Review | The Sinking City 2

Het langverwachte vervolg op The Sinking City is eindelijk hier. Het duurde iets langer dan verwacht, maar tussen oorlogen, pandemieën en economische crisissen door is het Frogwares eindelijk gelukt. The Sinking City 2. Wij hebben hem gecheckt!

Na het helse avontuur van Charles W. Reed in het eerste deel kon ik moeilijk wachten op het vervolg. Maar buiten een nummertje achter dezelfde naam en het feit dat beide games hevig geïnspireerd zijn op de beroemde verhalen van H.P. Lovecraft, hebben The Sinking City en The Sinking City 2 weinig gemeen. Een mes dat snijdt aan twee kanten, want als je het eerste deel gemist hebt, kun je zonder ook maar enige context beginnen aan deel 2, maar als je een heel groot fan bent van deel 1, merk je ook al snel dat deel 2 een hele andere weg inslaat. Klaar om het diepe in te duiken?

The Sinking City 2

We spelen ditmaal als Calvin Rafferty, die samen met zijn partner Faye Bennett de hoofdrollen bekleedt. Dit jonge stel begeeft zich op de vooravond van een huwelijk, deelt dezelfde merkwaardige hobby’s en dat moest dan ook een keer foutgaan. Tijdens een bovennatuurlijk ritueel gaat er iets fout en als Calvin wakker wordt, ziet hij dat Faye in een droom is beland en daar niet meer uitkomt. Met een speciaal masker lukt het hem om te communiceren met zijn partner, maar haar uit de droom bevrijden en terugbrengen naar de werkelijkheid is iets wat je al spelenderwijs moet gaan uitvogelen in dit avontuur.

Het addertje onder het gras is dat, zoals de naam van de game al sterk doet vermoeden, de stad aan het “zinken” is. Een onverklaarbare vloed, niet afkomstig van de zee, heeft de stad in een houtgreep genomen. Bewoners proberen steeds hogerop te gaan leven, maar binnen enkele maanden was dat niet meer te doen en is bijna iedereen geëvacueerd. De vloed bracht ook vreemde wezens met zich mee, waaronder de “Slither”. Vreemde wormpjes die lichamen van mensen inkruipen en het lichaam overnemen, waardoor het een soort zombie wordt. Niet bepaald bevorderend voor de leefbaarheid van de stad, waardoor mensen er nu echt niet meer willen wonen.

Ik verklap al een beetje dat de Slither zorgt voor een soort zombie-achtige vijand en hier neemt The Sinking City 2 dan ook een hele andere wending dan het eerste deel. Waar The Sinking City echt de roots van Frogwares laat zien door een detective-achtige game voor te schotelen in een Lovecraft-jasje, laat het tweede deel het speurwerk voornamelijk op de achtergrond liggen en focust het zich volledig op de actie, waardoor The Sinking City 2 geen Sherlock Holmes in Lovecraft is, maar meer een Resident Evil in Lovecraft.

Laat je vergrootglas maar thuis

Calvin is niet de speurneus die Charles was en daarmee neemt het speurwerk in de game af en neemt de actie toe. We blijven wel een heel klein beetje op de achtergrond een detective met een planbord waar we “evidence” en elkaar moeten koppelen om puzzels op te lossen, maar dit komt in de praktijk neer op het matchen van dezelfde icoontjes en kleurtjes. De puzzels zijn ook van een heel laag niveau, dus de nadruk ligt hier echt op actie om het als een echte Resident Evil-game aan te laten voelen. En dat is aardig goed gelukt. Het spelen van deze game laat me sterk denken aan Resident Evil 2, Silent Hill 2, maar ook Cronos: The New Dawn, om maar enkele voorbeelden te noemen.

Als je een heel grote fan was van deel 1, zoals ik, kan dat misschien een beetje jammer zijn. The Sinking City 2 is namelijk nog meer lineair en heeft geen sidequests meer. Je kunt wel optionele puzzels oplossen en ruimtes verkennen, maar het is een stuk meer beperkt dan je van het eerste deel gewend bent. Het voordeel hiervan is dat de game je volledig meesleept door het lineaire verhaal en de locaties waar je in terechtkomt op een traditionele Resident Evil-manier met elkaar verbonden zijn, waarbij je begint met iets meer ruimte en een laag tempo, maar dat tempo al snel wordt opgevoerd en je steeds minder beweegruimte hebt en zelfs in situaties terechtkomt met een Lovecraftiaanse variant van Mr. X.

Na het spelen van beide games moet ik eerlijk bekennen dat deel 1 nog steeds mijn voorkeur heeft. Het was een beetje speciaal en uniek. Vooral de vele sidequests over de inwoners hebben indruk op me gemaakt. The Sinking City was precies wat ik zocht in een Lovecraft-horrordetectiveavontuur. The Sinking City 2 heeft me ook goed vermaakt. Het is wel allemaal al redelijk snel gesneden koek, omdat de game vooral de grote voorbeelden in deze industrie goed na-aapt. De optionele puzzels zijn leuk, de manier waarop ze zijn verwerkt in het verhaal en de wereld is leuk, maar niet alles werkt in het voordeel van Frogwares.

Soms iets te generiek

Op sommige momenten voelt het misschien iets te veel als een zombieshooter, dan echt een survival horror in een Lovecraft-wereld waar je het akelig van moet krijgen. De Slither is bijvoorbeeld een best goede “Lovecraft”-manier om zombies te introduceren als veelvoorkomende vijand. Ook al is het een directe kopie van de gelijknamige film uit 2006. De charme is hier echter wel snel van af en dat komt omdat het aantal hersenloze zombies dat de Slither introduceert al snel repetitief wordt en de echte Lovecraft-horrors tot een minimum beperkt worden. Ze zitten er zeker in, maar het is iets minder horror en mysterie, maar vooral veel actie. Heel erg survival is het ook niet, want resources zijn er genoeg. De stad is niet alleen overspoeld met water, maar ook met kogels, grondstoffen en geneesmiddelen.

Maar toch erg Lovecraft

Voor fans van dit subgenre ademt deze titel toch wel echt alles waar het door geïnspireerd is. Van de locaties tot aan de personages en zelfs het verhaal, waar ik niet te veel op in kan gaan. Gedurende je rit van ongeveer tien uur kom je op vier verschillende gebieden die elk thematisch van elkaar verschillen, maar wel allemaal dezelfde gemene deler hebben: Lovecraft. Het valt als een geheel dan ook allemaal op zijn plek als de credits over het scherm rollen, al geeft het einde me het idee dat Frogwares oorspronkelijk meerdere eindes in gedachten had, maar deze op de een of andere manier voor een onbekende reden gecombineerd zijn in het einde dat we hebben gekregen.

Verdict

The Sinking City 2 is misschien niet het vervolg waarop ik vooraf zat te wachten, maar het is wél een game die ik achteraf niet had willen missen. Frogwares bewijst hier dat het meer kan dan alleen ijzersterke detectivegames maken. De studio stapt uit zijn vertrouwde comfortzone, leent slim van de grote namen binnen het genre en weet daar verrassend goed een eigen draai aan te geven. Daardoor is The Sinking City 2 niet alleen een aanrader voor liefhebbers van dit soort games, maar ook voor iedereen die Frogwares al jaren volgt. Het vertrouwde DNA is nog altijd aanwezig.