Review | NHL 27

Een nieuw jaar en een nieuwe NHL 27, en het is meteen duidelijk dat EA Vancouver gewerkt heeft aan bepaalde kritiekpunten heeft gewerkt. Met nieuwe Team Playbooks, Cohesive AI en de langverwachte Connected Franchise-modus probeert deze editie niet zomaar een jaarlijkse update te zijn.

Laat ik beginnen waar ik vorig jaar ophield. NHL 26 kreeg van mij een prima punt: een prima game met ICE-Q 2.0, uitgebreide X-Factors en een herboren Be A Pro-modus, maar met een AI die hit-or-miss aanvoelde en teamgenoten die in een 1v2 situatie regelmatig bleven staan kijken in plaats van te helpen. Ik was niet de enige met die klacht: die-hard fans van de serie rekenden NHL 26 destijds af op precies dat punt, en de opvallende afwezigheid van enige Franchise-updates werd breed als minpunt genoemd. Het spel eindigde met gemengde reacties in de rest van de pers, en dat gevoel deelde ik grotendeels.

NHL 27 verschijnt dit jaar op 11 september, mét de Deluxe Edition met zeven dagen vroege toegang vanaf 4 september. Belangrijker dan de releasedata is natuurlijk de vraag: heeft EA Vancouver dit jaar echt geluisterd, of is dit weer een jaarlijkse opfrisbeurt met een nieuw likje verf?

32 arena’s, allemaal opnieuw opgebouwd

Waar NHL 26 vooral op het ijs zelf inzette met dynamische belichting, gaat NHL 27 een stap verder en pakt de hele sfeer eromheen aan. Alle 32 NHL-arena’s zijn opnieuw opgebouwd met de energie, tradities en identiteit van elk team, van goal songs en chants tot dynamische verlichting en jumbotrons die reageren op de wedstrijd. Het verschil tussen de pre-game presentatie in Seattle en Las Vegas, of de specifieke belichting van Madison Square Garden, voelt nu echt anders aan in plaats van een reskin van hetzelfde sjabloon.

Concreet hoor je nu bijvoorbeeld “Coming For You” van The Offspring afgaan in Anaheim, of “Vegas Lights” van Panic! At The Disco zodra de Golden Knights scoren in T-Mobile Arena. Meer dan twintig teams krijgen bij launch ook hun eigen jumbotron-video’s voor goals, momentum en intro’s zoals in real-life. Zes teams krijgen daarnaast dynamische on-ice projecties rechtstreeks van de teams zelf. Het is het soort detail dat je niet meteen opvalt in een screenshot, maar dat na een paar wedstrijden echt het gevoel geeft dat elke thuishaven anders aanvoelt.

Team Playbooks en verbeterde AI

Het stuk waar ik oprecht nieuwsgierig naar was. NHL 27 introduceert 32 Team Playbooks, gebaseerd op echte NHL EDGE-data, die elk team een eigen speelstijl en bias geven. De agressieve forecheck van de Carolina Hurricanes voelt merkbaar anders dan de neutrale zone plays waar de Boston Bruins bekend om staan, en je kunt die playbooks zelf bestuderen, uitrusten en gebruiken in andere modes. Dat alleen al maakt wedstrijden minder voorspelbaar dan vorig jaar en een stuk dynamischer.

Belangrijker nog is dat de AI is aangepakt, dat rechtstreeks lijkt te reageren op mijn grootste kritiekpunt op NHL 26. Teamgenoten reageren nu beter op de situatie die zich afspeelt en op elkaar. Verdedigers haasten zich bijvoorbeeld met urgentie terug de neutrale zone in, en cruciaal: als één verdediger pincht om de puck in de aanvalszone te houden, schuift zijn partner automatisch naar de high slot om een tegenaanval af te dekken. Precies dat soort dekking ontbrak vorig jaar compleet, met teamgenoten die in een 1v2 gewoon bleven staan kijken. In de sessies die ik tot nu toe heb gespeeld voelt de defensieve steun van teamgenoten echt anders aan, al blijft de hamvraag hoe dit zich houdt over honderden wedstrijden en op de lagere moeilijkheidsgraden, waar dit soort AI-gedrag volgens de ontwikkelaars minder uitgesproken aanwezig is.

Keepers zijn killer in NHL 27, en fatigue speelt nu echt mee

Bij mijn review vorig jaar merkte ik al op dat goalie’s dankzij AI-hulp beter gepositioneerd stonden en sneller reageerden. NHL 27 bouwt daar nog een laag bovenop. Op de lagere moeilijkheidsgraden krijg je nog altijd voldoende ademruimte om te scoren en vertrouwen op te bouwen en dat heb ik ook nodig, maar op All-Star en Superstar lezen keepers de opbouw van een aanval nu actief vooruit in plaats van pas te reageren zodra een schot losgaat, waardoor verschillende passes een stuk minder betrouwbaar worden. Goalie fatigue is dit jaar bovendien een serieuze factor: een frisse, uitgeruste keeper is bijna niet te kloppen, maar naarmate zijn energie wegzakt tijdens een wedstrijd, stijgt je kans op een doelpunt merkbaar, al kan een topkeeper op het juiste moment nog altijd een wonderreflex uit de kast halen.

