenten precies de juiste sfeer neer te zetten, terwijl ook de voice acting van een hoog niveau is. De dialogen komen daardoor een stuk beter tot leven en geven de toch al sterke cast nog meer karakter.

Verdict

Fire Emblem: Fortune’s Weave weet de sterke basis van de franchise goed te combineren met een aantal interessante nieuwe ideeën. Vooral het verhaal, de verschillende perspectieven en de combinatie van tactische gevechten, dungeons en life-sim-elementen zorgen ervoor dat er ontzettend veel te doen is. De game kan in het begin behoorlijk overweldigend zijn, maar zodra je de verschillende systemen onder de knie hebt, valt er enorm veel te genieten. Ook op technisch vlak laat Fortune’s Weave zien wat de Switch 2 in huis heeft.

Is Fortune’s Weave daarmee beter dan Three Houses? Dat laat ik volledig aan jullie over. Wat ik wel kan zeggen, is dat Fire Emblem: Fortune’s Weave een ontzettend complete game is geworden die mij na tientallen uren nog steeds nieuwsgierig houdt naar wat er om de volgende hoek staat te wachten. Niet ieder onderdeel is perfect en sommige dialogen hadden wat mij betreft wat korter gemogen, maar de sterke cast, interessante verhaallijnen en verslavende gameplay maken dit zonder twijfel een Fire Emblem waar fans flink wat uren in kunnen steken.