Verder claimt EA een breder scoringsbereik dit jaar, waarbij sniping met X-Factors nog altijd werkt, maar andere manieren om te scoren nadrukkelijker mee zijn gaan tellen. Op hogere moeilijkheidsgraden red zelfs een topklasse X-Factor je niet meer uit een slecht opgezette aanval, wat precies het soort teamwork-dwang is waar ik als speler die graag combinatievoetbal op het ijs speelt, wel bij vaar.

Connected Franchise is back

Als er één ding was dat het vorige deel breed werd aangerekend, dan was het wel het compleet uitblijven van enige Franchise-updates. NHL 27 lost dat in één klap op met de nieuwe Connected Franchise, een nieuwe sociaal-competitieve modus waarmee je met vrienden een eigen liga opzet, tot 32 door mensen bestuurde teams, en het hele seizoen door rosters beheert en transfers regelt. Je hebt al genoeg aan drie teams om een liga op te starten: één speler wordt commissioner, bouwt de liga op en stuurt de league code naar vrienden. Flexibele planning betekent dat wedstrijden op elk moment gespeeld kunnen worden, en desnoods speel je alle onderlinge duels in één sessie af.

Free agent-biedingen en trades houden de competitie tussen vrienden levendig richting de play-offs en de jacht op de Cup, en met onbeperkte seizoenen kan je liga in theorie jarenlang doorlopen. Voor een franchise die dit soort sociaal-competitieve diepgang al jaren miste ten opzichte van bijvoorbeeld EA FC, is dit precies het soort fundament waar de community al langer om vroeg. Of het net zo verslavend blijkt als een goeie Ultimate Team-ladder, moet de tijd nog uitwijzen, maar het uitgangspunt is in elk geval goed doordacht.

Vernieuwde broadcast-laag en een frisser commentaarduo

De presentatie rond de wedstrijden zelf is ook onder handen genomen. Nieuwe broadcast-graphics, aangepast camerawerk en verbeterde on-screen storytelling geven meer context voor de faceoff, tussen de whistles door en tijdens replays, waardoor het geheel van begin tot eind net wat professioneler oogt dan de toch al degelijke presentatie van vorig jaar. Een nieuw commentaarduo, met ESPN play-by-play stem John Buccigross en oud-NHL-keeper Darren Pang, brengt daarbij een frisse toon en meer inhoudelijke diepgang aan tafel.

Kleine tweaks in NHL 27 die opstapelen

Buiten de grote koppen om heeft EA Vancouver ook op detailniveau geschaafd. Stick-on-stick precisie is flink verbeterd, waardoor poke checks en stick lifts responsiever aanvoelen en er minder onterechte penalty’s uit voortkomen. Pivoteren met L2/LT kost dit jaar merkbaar meer snelheid, en herhaaldelijk pivoteren maakt je een stuk kwetsbaarder voor body- en poke checks, wat de eindeloze pivot-spam-exploits van eerdere delen een stuk minder aantrekkelijk maakt. Hits krijgen daarnaast meer variatie in uitkomst, met meer struikelmomenten en spelers die uit balans worden geslagen afhankelijk van formaat en snelheid, zonder dat de grote, verpletterende hits helemaal verdwijnen.

Ook strategie-aanpassingen vielen me op zoals dat AI-tegenstanders op hogere moeilijkheidsgraden agressiever uit de face-off komen, gooien in de laatste minuten van het derde bij een achterstand alles of niets richting het doel en verkorten hun bench, en vallen juist terug in een defensieve muur zodra ze een korte voorsprong moeten vasthouden. Zelfs AI-coaches nemen nu bewust een time-out om hun spelers op adem te laten komen. Het zijn stuk voor stuk kleine dingen, maar ze stapelen op waardoor het allemaal wat anders aanvoelt dan het vorige deel.

Verdict

Waar de vorige game een prima maar wat veilige stap was met een AI die me regelmatig irriteerde, voelt NHL 27 als een editie die specifiek is gebouwd om die klachten aan te pakken. Cohesive AI lost het 1v2-probleem van vorig jaar zichtbaar op, Connected Franchise vult het gat dat de hele community al jaren aankaartte, en de combinatie van Team Playbooks en heropgebouwde arena’s zorgt ervoor dat elk team, en elke wedstrijd, eindelijk echt anders aanvoelt.

Helemaal vlekkeloos is het niet; een pc-versie ontbreekt nog altijd, en of Cohesive AI net zo overtuigend blijft na honderden wedstrijden op elke moeilijkheidsgraad, durf ik na een preview-periode nog niet met volle overtuiging te zeggen. Maar als eerste indruk is dit de meest gerichte, doordachte NHL-editie die ik in jaren heb gespeeld.